พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

หน้าจอมือถือบนโต๊ะทำงานยังคงกะพริบแสงสีฟ้าสะท้อนกับม่านตาของ ร.ต.อ. ธันวา วิริยะ *03:42 น.* เสียงริ้นรอนของสัญญาณสายหลุดหายไปนานแล้ว แต่เสียงทุบกระจกในโสตประสาทของเขายังคงดังซ้ำไปซ้ำมา—เสียงของพิมพ์รตา น้องสาวแท้ๆ ที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ใต้แผ่นหินอ่อนในสุสานเมื่อสี่ปีก่อน น้ำเสียงในสายเรียกเข้าเมื่อครู่นี้... มันไม่ใช่เสียงบันทึก มันไม่ใช่ความผิดเพี้ยนของคลื่นวิทยุ มันคือลมหายใจที่สั่นเทาและคำพูดประโยคเดียวที่สลักลงบนรอยแผลเป็นในสมองของเขา *“พี่คะ... เขาบอกว่าพี่ทายใจคนอื่นได้หมด แต่ทายใจตัวเองไม่เคยถูกเลย”* นิ้วเรียวยาวของธันวาจิกเข้ากับขอบโต๊ะจนข้อต่องอขาวซีด ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผังคดีของฆาตกรต่อเนื่องรายล่าสุด หรือที่สื่อมวลชนขนานนามว่า ‘เงาอำมหิต’ รูปถ่ายที่เกิดเหตุ เส้นผมของเหยื่อที่ถูกจัดวางอย่างประณีต และสัญลักษณ์รูปดอกกุหลาบสีดำที่ถูกกรีดลงบนผิวหนัง ทุกรายละเอียดตะโกนบอกเขาว่า นี่ไม่ใช่ฝีมือของคนโรคจิตทั่วไป แต่นี่คือ "งานศิลปะ" ของคนที่เข้าใจโครงสร้างจิตวิทยาของเขาดีเสียยิ่งกว่าตัวเขาเอง ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นเพียงสองครั้ง มันไม่ใช่จังหวะของตำรวจยศผู้น้อยที่มารายงานคดี และไม่ใช่เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่เวรยาม ประตูห้องสอบสวนมืดทึบเปิดออกโดยไม่ต้องรอรับอนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ กลิ่นจางๆ ของชาคาโมมายล์และกระดาษเก่าลอยมาแตะจมูก ดร.เรนิตา จิตแพทย์ที่ปรึกษาพิเศษประจำกรมตำรวจ ปิดประตูล็อกกลอนด้วยข้อมือข้างหนึ่งอย่างคุ้นเคย สายตาคู่คมใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบมองกวาดผ่านกระดานไวท์บอร์ด ก่อนจะหยุดนิ่งที่ใบหน้าด้านข้างของธันวาซึ่งอาบไล้ด้วยแสงสลัวจากจอคอมพิวเตอร์ "คุณกำลังสูญเสียการควบคุม,สารวัตร" เรนิตาเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทายหรือพิธีรีตอง น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าทรงพลังและเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่เตรียมกรีดลงบนเนื้อร้าย ธันวาไม่หันกลับไปมอง เขายังคงจ้องหน้าจอ "ผมไม่ได้เรียกคุณมา ดร.เรนิตา" "คุณไม่ได้เรียก แต่จิตใต้สำนึกของคุณกำลังกรีดร้องหาความช่วยเหลือ" เรนิตาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน เธอดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมานั่งลงโดยไม่รอคำเชิญ แววตาของเธอสะท้อนภาพความเครียดขมุกขมัวบนใบหน้าของนายตำรวจหนุ่ม "โทรศัพท์เมื่อห้านาทีก่อน... เบอร์ที่ถูกบล็อกสัญญาณมาโดยตลอด หรือพูดให้ถูกคือ เบอร์ที่ไม่มีอยู่จริงในระบบเครือข่ายโทรคมนาคมของประเทศ" ธันวาชะงัก กล้ามเนื้อกรามของเขากระตุก เขาดึงสายตาจากหน้าจอมาจ้องมองเธอเป็นครั้งแรก "คุณรู้ได้อย่างไร?" "เพราะฉันไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ" เรนิตายกแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาวางบนโต๊ะ เธอเปิดมันออกเผยให้เห็นข้อมูลประวัติการรักษาพยาบาลและบันทึกคดีเก่าเมื่อสี่ปีก่อน—คดีการหายตัวไปของพิมพ์รตา "ฉันติดตามรูปแบบพฤติกรรมของ ‘มิสเตอร์เอ็กซ์’ มานานพอๆ กับที่คุณตามล่ามัน และฉันรู้ว่าเป้าหมายที่แท้จริงของเขาไม่ใช่การฆ่าเหยื่อบนกระดานข่าว แต่เป้าหมายคือการทำลายตัวตนของคุณทีละน้อย จนกว่าคุณจะกลายเป็นฆาตกรเสียเอง" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับความเงียบงันที่กดทับระหว่างคนทั้งสอง ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทาบทับร่างของจิตแพทย์สาวเพื่อกดดันตามสัญชาตญาณนักสืบ "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ เรนิตา?" เสียงของธันวาต่ำทุบและแหบพร่า "คุณเป็นหมอ เป็นที่ปรึกษา หรือคุณเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายมัน?" เรนิตาไม่สะดุ้งสะเทือน เธอแหงนหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงประกายความเข้าใจที่ลึกซึ้งจนน่าขนลุก "ถ้าฉันเป็นพวกมัน ป่านนี้คุณคงถูกปลดออกจากราชการและกลายเป็นผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมต่อเนื่องไปแล้ว, สารวัตร" เรนิตายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่มองเห็นความมืดบอดในจิตใจมนุษย์ทะลุปรุโปร่ง "นั่งลงเถอะ... เรามีเวลาไม่มากก่อนที่แสงอาทิตย์จะขึ้น และก่อนที่เหยื่อรายต่อไปจะถูกส่งมาให้คุณทายปริศนา" ธันวากัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าเธอพูดถูก เขากำลังติดกับดักทางจิตวิทยาที่แยบยลที่สุดในชีวิตการทำงาน ทว่าความโกรธและความกระหายที่จะกระชากหน้ากากฆาตกรมีอิทธิพลเหนือเหตุผลทั้งหมด เขาดึงเก้าอี้กลับมานั่งลงแรงๆ จนล้อพลาสติกส่งเสียงครูดกับพื้น "วิเคราะห์มันสิ" ธันวายื่นโทรศัพท์มือถือที่บันทึกสายเรียกเข้าล่าสุดให้เธอ "ถ้าคุณบอกว่าคุณเข้าใจเขา เริ่มจากการแกะรอยเสียงนั้นให้ผมดู" เรนิตารับโทรศัพท์มา เธอไม่ได้กดฟังซ้ำ แต่เธอกลับพลิกดูรหัสโค้ดคำสั่งเบื้องหลังที่ปรากฏบนหน้าจอระบบเตือนภัยของกองปราบ ซึ่งธันวาเขียนทิ้งไว้ นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจออย่างคล่องแคล่ว สายตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อยขณะกวาดอ่านข้อมูลเชิงสถิติ "เสียงนั้นมีความถี่ต่ำพิเศษอยู่ที่ 18 เฮิรตซ์" เรนิตาเริ่มวิเคราะห์ น้ำเสียงของเธอกลายเป็นเสียงบรรยายของศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ "เป็นย่านความถี่ที่หูมนุษย์แทบไม่ได้ยิน แต่สั่นสะเทือนต่อมรับความรู้สึกในสมองส่วนอะมิกดาล่าโดยตรง มันถูกสร้างขึ้นเพื่อกระตุ้นความกลัวและความทรงจำในวัยเด็ก... เขากำลังใช้เทคนิคการล้างสมองระดับทหารกองทัพ" "พูดภาษาชาวบ้าน เรนิตา" ธันวาเร่งเร้า ความอดทนของเขาใกล้หมดลง "ภาษาชาวบ้านเหรอ?" เรนิตาเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำของเขา "แปลว่า ฆาตกรไม่ได้อยู่ไกลจากที่นี่เลย... และเขากำลังมองดูเราผ่านกล้องวงจรปิดตัวใดตัวหนึ่งในตึกนี้" ธันวาผุดลุกขึ้นโดยอัตโนมัติ มือขวาเอื้อมไปตบสวิตช์ไฟหลักของห้องทำงานจนมืดสนิท เหลือเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สาดส่องใบหน้าของทั้งคู่ให้กลายเป็นสีเทาหม่น "ถ้าเขาอยู่ที่นี่..." ธันวาชักปืนพกออกจากซองพกซ่อนอย่างเงียบเชียบขึ้นลำกล้อง "เรามาลองดูกันว่า ระหว่างจิตวิทยาของเขา กับกระสุนปืนของผม อย่างไหนจะเร็วกว่ากัน" เรนิตายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เธอไม่ได้ตกใจกับอาวุธปืน กลับกัน เธอกลับหัวÂเราะเบาๆ ในลำคอ—เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและชวนให้สันหลังวาบหวิว "ใจเย็นก่อน สารวัตร... ดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ของคุณสิ" ธันวาหันขวับกลับไปมองหน้าจอ หลักฐานคดีที่ถูกจัดเรียงไว้ทั้งหมดบนหน้าจอจู่ๆ ก็ถูกลบหายไปเกลี้ยง ปรากฏหน้าต่างสีดำสนิทขึ้นมาแทนที่ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีเลือดที่พิมพ์ขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ **[ ยินดีต้อนรับสู่เกมรอบสุดท้าย, สารวัตรธันวา... ตอนนี้คุณกับหมอสาวคนเก่งเหลือเวลาอีกเพียง 60 นาที ก่อนที่ลิฟต์ตัวสุดท้ายของตึกจะพาคนแปลกหน้าขึ้นมาส่ง หรือคุณอยากจะลองเดาดูว่า ใครในกรมตำรวจที่เป็นคนเปิดประตูให้ผมเข้ามาเมื่อคืนนี้? ]** เส้นขนทั่วร่างของธันวาลุกชันขึ้นพร้อมกัน ความเงียบงันภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังก้าวขึ้นบันไดหนีไฟมาอย่างช้าๆ—และมันหยุดลงตรงหน้าประตูห้องทำงานของเขาพอดี --- โปรไฟล์เลอร์มือฉมังขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งจิตใจไปด้วยกันครับ (โปรดติดตามตอนที่ 7 ต่อไป)