ทฤษฎีสมคบคิด

“รหัสผ่านพวกนี้ไม่ใช่ตัวเลขสุ่ม แต่มันคือเลขแฟ้มประวัติอาชญากรที่ถูกลบไปจากระบบกลางเมื่อยี่สิบปีก่อนครับ ดร.เรนิตา” ร.ต.อ.ธันวา วิริยะ วางเอกสารที่เพิ่งกู้คืนจากเซิร์ฟเวอร์สำรองของหน่วยงานลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ในห้องลับกะพริบถี่ราวกับจะล้อเลียนความตึงเครียดที่อบอวลอยู่รอบตัวเขา เขาขยับเนกไทให้หลวมลงเล็กน้อยก่อนจะนวดขมับที่เต้นตุบๆ ด้วยความล้าจากการอดนอนติดต่อกันสามวัน ดร.เรนิตาไม่ได้เงยหน้ามองเขา ทว่านิ้วเรียวยาวของเธอยังคงรัวอยู่บนคีย์บอร์ดอย่างไม่ลดละ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นจดจ้องที่บรรทัดรหัสลับที่ไหลผ่านหน้าจอสีดำสนิท “คุณธันวา ในฐานะจิตแพทย์ ผมบอกคุณได้เลยว่าการที่คนคนหนึ่งจะพยายามลบตัวตนของเหยื่อออกไปจากประวัติศาสตร์ ไม่ได้ทำไปเพื่อปกปิดความผิดเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการ ‘ล้างสมอง’ เพื่อเริ่มโครงการใหม่” เธอหยุดมือลงทันที ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเขา สายตาที่เคยอ่อนโยนกลับดูคมกริบราวกับใบมีด “คุณเคยสงสัยไหมว่า ทำไมฆาตกรเงาถึงเลือกเหยื่อที่มีลักษณะเฉพาะตัวสูง ทุกคนมีไอคิวเกินหนึ่งร้อยสามสิบ ทุกคนเป็นเด็กกำพร้า และทุกคน... เคยผ่านการทดสอบสมรรถภาพจิตวิทยาระดับสูงของรัฐ” ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง ความทรงจำเกี่ยวกับน้องสาวที่หายตัวไปแล่นเข้ามาในหัวเหมือนกระแสไฟฟ้าช็อต เขาเดินไปที่กระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยเส้นด้ายสีแดงโยงใยระหว่างภาพถ่ายเหยื่อกับสัญลักษณ์ของหน่วยงานรัฐที่ถูกปิดบังไว้ “คุณกำลังจะบอกว่า มิสเตอร์ เอ็กซ์ ไม่ใช่แค่ฆาตกรต่อเนื่อง แต่มันคือส่วนหนึ่งของ ‘โครงการเซเนกา’ ที่พวกเขาสั่งยุบไปเมื่อปี 2004 ใช่ไหมครับ” “มากกว่านั้นครับ” เรนิตาลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาใกล้ธันวาจนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอของกระดาษเก่า “เขาคือความล้มเหลวที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่รัฐพยายามกำจัดทิ้ง แต่เขากลับรอดมาได้ และตอนนี้เขากำลังใช้ความรู้ที่ได้รับจากการทดลองนั้น มาทำลายคนสร้างมันขึ้นมา... ซึ่งรวมถึงพวกเราที่กำลังขุดคุ้ยความจริงนี้ด้วย” บรรยากาศในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ ธันวากำหมัดแน่น ข้อต่อกระดูกนิ้วลั่นเบาๆ “ถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริง ข้อมูลในโฟลเดอร์รหัสลับนี้ก็คือรายชื่อผู้สนับสนุนโครงการที่ยังหลงเหลืออยู่ในสภา” เขาหยิบแฟลชไดรฟ์ออกมาเสียบเข้ากับคอมพิวเตอร์ “ผมกำลังจะเปิดมันออก ถ้าเราเจอชื่อใครในนี้ ชีวิตเราทั้งคู่จะเปลี่ยนไปตลอดกาล คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมครับ?” เรนิตาสบตาเขา ความลังเลชั่วครู่ปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ แต่มันถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอย่างรวดเร็ว “ความจริงไม่มีราคาที่ต้องจ่ายหรอกครับธันวา มีแต่ความเชื่อที่ผิดๆ เท่านั้นที่ทำให้คนต้องตาย กดเถอะครับ ก่อนที่ระบบจะตรวจพบว่าเรากำลังเจาะรหัสลับ” นิ้วของธันวาสั่นเล็กน้อยขณะแตะที่ปุ่ม ‘Enter’ ข้อมูลจำนวนมหาศาลไหลทะลักออกมาบนหน้าจอ มันไม่ใช่แค่ชื่อคน แต่มันคือบันทึกวิดีโอการทดลองที่เหยื่อแต่ละคนถูกบังคับให้เผชิญหน้ากับความกลัวสูงสุดในใจตัวเอง ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้ธันวาต้องเบือนหน้าหนี—เด็กสาวคนหนึ่งในวิดีโอมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับน้องสาวของเขาอย่างน่าตกใจ “นั่น... นั่นไม่ใช่แค่การทดลองจิตวิทยา แต่มันคือการสร้างนักฆ่าที่ไร้ความรู้สึก” เสียงของธันวาสั่นพร่า เขาพบสิ่งที่ตามหามาตลอด แต่มันกลับเป็นสิ่งที่เขาหวังว่าจะไม่มีวันพบเจอ ในขณะที่ทั้งสองกำลังจดจ่ออยู่กับหลักฐานชิ้นสำคัญ เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยของตึกก็ดังขึ้นพร้อมกับการตัดไฟทั้งชั้น ประตูห้องลับถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงสลัวจากจอคอมพิวเตอร์ที่ยังทำงานอยู่ เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่คุ้นเคย—เสียงหัวเราะของมิสเตอร์ เอ็กซ์ ที่ดังมาจากลำโพงในห้องที่ถูกแฮ็ก “ยินดีด้วยคุณตำรวจ คุณขุดหลุมฝังศพตัวเองได้ลึกและรวดเร็วเหลือเกิน” เสียงนั้นเย็นเยียบและทรงพลัง “แต่ก่อนจะอ่านไฟล์สุดท้ายนั่น ผมแนะนำให้คุณหันไปมองข้างหลัง... ดร.เรนิตาของผมน่ะ เธอไม่ได้แค่มาช่วยคุณสืบคดีหรอกนะ แต่เธอคือคนเดียวที่ได้รับมอบหมายให้ ‘รีเซ็ต’ ความจำของคุณตั้งแต่สัปดาห์แรกที่พวกคุณพบกัน” ธันวาแข็งทื่อ ร่างกายเย็นวาบเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงปากกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กดลงบนท้ายทอยของเขาอย่างนุ่มนวลจากด้านหลัง ดร.เรนิตาขยับมือช้าๆ สัมผัสปืนในมือด้วยความชำนาญ ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง—เป็นน้ำเสียงที่ไร้ความเห็นอกเห็นใจและเย็นชาอย่างน่าสะพรึงกลัว “ขอโทษด้วยนะครับธันวา แต่นี่คือทฤษฎีสมคบคิดที่คุณไม่มีทางเดินออกมาได้ด้วยตัวเอง” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสืบค้นร่องรอยแห่งความมืดมิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ