รอยร้าวในทีม

"คุณกำลังเสียเวลาเปล่า พันตำรวจโท" เสียงของธันวาเรียบเย็นราวกับใบมีดผ่าตัดที่เพิ่งผ่านการแช่แข็ง เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากภาพถ่ายโพลารอยด์ใบสุดท้ายในมือ ปลายนิ้วสัมผัสขอบกระดาษที่ยังอุ่นอยู่เล็กน้อย—ร่องรอยแห่งความร้อนจากเครื่องปริ้นท์พกพาที่อาจเพิ่งถูกใช้งานไม่กี่นาทีที่แล้ว พันตำรวจโทวิชัยฟาดมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเก่าแก่ในห้องทำงานแคบๆ เสียงดังสนั่นจนเอกสารบนโต๊ะกระจัดกระจาย "นี่คือเขตอำนาจของผม! คุณเป็นแค่ที่ปรึกษาที่บินมาจากกรุงเทพฯ อย่ามาสั่งสอนว่าควรทำอะไรกับคดีที่ผู้คนกำลังตื่นตระหนก!" เรนิตานั่งไขว่ห้างอยู่มุมห้อง แววตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองสีหน้าของวิชัย เธอไม่พูดอะไร แต่การขยับริมฝีปากเพียงเล็กน้อยของเธอก็เพียงพอที่จะทำให้ธันวารู้ว่าเธอกำลังอ่าน 'รหัส' บางอย่างบนใบหน้าของผู้กำกับท้องถิ่นคนนี้ "การตื่นตระหนกไม่ใช่ศัตรูของเรา" ธันวาวางภาพถ่ายลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น "ศัตรูของเราคือคนที่กำลังเฝ้ามองคุณ... และมองผมผ่านเลนส์กล้องตัวเดิม" เขายื่นภาพถ่ายโพลารอยด์ใบสุดท้ายให้วิชัยดู ภาพที่เรนิตากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวที่เธอเพิ่งลุกออกไปเมื่อครู่ บนโต๊ะตัวเดิม ในห้องที่ปิดล็อคแน่นหนาตั้งแต่หัวค่ำ วิชัยชะงัก สีหน้าของเขาสลับระหว่างความโกรธและความหวาดหวั่นที่พยายามซ่อนไว้ "นั่น... นั่นเป็นภาพตัดต่อ! คุณกำลังเล่นเกมประสาทอะไรกัน? จะบอกว่ามีคนแอบเข้ามาถ่ายรูปเราในห้องทำงานที่มีเจ้าหน้าที่ยืนเฝ้าหน้าประตูเนี่ยนะ?" "มันไม่ใช่แค่คน" เรนิตาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอราบเรียบแต่มีอำนาจกดทับบรรยากาศในห้อง "มันคือนักล่าที่ต้องการบอกว่า 'พื้นที่ปลอดภัย' ของคุณไม่มีอยู่จริง พันตำรวจโท ท่านยังเชื่อมั่นในทฤษฎีคนร้ายก่อเหตุจากอารมณ์ชั่ววูบอยู่ไหม? หรือถึงเวลาที่ต้องยอมรับว่าเรากำลังไล่ล่าใครบางคนที่กำลังสนุกกับการจัดฉากชีวิตเราให้กลายเป็นละครเวที?" วิชัยกรามค้าง เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาหมายจะเรียกคนเข้ามาตรวจสอบ แต่ธันวากลับเอื้อมมือไปกดปุ่มปิดวิทยุนั้นเบาๆ "ถ้าคุณเรียกคนเข้ามาตอนนี้ คุณจะเปิดทางให้เขารู้ว่าเราตระหนักถึงการมีอยู่ของเขาแล้ว" ธันวาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวิชัย "ผมต้องการให้คุณถอนกำลังชุดลาดตระเวนที่ริมแม่น้ำออกทั้งหมด" "คุณบ้าไปแล้ว! นั่นคือจุดที่พบศพล่าสุดนะ!" "ใช่ และนั่นคือจุดที่เขากำลังรอให้คุณส่งเหยื่อรายต่อไปเข้าไปติดกับ" ธันวาลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งของเขาดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน เขาสาวเท้าเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังความมืดมิดของเมืองเล็กๆ ที่ดูสงบเงียบเกินไป "คุณมองเห็นแต่คดีฆาตกรรม แต่ผมเห็น 'งานศิลปะ' ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อล่อให้เราทำผิดพลาด ฆาตกรคนนี้ไม่ได้ต้องการแค่ความตายของเหยื่อ แต่มันต้องการทำลายความเชื่อมั่นของเจ้าหน้าที่รัฐ... และดูเหมือนว่ามันจะทำสำเร็จไปครึ่งทางแล้ว" เรนิตาลุกขึ้นยืนตาม เธอเดินไปหยุดข้างธันวา "การทำลายความเชื่อมั่นเริ่มต้นจากความแตกแยกภายใน คุณวิชัยกำลังกลัว... กลัวว่าอำนาจที่เขามีจะไม่เพียงพอต่อการปกป้องเก้าอี้ของเขา" "ผมไม่ได้กลัว!" วิชัยตะคอก เสียงนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย ธันวาไม่สนใจ เขาหยิบตุ๊กตาไม้ที่เพิ่งพบในลิ้นชักขึ้นมาลูบเบาๆ รอยแกะสลักรูปหัวใจที่แตกหักบนหน้าอกตุ๊กตาทำให้นิ้วของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที—รอยร้าวในทีมเริ่มลุกลามเหมือนรอยร้าวบนตุ๊กตาไม้ตัวนี้ "คุณวิชัยครับ" ธันวาหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยว "ถ้าคืนนี้มีใครตายเพิ่มอีกหนึ่งคน โดยที่ผมสั่งให้คุณถอนกำลัง และคุณเลือกที่จะไม่ทำตาม... คนที่จะต้องรับผิดชอบไม่ใช่แค่ฐานะตำรวจ แต่คือความผิดบาปที่ฆาตกรตั้งใจมอบให้คุณผ่านเงาที่มันสร้างไว้ข้างหลังคุณตลอดเวลา" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ วิชัยมองดูภาพถ่ายโพลารอยด์อีกครั้ง มือของเขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังพุ่งสู่จุดแตกหัก เสียงเคาะประตูห้องทำงานที่ควรจะเป็นเขตหวงห้ามก็ดังขึ้น—สามครั้ง จังหวะที่คุ้นเคย ราวกับเสียงนาฬิกาเคาท์ดาวน์ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* วิชัยหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ธันวากระชับปืนพกในซองข้างเอว เรนิตาถอยไปยืนในมุมมืดของห้อง พลางส่งสัญญาณมือให้ธันวาเงียบเสียงลง "เข้ามา" วิชัยตะโกนออกไป ประตูเปิดออกช้าๆ ร่างของลูกน้องคนสนิทของวิชัยก้าวเข้ามาในห้อง แต่เขากลับไม่ได้เดินเข้ามาตัวเปล่า ในมือเขามีกล่องดนตรีไม้ที่สภาพเก่าคร่ำคร่า ชายคนนั้นมีสีหน้าว่างเปล่า ดวงตาไร้ประกาย ราวกับถูกสะกดจิต "ผู้กำกับครับ... มีคนฝากมาให้... บอกว่าเป็นของขวัญที่ทำหายไปเมื่อยี่สิบปีก่อน" ธันวาใจกระตุกวูบ เมื่อเขามองเห็นสัญลักษณ์ที่สลักอยู่ใต้ฐานกล่องดนตรีนั้น มันคือตราสัญลักษณ์เดียวกับที่อยู่บนตุ๊กตาไม้ในมือของเขา และเสียงเพลงที่เริ่มบรรเลงออกมาจากกล่องนั้น... คือเพลงกล่อมเด็กเพลงเดียวกับที่แม่ของเขาเคยร้องให้ฟังในคืนที่น้องสาวของเขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมไขปริศนาไปกับผมนะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ! - โปรไฟล์เลอร์มือฉมัง