ตัวช่วยที่ไม่ได้รับเชิญ

“พี่ศิลาคะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งาน...” เสียงร้อนรนของพริมาที่ค้างคาอยู่ปลายสายเมื่อคืนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของศิลา แม้ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟดีไซน์มินิมอลสาดกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันและกรอบหน้าคมคาย สถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและไร้ความปรานีขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินกำลังรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง หน้าจอไม่ได้มีแค่แบบแปลนโครงสร้างตึกระฟ้าที่เขารับผิดชอบ แต่ยังมีหน้าต่างเบราว์เซอร์นับสิบแท็บที่เปิดค้างไว้ ทั้งข้อมูลประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ข้อกฎหมายผังเมืองฉบับอัปเดต และรายงานผลกระทบสิ่งแวดล้อมที่เกี่ยวข้องกับโปรเจกต์ใหม่ของหญิงสาวโดยตรง ดึกป่านนี้แล้ว... ยัยตัวแสบป่านนี้คงนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ หรือไม่ก็กำลังหัวเสียจนปาข้าวของใส่ผนังห้องเป็นแน่ ศิลาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกระอา ปากหยักสวยยกยิ้มเยาะให้กับความใจอ่อนของตัวเอง ทั้งที่เมื่อตอนเย็นเขาเพิ่งจะตอกหน้าเธอด้วยถ้อยคำเจ็บแสบเรื่องความสะเพร่าในการหาข้อมูล แต่พอเอาเข้าจริง... พอได้ยินเสียงสั่นเครือปนความโกรธขึงผ่านโทรศัพท์ หัวใจเจ้ากรรมกลับสั่งให้เขารื้อค้นฐานข้อมูลทั้งหมดที่สะสมมาแรมปีเพื่อขุดคุ้ย ‘หลักฐาน’ ที่จะช่วยเธอกู้หน้าขึ้นมาให้ได้ หน้าจอแสดงผลไฟล์เอกสารลับเฉพาะของบริษัทคู่แข่งที่เจาะจงเล่นงานพริมา ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำขลับวาววับด้วยความเฉียบคม มือหนาจดบันทึกจุดอ่อนและช่องโหว่ทางกฎหมายลงในสมุดปกหนังอย่างรวดเร็วราวกับนักวางกลยุทธ์สงคราม “เก่งนักนะ... ปากดีไม่เป็นรองใคร แต่พอเจอของจริงเข้าหน่อยก็ทำหน้าเหมือนลูกหมาตกน้ำทุกที” เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือความเอ็นดูไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะกดบันทึกข้อมูลชุดสุดท้ายลงในแฟลชไดรฟ์สีดำสนิท ข้อมูลทั้งหมดนี้ถูกย่อยและเรียบเรียงใหม่ให้อยู่ในรูปแบบที่พริมาสามารถนำไปใช้ตบหน้าบรรณาธิการจอมเผด็จการและคู่แข่งตัวฉกาจได้อย่างเจ็บแสบโดยไม่ต้องออกแรงมากนัก โดยที่... เธอไม่มีทางรู้เลยว่าใครคือเบื้องหลังความช่วยเหลือครั้งนี้ นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสองสิบห้า นัยน์ตาคมกริบเริ่มมีความอ่อนล้าฉายชัด แต่กระนั้น ศิลากลับไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด เขายังคงนั่งมองหน้าจอที่สะท้อนภาพตัวเอง พร้อมกับนึกถึงใบดื้อรั้นและดวงตากลมโตที่มักจะวาวโรจน์ด้วยความท้าทายทุกครั้งยามเถียงกับเขา “ถ้าพรุ่งนี้เธอเอาข้อมูลนี่ไปใช้แล้วยังแก้ปัญหาไม่ได้... ฉันนี่แหละจะไปหัวเราะใส่หน้าเธอให้ดู พริมา” เขายกกาแฟดำที่เย็นชืดขึ้นจิบจนหมดแก้ว ก่อนจะปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเบามือ ท่ามกลางความเงียบงัดของยามวิกาล ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยแล้วเดินไปหยุดอยู่ที่บานหน้าต่างกระจกใสเพื่อมองออกไปยังทัศนียภาพยามค่ำคืนของเมืองใหญ่ ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว... การแอบช่วยผู้หญิงคนนี้ลับหลัง มันกลายเป็นความสุขรูปแบบใหม่ที่เขาเสพติดไปเสียแล้วกระมั้ง ในขณะเดียวกัน ที่ห้องพักขนาดกะทัดรัดของพริมา หญิงสาวกำลังนั่งงงงวยอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กองกระดาษร่างบทความกระจัดกระจายเต็มพื้น ดวงตากลมโตบวมช้ำเล็กน้อยจากการอดนอน แต่สิ่งที่ทำให้เธอนิ่วหน้าด้วยความฉงนคือ ‘อีเมลปริศนา’ ที่เพิ่งเด้งเข้ามาในกล่องข้อความเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีคำทักทาย มีเพียงลิงก์ดาวน์โหลดไฟล์และรหัสผ่านสั้นๆ สี่ตัว พริมาขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวเล็กกดคลิกดาวน์โหลดด้วยความระแวงระวังภัยขั้นสุด ในวงการนักเขียนบทและนักสืบสวนภาคสนาม เธอมักจะเจอเรื่องเซอร์ไพรส์ประหลาดๆ อยู่บ่อยครั้ง แต่ไฟล์ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับทำให้เธอต้องอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ข้อมูลเชิงลึก ตัวเลขงบประมาณที่รั่วไหล และช่องโหว่ทางกฎหมายที่เธอตามหามาตลอดสามวันเต็ม ถูกรวบรวมไว้อย่างเป็นระเบียบ เรียงลำดับความสำคัญอย่างชาญฉลาด และที่สำคัญ... มันเป็นรูปแบบการวิเคราะห์ที่คุ้นตาเสียจนน่ากลัว น้ำหนักของตัวอักษร การเลือกใช้คำเชิงวิศวกรรมสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานกับข้อกฎหมายอย่างลงตัว... มีคนเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ที่มีสำนวนการคิดและมุมมองเฉียบขาดแบบนี้ “หรือว่า...” พริมาพึมพำกับตัวเอง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาที่ชอบทำหน้าบึ้งตึงและคำพูดจาถางถางเมื่อตอนกลางวัน จะเป็นไปได้หรือ? คนอย่างศิลาเนี่ยนะ จะยอมอดหลับอดนอนมานั่งงมหาข้อมูลให้ยายปากจัดคนนี้? ไม่มีทาง! เขาอาจจะแค่บังเอิญผ่านมาเจอ หรือไม่ก็เป็นระบบ AI อัจฉริยะที่ไหนสักแห่ง... แต่ทว่า ลายมือในการจัดหน้าเอกสารที่ปรากฏในไฟล์ PDF นั้น กลับมีเอกลักษณ์บางอย่างที่ทำให้เธอยิ่งมั่นใจ พริมาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านเข้ามาในอกอย่างกะทันหัน ผสมปนเปไปกับความหมั่นไส้ระคนประหลาดใจ ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาฉายแวววับด้วยความดื้อรั้นที่ถูกจุดประกาย ในเมื่ออยากเล่นเกมซ่อนหาแบบนี้... เธอก็ไม่รังเกียจที่จะกระชากหน้ากากคุณสถาปนิกปากแข็งออกมาหรอกนะ! เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านกระจกใสของคาเฟ่กึ่งออฟฟิศชื่อดัง พริมาในชุดสูทลำลองเข้ารูปเดินดุ่มๆ เข้าไปด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ เอกสารในแฟ้มสีน้ำตาลถูกถือไว้แน่น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนเรียวปากสวยเมื่อเธอกวาดสายตาพบเป้าหมาย ศิลานั่งไขว่ห้างอยู่ตรงมุมห้อง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนแข็งแรงที่บ่งบอกถึงความสมาร์ท เขากำลังจิบเอสเพรสโซ่ร้อนพร้อมกับกวาดสายตาอ่านแท็บเล็ตในมือด้วยท่าทางเย่อหยิ่งและสง่างามตามแบบฉบับของสถาปนิกชื่อดัง ทันทีที่ร่างบางก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา ศิลาชะงักเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตา แต่ยังคงรักษามาดขรึมไว้อย่างเหนียวแน่น ดวงตาคมกราบกรานมองเธอหัวจรดเท้าด้วยความประเมิน “หน้าตาดูสดใสขึ้นนี่... นึกว่าจะนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งคาห้องซะอีก” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเย้าแหย่ตามนิสัย ปากจัดสวนกลับทันทีโดยไม่มีคำทักทายที่ดีกว่านี้ พริมาไม่โกรธ เธอกลับยกยิ้มมุมปาก ชemโน้มตัวลงไปใกล้โต๊ะจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยแตะจมูกสถาปนิกหนุ่มจนเขาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “ขอบคุณสำหรับ ‘ข้อมูลการบ้าน’ เมื่อคืนนะคะ... คุณสถาปนิกผู้ใจดี” พริมากระซิบเสียงหวานหยด ยานคางยาวเหยียดที่คำว่าใจดีราวกับจะเยาะเย้ย ศิลาชะงักค้างไปชั่วขณะ เปลือกตาคมกะพริบถี่ขึ้นเล็กน้อย แว่นตาที่สวมอยู่เกือบจะร่วงหล่นลงมาหากเขาไม่รีบใช้มือดันเอาไว้ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตอนนี้กลับกระตุกวูบอย่างแรง เมื่อพบว่า... แผนการลับที่เขาตั้งใจจะเก็บไว้เป็นความลับไปจนวันตาย ถูกยายตัวแสบจับไต๋ได้เร็วกว่าที่คิดเสียอีก! ________________________________________ *ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินและร่วมลุ้นไปกับความปากแข็งของพี่ศิลากับน้องพริมานะคะ หวังว่าจะจิกหมอนขาดกันไปข้างหนึ่งแล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ* — เหมยฮวาแรกแย้ม