กึ่งกลางของสงคราม

"คำว่า 'ความจริง' กับ 'ชีวิตคนสำคัญ' สำหรับคุณแล้ว... มันมีน้ำหนักต่างกันกี่ขีดกันครับสารวัตร" เสียงทุ้มต่ำผ่านเครื่องเปลี่ยนเสียงในสายโทรศัพท์ตัดขาดลงพร้อมกับสัญญาณเตือน *ตู๊ด... ตู๊ด...* ที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของ ร.ต.อ. ธันวา วิริยะ ราวกับเสียงเคาะฝาโลง แผงหน้าปัดโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานในกองบังคับการสืบสวนสอบสวนแสดงตัวเลขเวลานับถอยหลังสีแดงฉาน: **00:14:59** สิบห้านาที... เวลาสิบห้านาทีนี้ไม่ได้หมายถึงแค่ชีวิตของตัวประกัน แต่หมายถึงจุดแตกหักของเกมกระดานที่เขาและ 'มิสเตอร์ เอ็กซ์' เคยวางหมากไล่ล่ากันมาตลอดสององค์ ธันวาไม่ได้ขยับตัว เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำตัวเดิม ดวงตาสีเข้มจ้องมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังรันโปรแกรมวิเคราะห์พฤติกรรมมนุษย์ (Behavioral Analysis Program) ข้อมูลของเหยื่อรายล่าสุดปรากฏขึ้น—พลเอกวิชาญ อดีตผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ บุคคลสำคัญผู้กุมความลับเรื่องโครงการลับเฉพาะกิจเมื่อสิบปีก่อน ซึ่งเป็นชนวนเหตุทั้งหมดที่ทำให้ 'น้องสาว' ของธันวาต้องหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ประตูห้องทำงานเปิดผางขึ้นอย่างแรง ดร. เรนิตา ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดของจิตแพทย์มืออาชีพ แว่นกรอบบางของเธอสะท้อนแสงไฟจากเพดาน เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "ธันวา ฉันเพิ่งได้รับรายงานจากทีมภาคสนาม รถพยาบาลคันที่พาตัวพยานปากเอกเบี่ยงเส้นทางออกนอกเขตปลอดภัย ระบบจีพีเอสถูกตัดสัญญาณแล้ว นั่นไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิค... มันคือการตลบหลัง" เรนิตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ ทว่ามั่นคงพอที่จะดึงสติของชายหนุ่มให้กลับมา ธันวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาของเขาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งในฤดูหนาว นิ้วเรียวยาวประสานกันไว้บนโต๊ะ "ผมรู้ครับเรนิตา... เพราะมันไม่ใช่แค่การลักพาตัว แต่มันคือการประกาศสงครามเต็มรูปแบบ" ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล "มิสเตอร์ เอ็กซ์ ไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของพลเอกวิชาญ เขาต้องการให้ผมเลือก... ระหว่างการรักษาความยุติธรรมตามตัวบทกฎหมาย หรือการปกป้องเงาอดีตที่ผมพยายามฝังมันไว้" เรนิตากวาดสายตามองรอบห้อง สังเกตเห็นแฟ้มคดีเก่าๆ ที่ถูกรื้อค้นและกางออกนับสิบแฟ้ม บนกระดานไวท์บอร์ดมีการโยกย้ายโยงใยเส้นไหมพรมสีแดงและน้ำเงินพันกันยุ่งเหยิง บ่งบอกว่าความขัดแย้งในคดีนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ตัวฆาตกรกับตำรวจอีกต่อไปแล้ว แต่มันได้ขยายวงกว้างจนดึงเอานักการเมืองระดับสูง หน่วยงานความมั่นคง และโครงสร้างอำนาจมืดเบื้องหลังเข้ามาพัวพัน "คุณกำลังคิดจะทำอะไร ธันวา?" เรนิตาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อสบตาเขาตรงๆ "โปรไฟล์ที่คุณทำเมื่อคืนบอกว่า เขากำลังเล่นเกมทางจิตวิทยาเพื่อกระตุ้นปมวัยเด็กของคุณ ให้คุณเลือกทำลายตัวเองด้วยมือของคุณเอง ถ้าคุณเดินไปตามเกมนี้ คุณจะสูญเสียทุกอย่าง... ไม่ใช่แค่ตำแหน่ง แต่รวมถึงความเป็นมนุษย์ในตัวคุณด้วย" "แล้วคุณจะให้ผมทำอย่างไรล่ะครับ?" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากร่างกายและบุคลิกของเขาทำให้บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ให้ผมนั่งรอปาฏิหาริย์ในห้องแอร์เย็นๆ ขณะที่คนร้ายกำลังหัวเราะเยาะอยู่บนความพินาศของระบบยุติธรรมอย่างนั้นหรือ? น้องสาวของผมหายไปเพราะความขี้ขลาดของคนในเครื่องแบบ และวันนี้... ผมจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิมอีกเด็ดขาด แม้ว่าผมจะต้องแลกมันด้วยตราตำรวจบนอกนี้ก็ตาม" คำพูดของธันวาเฉียบคมราวกับใบมีดโกน มันสะท้อนรอยแผลเป็นในจิตใจที่ยังไม่เคยสมานตัว เรนิตามองดูชายหนุ่มผู้เป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและคนไข้ทางใจ เธอย่อมรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากที่เย็นชาและไร้ความรู้สึกนั้น มีไฟบรรลัยกัลป์ที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้าเพื่อแลกกับการได้รู้ความจริง เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวากลับมาแผดเสียงอีกครั้ง สายเรียกเข้าจากเบอร์ไม่ปรากฏชื่อ ธันวากดรับทันทีและเปิดสปีกเกอร์โฟนเพื่อให้เรนิตาได้ยินร่วมกัน "เลือกได้หรือยังครับสารวัตร... เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้วนะ" เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่คุ้นเคยดังลอดออกมาจากลำโพง "คุณอยากฟังเสียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายของท่านนายพล หรืออยากได้พิกัดของห้องมืดที่น้องสาวของคุณเคยถูกขังไว้เมื่อสิบปีก่อนดีล่ะ? เลือกได้แค่อย่างเดียวนะครับ" หัวใจของธันวากระตุกวูบ ภาพในอดีตตอนที่เขาอายุสิบสองปี วิ่งตามหาร่างไร้เรี่ยวแรงของน้องสาวในโกดังร้างท่ามกลางสายฝนซัดสาด ย้อนกลับมาทับซ้อนกับเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของพลเอกวิชาญที่เปิดคลอมาจากปลายสายอีกด้านหนึ่ง มือของธันวาที่กำโทรศัพท์แน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แววตาไหววับชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความนิ่งสงบอย่างน่ากลัว "คุณคิดผิดแล้วครับ... ที่คิดว่าผมจะต้องเลือก" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ต่ำลึก ทว่าทรงพลังอำนาจ "เพราะในสงครามครั้งนี้ ผมไม่ได้มาเพื่อเล่นตามเกมที่คุณขีดเส้นไว้... แต่ผมมาเพื่อลบกระดานทิ้งต่างหาก" เขาวางสายทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบจากอีกฝ่าย ธันวาหันไปหากลุ่มทีมสืบสวนเฉพาะกิจที่ยืนรอคำสั่งอยู่หน้าห้องผ่านกระจกใส ทุกคนต่างมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและความหวัง "เรนิตา... ช่วยโทรหาผู้บัญชาการภาค และเตรียมกำลังหน่วยปฏิบัติการพิเศษทั้งหมด สั่งการให้ปิดล้อมเขตพื้นที่เขต 4 ทันที" ธันวาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด แววตาคมกริบเปล่งประกายความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว "ส่วนคุณ... ช่วยตรวจสอบสัญญาณชีพของเป้าหมายจากนาฬิกาสมาร์ทวอทช์ที่ติดตัวท่านนายพล ผมต้องการพิกัดที่แท้จริง ไม่ใช่จุดที่มันจงใจปล่อยให้เราเห็น" เรนิตาพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวรัวลงบนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ด้วยความเร็วสูงเพื่อประสานงานตามคำสั่ง ขณะที่เธอกำลังกวาดสายตาดูข้อมูลหน้าจอ ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ "ธันวา... เดี๋ยวก่อน!" เรนิตาอุทานออกมาเสียงหลง "สัญญาณชีพของท่านนายพลไม่ได้มาจากรถพยาบาล... และไม่ได้มาจากนอกเมือง... แต่มัน..." ก่อนที่เรนิตาจะพูดจบประโยค ไฟฟ้าทั้งกองบังคับการตำรวจก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้วในพริบตา มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงกระพริบสลัวๆ ที่ส่องให้เห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาทางประตูห้องทำงานของธันวา เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นสามครั้ง ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด *แปะ... แปะ... แปะ...* "ยอดเยี่ยมมากครับสารวัตร... สมกับที่เป็นโปรไฟล์เลอร์มือฉมังจริงๆ" เสียงทุ้มแหบพร่าและเย็นเยียบดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า "แต่คุณลืมคิดไปหรือเปล่าครับว่า... บางที 'เหยื่อ' ที่คุณกำลังพยายามช่วยชีวิต อาจจะไม่ใช่คนอื่นไกล... แต่อาจจะเป็นคนที่คุณเพิ่งขับรถไปส่งบ้านเมื่อคืนนี้เอง" ธันวาชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา เมื่อเงาร่างในความมืดก้าวออกมาใต้แสงไฟสีแดงฉาน พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด—ผู้กำกับการสมชาย นายตำรวจผู้เป็นเสมือนอาจารย์และพ่อคนที่สองของเขาเอง กำลังยืนถือปืนพกสั้นเล็งตรงมาที่หน้าอกของเขา โดยมีคราบเลือดติดอยู่บนเสื้อเชิร์ตสีขาวอย่างเด่นชัด! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกึ่งกลางสงครามจิตวิทยานี้ไปด้วยกันนะครับ โปรไฟล์เลอร์มือฉมัง