ฆาตกรผู้ไม่ยอมเผยตัว

แสงแฟลชจากสื่อมวลชนนับร้อยกระพือราวกับพายุฟ้าคะนองในยามวิกาล เสียงชัตเตอร์รัวระรัวดั่งเสียงกระสุนปืนกลที่ระดมยิงใส่เป้าหมาย ไร้ซึ่งความปรานีและไร้ซึ่งช่องว่างให้หลบหนี กลิ่นอายของความตื่นตระหนกคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นฝนจาง ๆ หน้ากองบัญการีสืบสวนสอบสวน แรงกดดันมหาศาลจากภายนอกถาโถมเข้าใส่บานกระจกใสหนาเตอะ จนผมเกือบจะได้ยินเสียงมันร้าวรานอยู่รอมร่อ "ผู้กำกับครับ ถ้าเรายังปล่อยให้สถานการณ์เป็นแบบนี้ต่อไป กรมตำรวจจะสูญเสียความน่าเชื่อถือทั้งหมด!" เสียงตะโกนของนักข่าวจากสำนักพิมพ์หัวใหญ่ดังทะลุเข้ามาในห้องประชุมใหญ่ แม้หน้าต่างจะปิดสนิท แรงกระแทกทางจิตวิทยาจากมวลชนด้านนอกกำลังกัดกินสมาธิของทุกคนในห้องจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ผม—ร้อยตำรวจเอกธันวา วิริยะ—ยืนนิ่งสนิทอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่ ภาพถ่ายของเหยื่อสามรายถูกตรึงไว้ด้วยหมุดสีแดง เส้นด้ายสีดำโยงใยเชื่อมโยงพฤติกรรมความรุนแรงที่ทวีระดับขึ้นเรื่อย ๆ แต่ในตอนนี้ สายตาทุกคู่ในห้องไม่ได้มองมาที่หลักฐานฆาตกรรมเหล่านั้น พวกเขากำลังมองมาที่ผม... ราวกับผมคือตัวปัญหาที่ต้องถูกกำจัดเพื่อสังเวยกระแสสังคม "ธันวา..." ดร.เรนิตา เอ่ยขึ้นเบา ๆ จากมุมห้อง น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบแต่ทรงพลังพอที่จะดึงผมหลุดจากภวังค์ เธอก้าวเข้ามาใกล้ ช้า ๆ ทว่ามั่นคง แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟนีออนวับวาม "คุณกำลังคิดถึงคำพูดของมันเมื่อคืนนี้ใช่ไหม" ผมไม่ตอบ แค่ปรายตามองแก้วกาแฟสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะ ผิวน้ำในแก้วยังคงนิ่งสนิท แม้หัวใจในอกของผมจะเต้นกระหน่ำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยน ภาพรอยยิ้มของ "มิสเตอร์ เอ็กซ์" ใต้เงาสลัวของตรอกร้างยังคงฝังแน่นอยู่ในหน่วยความจำ ประโยคที่ว่า *'เกมการล่าที่แท้จริงจะเริ่มขึ้นด้วยตัวคุณเอง'* วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัวราวกับแผ่นเสียงตกร่อง มันไม่ได้แค่ท้าทายกฎหมาย แต่มันกำลังใช้ "สื่อ" เป็นเครื่องมือชักใยฝูงชน "สารวัตรธันวา! มีรายงานด่วนครับ!" นายตำรวจชั้นประทวนนายหนึ่งเปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยใบซีดเผือด "ทางสถานีโทรทัศน์ช่องหลักเพิ่งตัดเข้าผังรายการพิเศษ... มิสเตอร์ เอ็กซ์ ส่งคลิปวิดีโอสดตรงถึงสำนักข่าวแล้วครับ!" ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมห้องประชุม ก่อนที่เสียงอื้ออึงจะดังระเบิดขึ้นอีกครั้ง "เปิดมันเดี๋ยวนี้" ผมสั่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกน หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ถูกเปิดใช้งาน ภาพที่ปรากฏขึ้นคือห้องมืดทึบ ผนังปูนเปลือย และเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ตัวหนึ่ง บนเก้าอี้มีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งถูกพันธนาการด้วยเทปกาวสีดำสนิททั่วทั้งร่าง ดวงตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวจนเห็นเส้นเลือดฝอยในตาแตกซ่าน และที่ลำคอของเขามีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์บางอย่างกระพริบไฟสีแดงถี่ ๆ ไม่มีเสียงพูดจากฆาตกร มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของเหยื่อ และข้อความตัวอักษรสีแดงสดที่พิมพ์ปรากฏขึ้นทีละตัวบนหน้าจอ *‘ความจริงมักน่ากลัวกว่าความเท็จเสมอ... สารวัตรธันวา คุณมีเวลา 3 ชั่วโมงในการตอบคำถามของผม หากตอบผิด หรือช้าเกินไป... ชายคนนี้จะเป็นรายต่อไป และของขวัญชิ้นต่อไปจะส่งตรงถึงบ้านพักของคุณ’* เสียงฮือฮาดังระงับขึ้นรอบโต๊ะประชุม ผู้บังคับบัญชาหลายคนหน้าซีดเผือด มือสั่นเทาด้วยความกลัวและความโกรธ "ไอ้สารเลวเอ้ย! มันหยามหน้าพวกเราเกินไปแล้ว!" ผู้กำกับทุบโต๊ะเสียงดังสนั่น "ธันวา คุณต้องหาตัวมันให้เจอ เดี๋ยวนี้! สื่อกดดันเราจนหายใจไม่ออกแล้ว ถ้าร24 ชั่วโมงนี้เรายังคว้าน้ำเหลว รัฐมนตรีสั่งปลดผมแน่ และคุณก็ไม่รอดเหมือนกัน!" ผมหันไปสบตากับดร.เรนิตา แววตาของจิตแพทย์สาวไม่มีความตื่นตระหนกเจืออยู่เลย มีเพียงประกายความวิเคราะห์ที่ล้ำลึกและคมกริบ เธอก้าวเข้ามาใกล้กระซิบลอดไรฟัน "มันไม่ได้ต้องการแค่ความกดดันจากสื่อหรอกนะธันวา..." เรนิตาเอ่ยเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "มันกำลังบีบให้คุณจนมุม เพื่อดึง 'ด้านมืด' ที่คุณพยายามซ่อนไว้ให้หลุดออกมาสู่แสงสว่าง" ผมสูดลมหายใจเข้าลึก, กลิ่นอับชื้นของความเครียดและเหงื่อไคลในห้องประชุมผสมปนเปกันจนน่าคลื่นไส้ สมองส่วนอะมิกดาลากำลังทำงานอย่างหนักเพื่อประเมินสถานการณ์ แต่สัญชาตญาณดิบของโปรไฟล์เลอร์บอกผมชัดเจนว่า... ครั้งนี้ มิสเตอร์ เอ็กซ์ ไม่ได้เล่นเกมจิตวิทยาธรรมดา แต่มันกำลังตั้ง "กับดักทางศีลธรรม" ที่ไม่ว่าผมจะเลือกทางไหน ผมก็จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในเกมนี้อยู่ดี "เช็คสัญญาณภาพจากสถานีโทรทัศน์ต้นทางเดี๋ยวนี้ครับ" ผมออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เด็ดขาด จนทุกคนในห้องชะงัก "และเตรียมทีมรบพิเศษสแตนด์บาย... เราจะไม่อยุ่เฉยให้มันจูงจมูกอีกต่อไป" ผมหันกลับไปมองหน้าจอโปรเจคเตอร์อีกครั้ง ดวงตาของเหยื่อในคลิปวิดีโอนั้นสะท้อนภาพเงาของใครบางคน—เงาที่ยืนอยู่หลังกล้องของฆาตกร—เงาที่ค่อย ๆ ยกมือขึ้นโบกทักทายมายังเลนส์กล้องอย่างเชื่องช้า... ช้า ๆ ราวกับจะเยาะเย้ยความพยายามทั้งหมดของผม และในวินาทีที่ภาพนั้นซูมเข้าไปใกล้ ร่างกายผมก็แข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ใบหน้าที่สะท้อนผ่านเงาสลัวนั้น... ไม่ใช่ใครอื่น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ โปรดติดตามตอนต่อไปอย่างใกล้ชิดครับ