เบาะแสจากอดีต

“คุณกำลังขุดหลุมศพตัวเองนะธันวา และที่แย่กว่านั้นคือ... คุณกำลังก้มลงไปนอนในนั้นด้วย” เสียงของดร. เรนิตาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องเก็บเอกสารลับชั้นใต้ดินของกองบัญชาการ กลิ่นอับของกระดาษเก่าและฝุ่นผงที่เกาะตัวหนาดูจะไม่มีผลต่อความนิ่งสงบของเธอ เธอพิงผนังห้อง กอดอกมองชายหนุ่มที่กำลังรื้อค้นแฟ้มคดีที่ถูกปิดผนึกด้วยตราประทับสีแดงฉานว่า *‘ยุติการสืบสวน: ขาดหลักฐานและตัวผู้กระทำความผิด’* ธันวาไม่เงยหน้าขึ้นมอง มือของเขาที่สวมถุงมือยางสีขาวสั่นเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อหยิบแฟ้มที่มีชื่อ ‘ธาริสา วิริยะ’ ขึ้นมาดู ภาพถ่ายในอดีตขาวดำอมเหลืองของเด็กหญิงวัยสิบขวบที่ยิ้มร่าเริงให้กับกล้องดูเหมือนจะทิ่มแทงหัวใจของเขาซ้ำๆ เหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ค่อยๆ ฝังลึก “คนตายไม่มีวันพูด แต่รอยเลือดที่ทิ้งไว้... มันกรีดร้องได้” ธันวาตอบเสียงเรียบ แววตาของเขาเย็นชาจนเรนิตารู้สึกถึงความสั่นสะเทือนในอากาศ “คดีนี้ไม่ใช่การลักพาตัวเรียกค่าไถ่แบบทั่วไป ดร.เรนิตา ทุกอย่างถูกจัดวางเหมือนงานศิลปะที่บิดเบี้ยว ฆาตกรคนนี้ไม่ได้ต้องการเงิน แต่มันต้องการ ‘ผู้ชม’” เขาวางเอกสารชันสูตรศพชิ้นสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ สันแฟ้มปกแข็งถูกเปิดออก เผยให้เห็นรอยจดหมายเหตุลายมือเขียนด้วยหมึกสีแดงเพลิงที่เขารู้จักดีที่สุด—ไม่ใช่เพราะมันสวยงาม แต่มันคือลายเซ็นที่เคยทิ้งไว้บนหน้าผากของน้องสาวเขาเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว “ถ้าคุณเชื่อว่ามันคือเกม คุณก็กำลังตกหลุมพรางที่มันขุดไว้ให้คุณตั้งแต่ก้าวแรก” เรนิตาเดินเข้ามาใกล้ วางมือบนขอบแฟ้มเบาๆ “สังเกตไหม? ทุกแฟ้มคดีที่คุณเปิดมาในคืนนี้ ฆาตกรเปลี่ยนรูปแบบการทิ้งร่องรอยไปเรื่อยๆ แต่มันมีหนึ่งอย่างที่เหมือนกัน... คือ ‘เวลา’ มันชอบฆ่าในวันที่ฝนตกหนักที่สุดของเดือนเสมอ” ธันวาชะงัก กราฟในหัวของเขาเริ่มทำงานด้วยความเร็วสูง เขาไม่ได้หันไปมองเธอ แต่สายตาเขากวาดผ่านบันทึกประจำวันของเจ้าหน้าที่สืบสวนรุ่นก่อนหน้านี้ บันทึกที่เขามองข้ามไปหลายครั้ง “เดือนพฤศจิกายน... ทุกคดีเกิดขึ้นในวันที่ปริมาณน้ำฝนสูงที่สุด” ธันวาพึมพำ “มันไม่ได้สุ่มเลือกเหยื่อ แต่มันเลือก ‘ความเปียกชื้น’ เพื่อชะล้างหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ที่อาจหลงเหลืออยู่ มันฉลาดพอที่จะรู้ว่าความชื้นสูงจะทำให้ DNA เสื่อมสภาพ” “แล้วคุณล่ะธันวา?” เรนิตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เหนื่อยล้าของเขา “คุณกำลังพยายามสืบหาคนร้าย หรือคุณแค่กำลังพยายามหา ‘ข้ออ้าง’ ที่จะกลับไปเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ ที่ช่วยน้องสาวตัวเองไม่ได้กันแน่?” คำพูดนั้นเหมือนตบฉาดใหญ่ลงบนหน้าของเขา ธันวากำหมัดแน่นจนสันกระดูกขึ้นขาว เขาไม่ตอบโต้ แต่กลับหยิบรูปถ่ายเหตุการณ์ ณ วันเกิดเหตุขึ้นมาดูอีกครั้ง สิ่งที่เขาไม่เคยสังเกตมาก่อนคือ ‘เงาสะท้อน’ ในกระจกเงาที่ตกอยู่ในที่เกิดเหตุภาพหนึ่ง เงาของผู้ชายคนหนึ่ง... ที่กำลังยืนยิ้มอยู่ในความมืด “เรนิตา ดูนี่” เขาชี้ไปที่เงาสะท้อนนั้น “เลนส์กล้องสมัยนั้นห่วยแตกเกินกว่าจะเห็นภาพคมชัด แต่นี่... นี่ไม่ใช่เงาคนทั่วไป” เรนิตาก้มลงมอง ภาพถ่ายนั้นถูกซูมด้วยแว่นขยาย สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ใบหน้า แต่มันคือเข็มกลัดที่ติดอยู่บนปกเสื้อของฆาตกร มันเป็นรูปสัญลักษณ์นกฟีนิกซ์ที่ทำจากเงินแท้ ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์ของมูลนิธิการกุศลที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ “มูลนิธิเมตตาธรรมงั้นเหรอ?” เรนิตาขมวดคิ้ว “นั่นมันแหล่งรวมชนชั้นนำและผู้บริจาคเงินรายใหญ่ให้กรมตำรวจเลยนะธันวา ถ้าคุณแตะต้องมัน คุณไม่ได้แค่ล่าฆาตกร คุณกำลังเปิดสงครามกับอำนาจมืดทั้งระบบ” ธันวาไม่ได้ตอบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขหนึ่งที่เขาไม่เคยคิดจะกดตั้งแต่วันที่ออกจากหน่วยพิเศษ “ผู้การครับ... ผมมีหลักฐานชิ้นใหม่เกี่ยวกับคดีปิดตายของน้องสาวผม” เงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่เสียงปลายสายจะดังขึ้น ไม่ใช่เสียงผู้การที่เขารู้จัก แต่มันเป็นเสียงทุ้มต่ำ คุ้นหูอย่างน่าขนลุก เสียงที่ทำให้กระดูกสันหลังของธันวาเย็นเฉียบจนแทบแข็งทื่อ *“ยินดีด้วยที่หาเจอ คุณใช้เวลานานเกินกว่าที่ผมคาดไว้สองปีนะ ธันวา... แต่เอาเถอะ เกมไล่ล่าของจริงมันเพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหาก”* เสียงสายตัดไปทันที ในวินาทีนั้นเอง ไฟในห้องเก็บเอกสารก็ดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดสนิทที่โอบล้อมพวกเขาไว้ และท่ามกลางความมืด ธันวาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องเก็บเอกสาร... ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่มันคือเสียงรองเท้าบูทหลายคู่ที่กำลังเดินล้อมห้องนี้ไว้อย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับการกระชากปืนออกจากซองที่ดังขึ้นเป็นจังหวะพร้อมกัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เงามืดนี้ไปกับผมครับ... แล้วพบกันตอนหน้าเมื่อปมขยับ!