แผนที่อาชญากรรม

“พิกัดสุดท้าย... ห่างจากจุดเกิดเหตุจุดที่สามเพียงแปดร้อยเมตร แต่มันไม่ได้มุ่งหน้าไปทางถนนสายหลักครับ” เสียงของร.ต.อ. ธันวา วิริยะ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องปฏิบัติการสืบสวนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำและไอร้อนจากเครื่องเซิร์ฟเวอร์ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่จุดสีแดงบนแผนที่ดิจิทัล ซึ่งกำลังกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจของเหยื่อที่หยุดเต้นไปแล้ว ดร. เรนิตา ยืนกอดอกพิงผนังห้อง แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้ากับเลนส์แว่นสายตาของเธอ ปิดบังแววตาที่กำลังอ่านสถานการณ์อย่างทะลุปรุโปร่ง “เขาไม่ได้หนีธันวา เขากำลัง ‘ลากเส้น’ ต่างหาก ดูระยะห่างระหว่างจุดสิ ทุกจุดที่เขาทิ้งศพไว้ มันไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือการสร้างโครงข่ายอาชญากรรมที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น” ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขาขยับเมาส์เพื่อซ้อนทับแผนที่ของเขตพื้นที่อาชญากรรมย้อนหลัง 5 ปีเข้ากับตำแหน่งที่พบศพในคดีล่าสุด “ถ้าลากเส้นเชื่อมจุดพวกนี้... มันจะเป็นรูปทรงเลขาคณิตที่สมบูรณ์เกินไปสำหรับฆาตกรต่อเนื่องทั่วไป เรนิตา คุณเคยเห็นใครที่ฆ่าคนเพียงเพื่อจะวาดภาพบนแผนที่เมืองบ้างไหม” “สำหรับมิสเตอร์เอ็กซ์... การฆ่าไม่ใช่เป้าหมาย แต่มันคือหมึกพิมพ์” เรนิตาเดินเข้ามาใกล้หน้าจอ ลมหายใจของเธอผ่อนออกมาแผ่วเบาขณะที่เธอกดคีย์บอร์ดรัวเร็วเพื่อคำนวณอัลกอริทึมการเคลื่อนที่ของฆาตกร “เขาต้องการให้เราเห็นภาพรวมของความผิดพลาดที่เขาสร้างขึ้น ซึ่งจริงๆ แล้วมันคือกับดักทางจิตวิทยา เพื่อให้เราไล่ล่าเขาไปในทิศทางที่เขาต้องการ” ธันวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง ความรู้สึกนี้เหมือนกับตอนที่เขากำลังแกะรอยน้องสาวเมื่อหลายปีก่อน ความรู้สึกที่ว่า ‘ผู้ล่า’ กำลังมองดูเขาผ่านกล้องวงจรปิดตัวใดตัวหนึ่งในเมืองนี้อย่างใจเย็น “เขารู้ว่าเรากำลังตามดูเขาผ่านฐานข้อมูลจราจร” ธันวาสรุปเสียงเรียบ แต่แฝงความเคียดแค้นไว้ลึกๆ “ทุกครั้งที่เราสืบไปถึงจุดหนึ่ง เขาจะทิ้งร่องรอยไว้เพื่อให้เราย่ามใจว่าเรากำลังเข้าใกล้เขาที่สุด แต่แท้จริงแล้ว... เรากำลังเดินเข้าไปหาทางตันที่เขาเตรียมไว้ให้” “แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไปครับ ผู้กอง?” เรนิตาหันมาถามด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ทว่าในแววตาของเธอมีความห่วงใยซ่อนอยู่ “ถ้าคุณกระโจนตามแผนที่ของเขา คุณจะกลายเป็นเบี้ยในเกมของเขาโดยสมบูรณ์” ธันวาไม่ตอบทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปที่หน้าต่างกระจกที่มองเห็นทัศนียภาพของเมืองยามวิกาล เมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับที่ซ่อนเร้นความโสมมไว้เบื้องหลัง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดับไฟในใจที่กำลังลุกโชนจากการถูกยั่วยุ “ในเมื่อเขากำลังวาดแผนที่อาชญากรรมเพื่อล่อเรา ผมก็จะเปลี่ยนวิธีกางกระดานใหม่” ธันวาหันกลับมา แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ดูมุ่งมั่นและอันตรายกว่าเดิม “เราจะไม่ตามรอยเท้าของเขาในฐานข้อมูลนี้อีกต่อไป แต่เราจะไปที่จุดที่เขา ‘ไม่อยาก’ ให้เราไป... จุดที่เขาไม่เคยทิ้งร่องรอยไว้เลยสักครั้ง” “คุณหมายถึง...” “อดีตของเขา” ธันวาขัดขึ้นก่อนที่เธอจะพูดจบ “แผนที่นี้ไม่ได้ชี้ไปที่เหตุการณ์ในอนาคต แต่มันกำลังพยายาม ‘ปกปิด’ จุดเริ่มต้นของเขาทั้งหมดที่อยู่ในความทรงจำที่หายไป” ทันใดนั้น หน้าจอหลักในห้องปฏิบัติการก็เกิดสัญญาณรบกวน ภาพแผนที่ที่พวกเขากำลังวิเคราะห์บิดเบี้ยวไปมา ก่อนที่ภาพจะตัดสลับเป็นคลิปวิดีโอสั้นๆ ความยาวเพียงห้าวินาที ปรากฏเป็นภาพห้องทำงานของธันวาที่ถ่ายจากมุมสูง... เป็นมุมที่เขากำลังยืนอยู่ ณ วินาทีนี้ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังแทรกผ่านลำโพงของคอมพิวเตอร์ ทำเอาความเงียบในห้องดูน่าสะพรึงกลัวขึ้นมาทันที “ยินดีด้วยครับ คุณร.ต.อ. ธันวา วิริยะ... คุณเพิ่งก้าวข้ามเส้นผ่านศูนย์กลางของวงกลมที่ผมขีดไว้” ธันวารีบพุ่งเข้าไปที่คอมพิวเตอร์เพื่อสืบหาต้นตอของสัญญาณ แต่หน้าจอกลับปรากฏข้อความบรรทัดหนึ่งขึ้นมาแทนที่: *‘ความทรงจำที่แตกสลายของน้องสาวคุณ กำลังรอให้คุณกลับไปพิสูจน์ในจุดที่ทุกอย่างเริ่มต้น’* ก่อนที่ธันวาจะทันได้สบถคำใดออกมา ไฟในห้องปฏิบัติการทั้งหมดก็ดับลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาจากทางเดินด้านหลัง... เสียงฝีเท้าที่เขาคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเป็นเสียงของคนที่เขาควรจะตายไปนานแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความมืดมิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ