ความลับของเรนิตา

กลิ่นไอฟอร์มาลีนในห้องเก็บศพชั่วคราวไม่ได้ระเหยไปไหน มันยังคงเกาะติดอยู่ตามเนื้อผ้าและปลายจมูกของผมราวกับเป็นเงาตามตัว ร.ต.อ. ธันวา วิริยะ ยืนนิ่งอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบเอกสารคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ถูกโยงเส้นด้วยด้ายสีแดงโยงใยซับซ้อนคล้ายใยแมงมุม แต่มีเส้นด้ายเส้นหนึ่ง... เส้นที่พาดผ่านชื่อของเหยื่อรายล่าสุด และลากยาวไปบรรจบกับแฟ้มประวัติลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้กองหนังสือจิตวิทยาคลินิก กำลังทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะ ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานไม้จะถูกผลักเปิดออก ดร. เรนิตา ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสงبเยือกเย็นตามเคย วันนี้เธอก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์และกาแฟดำ รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปาก ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับไม่อาจซ่อนประกายความระแวดระวังที่ถูกเก็บไว้อย่างมิดชิดได้ "คุณดูเหนื่อยนะผู้กอง... คดีของมิสเตอร์เอ็กซ์คงกินพลังงานไปเยอะสินะครับ หรือว่ามีเรื่องอื่นที่รบกวนจิตใจคุณมากกว่าเรื่องคดี?" เสียงนุ่มนวลเอ่ยทักทายขึ้น พลางวางแก้วกาแฟกระดาษลงบนโต๊ะทำงานของผม ผมหันไปมองเธอ สายตาคมกริบแบบที่ใช้ประเมินพฤติกรรมฆาตกรถูกงัดมาใช้อย่างเต็มพิกัด ผมไม่ได้ตอบคำถามของเธอทันที แต่เลือกที่จะเดินเข้าไปใกล้ร่างระหงนั้นช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นลาเวนเดอร์ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเธอตีเข้าจมูก มันเป็นกลิ่นที่ผมคุ้นเคยและเคยไว้วางใจ... แต่วันนี้ ทุกอย่างกลับแปลกไป "เรนิตา... คุณเคยโกหกผมไหม?" น้ำเสียงของผมต่ำทุบและราบเรียบ แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันที่สามารถบดขยี้ความมั่นใจของใครหลายคนได้ รอยยิ้มบนมุมปากของจิตแพทย์สาวชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาคู่นั้นกะพริบถี่ขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว—ปฏิกิริยาตอบสนองทางกายภาพที่หลบซ่อนจากการควบคุมไม่ได้ นี่คือ "Micro-expression" ที่ผมสอนให้ตำรวจหลายคนสังเกต และตอนนี้มันกำลังปรากฏอยู่บนใบหน้าของคนที่ผมปรึกษามาตลอดคดีนี้ "ทำไมจู่ๆ คุณถึงถามแบบนั้นล่ะครับ? ในฐานะนักจิตวิทยา ผมถูกฝึกให้เปิดเผยความจริงเพื่อรักษาความสมดุลทางจิตใจของคนไข้... และเพื่อนร่วมงาน" เธอยังคงรักษาความนิ่งไว้ได้ดีเยี่ยม น้ำเสียงราบเรียบ ไร้รอยสั่นเครือ "เพื่อนร่วมงานเหรอครับ?" ผมทวนคำนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะหยันตนเอง "คุณเรียกตัวเองว่าเพื่อนร่วมงาน แต่ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา มีข้อมูลลับหลายชุดในสำนวนคดีที่รั่วไหลออกไปเฉพาะก่อนที่ผมจะตัดสินใจลงมือตรวจค้น และมีเพียงคนเดียว... คนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลระดับนั้นได้เท่ากับผม" ผมเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มคดีที่ซ่อนอยู่ออกมาวางกางไว้ตรงหน้าเธอ บนหน้ากระดาษแผ่นนั้นมีรายงานการบำบัดทางจิตของเหยื่อรายที่สาม และที่สำคัญที่สุด... ลายมือชื่อของผู้ให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาประจำตัวเหยื่อคนนั้น คือลายมือชื่อของ ดร. เรนิตา บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว เรนิตาก้มมองแฟ้มนั้น นัยน์ตาของเธอไหววับ แต่ไม่มีความตกใจระคนอยู่เลยแม้แต่น้อย เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาผมตรงๆ รอยยิ้มที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ได้มลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลึกล้ำและน่ากลัว "คุณช่างสังเกตเสมอเลยนะครับ ผู้กองธันวา... สมกับที่เป็นโปรไฟล์เลอร์มือหนึ่ง" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ไร้ซึ่งความเกรงอกเกรงใจแบบเดิม มันคือเสียงที่สุขุม เย็นชา และเต็มไปด้วยความท้าทาย "ทำไม?" ผมถามสั้นๆ มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว "คุณเป็นจิตแพทย์ ช่วยเหลือคน... ทำไมถึงไปพัวพันกับฆาตกรอย่างมิสเตอร์เอ็กซ์ หรือว่า... จริงๆ แล้วพวกคุณรู้จักกันก่อนที่จะเกิดคดีนี้ขึ้นเสียอีก?" เรนิตายกมือขึ้นทัดผมยาวที่ตกลงมาข้างแก้ม ท่าทางของเธอยังคงสง่างามราวกับไม่ได้ยืนอยู่ต่อหน้าตำรวจที่กำลังสอบสวนผู้ต้องสงสัย เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ—เสียงหัวเราะที่ทำให้สันหลังของผมเย็นเยียบ "คุณคิดว่าโลกนี้แบ่งออกเป็นสีขาวกับสีดำชัดเจนเหรอครับ ผู้กอง? คนเราไม่ได้ป่วยเพราะความอ่อนแอเสมอไป บางครั้ง... พวกเขาป่วยเพราะความจริงที่ถูกปิดบังต่างหาก และมิสเตอร์เอ็กซ์ไม่ได้เป็นแค่ฆาตกรในสายตาของผม... เขาคือผู้ช่วยให้ความลับบางอย่างมันกระจ่างต่างหาก" "ความลับอะไร?" "ความลับที่คุณเองก็กำลังตามหานี่แหละครับ..." เรนิตากล่าวด้วยรอยยิ้มลึกลับ ก่อนจะก้าวเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบและแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีชื่อบันทึก แต่รหัสพื้นที่บนหน้าจอกลับทำให้ผมต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันคือรหัสพื้นที่เดียวกันกับโรงพยาบาลจิตเวชเก่าที่น้องสาวของผมเคยถูกลักพาตัวไปเมื่อสิบปีก่อน! "เขารอสายคุณอยู่ครับ ผู้กอง..." เรนิตายื่นโทรศัพท์เครื่องนั้นมาตรงหน้าผม พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล "และเขากำลังรอให้คุณตอบคำถามข้อสุดท้าย... ว่าคุณพร้อมจะรู้ความจริงว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของน้องสาวคุณจริงๆ หรือยัง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนากับผมในตอนนี้นะครับ