สนามประลองความรู้สึก

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอายฝุ่นปูนและกระดาษไขแปลนโครงสร้าง ทว่าบรรยากาศในห้องทำงานจำลองชั่วคราวไซต์งานก่อสร้างกลับไม่ได้ผ่อนคลายตามกลิ่นคาเฟอีนแม้แต่น้อย เมื่อสถาปนิกหนุ่มเจ้าของโปรเจกต์กำลังยืนกอดอกแน่น สายตาคมกริบมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตาด้วยความหงุดหงิดระคนระแวง "คุณพริมา นี่คือ 'แบบแปลน' ไม่ใช่กระดาษทดเลขคณิตคิดเงินเดือนนักเขียนบท และที่สำคัญ... มันไม่ใช่พื้นที่สำหรับเขียนไดอารี่ระบายความเพ้อเจ้อส่วนตัวด้วยค่ะ" ศิลาพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนมุมกระดาษไขแผ่นโตที่ถูกกางอยู่บนโต๊ะเขียนแบบอย่างแรง รอยหมึกปากกาเน้นข้อความสีส้มสะท้อนแสงถูกขีดเขียนทับเส้นกริดสถาปัตยกรรมอย่างแม่นยำ พร้อมกับข้อความด้วยลายมือหวัด ๆ แต่เต็มไปด้วยความกวนประสาทที่มุมกระดาษ *‘มุมนี้ถ้าเปลี่ยนเป็นโซฟานุ่ม ๆ สีแดงสด คงเหมาะกับการนั่งพักสายตา... หรือนั่งพักใจจากคนปากจัดแถวนี้ดีนะคะ’* พริมาไม่สะท้านเลยสักนิด เธอกลับโน้มตัวลงไปใกล้โต๊ะเขียนแบบมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ กลิ่นดอกไม้ป่าผสมความเย้ายวนลอยแตะจมูกคนตัวสูงจนศิลาเผลอชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะเมื่อเจ้าของร่างเพรียวบางจงใจก้มลงมาจนเส้นผมยาวสลวยเคลียอยู่แถวลาดไหล่ของเขา "อ้าว ก็ฉันเห็นว่าแบบแปลนของคุณมันทั้งแข็งกระด้างแล้วก็ไร้ชีวิตชีวา เหมือนหน้าตาตอนคุณสั่งงานลูกน้องไม่มีผิด ฉันก็เลยแค่อยาก 'เติมแต่ง' สีสันและความมีชีวิตชีวาลงไปบ้าง... เผื่อเวลาคุณเดินตรวจงาน จะได้เลิกทำหน้าเหมือนคนอมขี้หม้อเสียทีไงคะ" พริมาลากเสียงยาวอย่างอารมณ์ดี ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความซุกซนแบบแมวขโมยที่รู้ว่าเหยื่อเริ่มติดกับ ศิลาขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ทว่าสะโพกสอบกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนหนีไปไหนไม่ได้ ร่างสูงพยายามดึงสีหน้าให้เรียบตึงที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอกที่เริ่มเต้นผิดจังหวะตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "ปากคอเราะร้ายแบบนี้... สงสัยงานเขียนบทของคุณคงไม่มีบทนางเอกเจ้าน้ำตา มีแต่บทนางมารร้ายคอยกลั่นแกล้งพระเอกสินะคะ" เขาตอกกลับเสียงต่ำ พยายามสร้างกำแพงความเยือกเย็นขึ้นมาคั่นกลางระหว่างกัน ทว่าแววตาที่ไหววูบชั่วขณะกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด "อุ๊ย ชมกันเกินไปหรือเปล่าคะคุณสถาปนิก..." พริมายืดตัวตรงขึ้น รอยยิ้มมุมปากของเธอทั้งร้ายกาจและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน มือเรียวยื่นไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตสีขาวของศิลาออกมาถือไว้หน้าตาเฉย "ฉันไม่ได้เป็นนางมารร้ายหรอกค่ะ แต่ถ้าเป็น 'ตัวป่วน' ที่คอยทำให้คุณนอนไม่หลับทุกคืน... อันนี้พอจะรับพิจารณาตำแหน่งนี้ไหมล่ะคะ?" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเก่า ๆ ที่ส่งเสียงฮัมเบา ๆ เคล้าคลายความร้อนระอุจากภายนอก ศิลากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างสูงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดุดันและคาดคั้น ทว่าลึก and ลงไปในความดุนั้นกลับฉาบไล้ด้วยประกายความปรารถนาที่ยากจะซ่อนเร้น "คุณพริมา... เล่นกับไฟระวังจะไหม้ตัวนะคะ" เขาขู่เสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอจนพริมาต้องเป็นฝ่ายถอยหลังบ้าง ทว่ารอยยิ้มท้าทายบนเรียวปากสวยกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่นิด "ก็ลองดูสิคะ ว่าไฟของคุณกับไฟของฉัน... ใครจะอดทนเก่งกว่ากัน" พริมาเอียงคอมองอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจของศิลาเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างหู สถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบและควบคุมทุกอย่างได้เสมอ กำหมัดแน่นข้างลำตัวเพื่อหักห้ามใจไม่ให้โน้มใบลงไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณดิบที่กำลังตื่นตัว ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังเดือดระอุถึงขีดสุด จนเสียงหัวใจของคนทั้งคู่แทบจะประสานเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง *แอ๊ด...* เสียงบานประตูห้องทำงานไม้สักที่ไม่ได้ปิดสนิทถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือนสติ พร้อมกับน้ำเสียงสดใสคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามากลางคัน "พี่ศิลาขาาา! แนนเอาเอกสารเบิกงบงวดสุดท้ายมาให้เซ็นค่ะ... เอ๊ะ! ขอโทษค่ะ แนนเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย?" ศิลาสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต เขารีบผละถอยห่างจากพริมาทันทีด้วยความรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางอย่างลนลาน ผิดวิสัยสถาปนิกหนุ่มผู้สุขุมนุ่มลึกคนเดิมโดยสิ้นเชิง พริมาเพียงแต่กะพริบตาปริบ ๆ หันไปส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับเลขาฯ สาวที่ยืนทำหน้าเลิกลัฏอยู่ตรงประตู ก่อนจะเหลือบกลับมามองหน้าศิลาที่ตอนนี้ทั้งโกรธ ทั้งอาย และพยายามรักษามาดไว้อย่างสุดฤทธิ์ "ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณแนน..." พริมาจงใจลากเสียงหวานหยด ยื่นปากกาคืนให้เจ้าของเดิมพร้อมกับกระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคนก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงออกไป "พอดีเรากำลัง... 'ตรวจแบบ' รอบพิเศษกันอยู่พอดีเลยค่ะ ไว้คุยกันใหม่นะคะคุณสถาปนิก" ศิหายืนนิ่งค้าง เปลวไฟในอกที่เพิ่งถูกจุดขึ้นยังคงคุกกรุ่นและแผดเผาจนสติแทบกระเจิง สายตาคมกริบมองตามร่างบางที่เดินนิ่มนวลออกไปจากห้อง ทิ้งให้เขายืนกำหมัดแน่นอยู่กับความหงุดหงิดปนความรัญจวนใจที่สลัดไม่อציก... เกมนี้... เขากำลังจะเพลี่ยงพล้ำให้กับยัยนักเขียนบทตัวแสบเข้าจริง ๆเสียแล้วสิ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์อันแสนพอดิบพอดีนี้ด้วยนะคะ - เหมยฮวาแรกแย้ม