ทฤษฎีของฆาตกร

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและคราบสนิมในโกดังร้าง สะท้อนเสียงรองเท้าหนังของร.ต.อ.ธันวา วิริยะ ที่กระทบกับพื้นคอนกรีตอย่างเป็นจังหวะ ทว่าในหัวของเขากลับก้องกังวานยิ่งกว่าเสียงใด เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของมิสเตอร์ เอ็กซ์ จากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาท "เกมเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะครับ... เชิญตามหาชิ้นส่วนที่เหลือของความทรงจำให้ทัน... ก่อนที่ลมหายใจของเธอดับสูญไปตลอดกาล" ธันวากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องมืดทึบ มีเพียงแสงไฟฉายคาดหัวสาดส่องไปยังโต๊ะไม้ตัวกลาง บนนั้นมีแฟ้มคดีเก่าและกล่องเหล็กขึ้นสนิมวางอยู่ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่หลักฐานธรรมดา แต่มันคือ "ร่องรอยความคิด" ของฆาตกรที่จงใจทิ้งไว้ให้เขาแกะรอย "คุณดูเครียดไปนะครับสารวัตร" เสียงนุ่มทุกลอดผ่านความเงียบเข้ามา ดร.เรนิตา ก้าวเท้าเข้ามาในแสงไฟ สีหน้าของเธอนิ่งเรียบแต่แฝงด้วยความกังวลลึกซึ้ง "อัตราการเต้นของหัวใจคุณตอนนี้ น่าจะเกินร้อยสิบครั้งต่อนาทีแล้ว สภาวะอารมณ์แบบนี้จะทำให้กระบวนการคิดวิเคราะห์เชิงโปรไฟล์ลิ่งบิดเบือนนะครับ" "ผมไม่ได้เครียด เรนิตา..." ธันวาตอบเสียงเรียบเย็น ปรายตามองกล่องเหล็กตรงหน้า "ผมแค่กำลังคิดว่า... ทำไมต้องเป็นผม" คำถามนั้นทิ้งความเงียบงันอึดอัดไว้ชั่วขณะ เรนิตาก้าวเข้าไปใกล้ ชำเลืองมองแฟ้มคดีที่เปิดค้างไว้ มันคือคดีลักพาตัวเมื่อสี่สิบปีก่อน คดีที่ตำรวจปิดไม่ลง และเป็นคดีเดียวกับที่พราก "น้องสาว" ของธันวาไปจากอ้อมอกครอบครัว "คุณหมายความว่า..." เรนิตาหันมาสบตาเขา "มิสเตอร์ เอ็กซ์ ไม่ได้เลือกเหยื่อสะเปะสะปะเหรอครับ" "ถูกต้อง" ธันวาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะ มือหนายกฝากล่องเหล็กขึ้น ช้าๆ กลิ่นอับชื้นพวยพุ่งพร้อมกับเศษกระดาษรูปถ่ายใบเก่าที่ซีดจาง เขาหยิบมันขึ้นมาพลิดู ภาพถ่ายเด็กหญิงตัวเล็กๆ สวมชุดกระโปรงสีขาว กำลังส่งยิ้มให้กล้อง... รอยยิ้มนั้น เขามองเห็นมันทุกครั้งที่ส่องกระจก "เขาไม่ได้แค่ท้าทายตำรวจ หรือเล่นเกมจิตวิทยาฆ่าเวลา... แต่เขากำลังสร้างผมขึ้นมา" เรนิตาขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาอัจฉริยะกวาดมองหลักฐานในกล่อง "สร้างคุณ? หมายความว่ายังไงกันครับ" "ลองคิดตามผมดูสิครับ ดร.เรนิตา" ธันวาหันมาเผชิญหน้ากับเธอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยกระบวนการวิเคราะห์ที่เฉียบคมและเย็นเยียบ "ทำไมฆาตกรต่อเนื่องที่มีไอคิวระดับอัจฉริยะถึงยอมทิ้งรหัสปริศนามากมายให้ผมแกะรอย ทำไมเขาต้องเจาะจงใช้จิตวิทยาเชิงลึกที่ตรงกับความเชี่ยวชาญของผมเป๊ะๆ ทำไมเขาไม่เลือกฆ่าทิ้งแล้วหนีไปให้พ้นคดีล่ะครับ" เรนิตานิ่งงิ่งไป สมองของจิตแพทย์สาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว "เพราะเขา... ต้องการให้คุณเข้าใจเขา" "มากกว่านั้นครับ" ธันวากัดฟันกรอด สายตาจดจ้องไปยังภาพถ่ายในมือ "เขาต้องการ 'ปั้น' ให้ผมกลายเป็นคนแบบเดียวกับเขา มิสเตอร์ เอ็กซ์ รู้ปมในอดีตของผม รู้ว่าผมโหยหาความยุติธรรมมากแค่ไหน และรู้ว่าแผลเป็นในใจจากการสูญเสียน้องสาวทำให้ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อกระชากหน้ากากฆาตกร... เขาจงใจใช้ผมเป็นกระจกสะท้อนตัวตนของเขาเอง ทุกศพที่เขาฆ่า ทุกปริศนาที่เขาโยนมา มันคือ 'บทเรียน' ที่เขาสอนผมทีละขั้น เพื่อให้วันหนึ่ง... ผมกับเขาคิดเหมือนกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมโกดังอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวหนาทึบราวกับออกซิเจนกำลังจะหมดลง เรนิตามองใบหน้าด้านข้างของธันวาที่อาบไล้ด้วยแสงไฟสีส้มสลัว เธอมองเห็นความมืดมิดที่กำลังกัดกินจิตใจของชายหนุ่ม ชายผู้ยืนอยู่บนเส้นแบ่งบางๆ ระหว่างผู้พิทักษ์สันติราษฎร์กับฆาตกรต่อเนื่อง "ทฤษฎีของเขาบิดเบี้ยวสิ้นดี..." เรนิตาพึมพำออกมาเบาๆ "เขาต้องการพิสูจน์ว่า ภายใต้เครื่องแบบตำรวจที่ผดุงความยุติธรรมของคุณ แท้จริงแล้วก็มีสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความกระหายในการแก้แค้นไม่ต่างจากเขา" "ใช่ครับ" ธันวาโยนภาพถ่ายใบนั้นลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังชัดเจน "และตอนนี้ เขากกำลังบอกว่า ชิ้นส่วนสุดท้ายของความทรงจำเกี่ยวกับน้องสาวผม อยู่ในมือเขา... ถ้าผมอยากได้เธอกลับคืนมา (แม้จะเป็นแค่โครงกระดูกหรือความจริงก็ตาม) ผมต้องเล่นตามกติกาของเขา จนกว่าผมจะกลายเป็น 'ปีศาจ' แบบเดียวกับเขา" จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝีหนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมมืดของโกดัง เสียงก้าวเท้าที่จงใจให้ได้ยิน ช้าๆ ทว่ามั่นคง ธันวาชักปืนพกออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเรนิตาที่ถอยหลังไปพิงชั้นวางของ สายตาทั้งคู่พุ่งตรงไปยังความมืดเบื้องหน้า "ใครอยู่นะ ออกมาเดี๋ยวนี้!" ธันวาตะโกนก้อง เสียงสะท้อนก้องกังวานไปทั่วอาคารร้าง ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวพ้นเงากลุ่มควันสีเทาจางๆ ออกมา ภายใต้แสงไฟสลัว เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคย ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนาน มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือที่กำลังเปิดหน้าจอแสดงภาพวิดีโอสด มิสเตอร์ เอ็กซ์ ยืนอยู่ตรงนั้น ปรบมือเบาๆ ช้าๆ สามครั้ง "ยอดเยี่ยมมากครับสารวัตรธันวา สมกับที่เป็นโปรไฟล์เลอร์มือหนึ่ง..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความชื่นชม "คุณมองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของทฤษฎีผมแล้ว... แต่น่าเสียดายนะครับ ที่คุณรู้ตัวช้าไปนิดเดียว" มิสเตอร์ เอ็กซ์ ชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นสูง หน้าจอแสดงภาพหญิงสาวคนหนึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้ รอบตัวเธอเต็มไปด้วยถังน้ำมันและสายชนวนระเบิดเวลา ตัวเลขดิจิทัลสีแดงกำลังนับถอยหลังอย่างไม่ปรานี... และผู้หญิงคนนั้น ก็คือคนที่ธันวาไม่มีวันยอมให้ตายเด็ดขาด "ลาก่อนครับสารวัตร... มาดูกันซิว่า ระหว่างความจริงกับชีวิตคนสำคัญ คุณจะเลือกให้อะไรดับสูญไปก่อนกัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปกับเกมจิตวิทยานี้ด้วยกันนะครับ