หมู่บ้านร้าง

“วางดาบลงเสียเถิดท่านหลวง... เลือดของลูกสาวท่าน ไม่ใช่หมึกที่จะใช้เขียนประวัติศาสตร์ฉบับใหม่ของท่านได้หรอกนะคะ” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ปลายดาบอาคมของชายสูงวัยตรงหน้าจ่อชิดลำคอของเธอจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากคมเหล็กกล้า ดวงตาของคุณหลวงพิพัฒน์แดงก่ำราวกับเพลิงที่กำลังมอดไหม้ แต่ทว่า ในแววตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอาดูร มีเพียงความกระหายในอำนาจที่ฝังรากลึกมานับร้อยปี ธามันที่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง ขยับกายเพียงเล็กน้อย มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนใต้ผิวหนัง เขาไม่ได้จ้องมองไปที่ดาบ แต่จับจ้องที่ดวงตาของอดีตผู้ทรงอิทธิพลผู้นั้นด้วยความสมเพช “ท่านยังหลงอยู่ในกรงขังที่ท่านสร้างขึ้นเองหรือคะ?” หญิงสาวถามซ้ำ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่มั่นคง “หมู่บ้านแห่งนี้... ที่ที่ท่านเคยทำลายทุกอย่าง เพียงเพื่อบันทึกหน้าสุดท้ายในสมุดเล่มนั้น” คุณหลวงแค่นหัวเราะ เสียงแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งเสียดสีกัน “เจ้าไม่รู้อะไรเลย รินรดา บันทึกนั่นไม่ได้เขียนด้วยหมึก แต่มันเขียนด้วยชีวิต... และวันนี้ เลือดของคนตระกูลเจ้า ก็จะเป็นกุญแจดอกสุดท้ายที่เปิดเผยความลับที่ถูกฝังไว้ใต้ดิน!” เขาสะบัดมือทิ้งดาบลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังซากปรักหักพังของเรือนไม้หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางหมู่บ้านร้างแห่งนี้ บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนไป กลิ่นอายของดินชื้นและกลิ่นคาวสนิมโชยมาจากพื้นดินราวกับว่าผืนพสุธาตรงนี้เคยถูกอาบด้วยเลือดของผู้คนนับร้อย รินรดาและธามันสบตากันเพียงชั่วครู่ ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าตามเข้าไป หมู่บ้านที่เคยเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมดูเงียบงันจนน่าขนลุก เงาของต้นไม้ที่ยืนต้นตายหยั่งรากลึกราวกับปีศาจที่กำลังตะเกียกตะกายขึ้นมาจากขุมนรก ผนังเรือนไม้มีรอยขีดเขียนโบราณที่คล้ายกับอักขระต้องห้าม ซึ่งบัดนี้มันกำลังเรืองแสงจางๆ เป็นสีแดงฉาน “ระวังตัวด้วย” ธามันกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “อย่าแตะต้องสิ่งใดในบ้านหลังนี้ พื้นที่นี้ถูกจองจำไว้ด้วยอาคมที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เราจะคาดเดาได้” รินรดาพยักหน้า เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากกำไลโบราณที่ข้อมือ มันเริ่มอุ่นขึ้นจนเกือบร้อน เหมือนกับว่าวิญญาณของผู้คนที่นี่กำลังเรียกร้องหาความยุติธรรมที่ถูกทอดทิ้งมานานแสนนาน ภายในเรือนไม้ไม่ได้มีเพียงเศษซากปรักหักพัง แต่บนโต๊ะกลางห้องกลับมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่—สมุดที่ดูใหม่ราวกับเพิ่งถูกวางลงเมื่อครู่ หากไม่นับรอยคราบเลือดที่หยดลงบนหน้ากระดาษจนมองไม่เห็นตัวอักษร คุณหลวงพิพัฒน์ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะนั้น มือที่สั่นเทาของเขายื่นไปสัมผัสหน้ากระดาษ “รู้ไหม... ทำไมคนในหมู่บ้านนี้ถึงหายไปอย่างไร้ร่องรอย?” “เพราะท่าน... ท่านใช้พวกเขาสังเวยเพื่อให้ได้มาซึ่งชีวิตอมตะที่ไม่มีอยู่จริง” รินรดาตอบพลางเดินเข้าไปใกล้ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเย็นจัดจนลมหายใจกลายเป็นไอ ธามันพยายามจะดึงเธอไว้ แต่หญิงสาวกลับดื้อรั้นที่จะเผชิญหน้า “ข้าไม่ได้ใช้พวกเขา” คุณหลวงหันกลับมา ยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่ดูผิดธรรมชาติ “ข้าเป็นเพียงผู้รักษาสมดุล... รินรดา เจ้าต่างหากที่เป็นคนเขียนบทกวีแห่งความตายนี้ขึ้นมาในอดีตชาติ” คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางใจ รินรดารู้สึกเหมือนความทรงจำที่หายไปกำลังพรั่งพรูเข้ามาเหมือนน้ำป่า เธอมองเห็นภาพหญิงสาวในชุดโบราณที่นั่งเขียนบันทึกด้วยเลือดตัวเอง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของชาวบ้านที่กำลังถูกเผาไหม้ในกองเพลิง—ใช่... เธอคือคนคนนั้น ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าก็เกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงจนร่างของทั้งสามเซถลา ประตูเรือนไม้ที่เคยปิดตายกลับเปิดอ้าออกเองพร้อมกับสายลมเย็นจัดที่พัดหอบเอาฝุ่นผงของกระดูกคนตายเข้ามา “รินรดา! ออกมา!” ธามันตะโกนสุดเสียง แต่เขากลับถูกแรงผลักมหาศาลจากอาคมลึกลับกระเด็นออกไปนอกเรือน รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงสีแดงจากอักขระบนผนังเริ่มดูดกลืนร่างของเธอเข้าไปในมิติที่บิดเบี้ยว เธอเห็นเงาดำทะมึนหลายร่างค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดในมุมห้อง เงาเหล่านั้นไม่มีหน้าตา แต่กลับมีเสียงที่คุ้นเคยที่สุดดังออกมาพร้อมกัน “ท่านพี่... ท่านทิ้งเราไว้ในความมืดนานเกินไปแล้ว...” รินรดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งของใครบางคนวางลงบนบ่าของเธอ มันไม่ใช่สัมผัสของคุณหลวงพิพัฒน์ แต่เป็นมือของหญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนกับเธอทุกประการ เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าและดำมืดราวกับหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาแทบแข็งตัว “บทสุดท้ายของสมุดเล่มนี้... ต้องจบลงด้วยความตายของเจ้าเท่านั้นนะ... รินรดา” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับการเดินทางที่แสนเข้มข้นในตอนนี้นะคะ!