บททดสอบแรก

“หยุดวิ่งเสียทีรินรดา!” เสียงคำรามต่ำดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของตรอกแคบเบื้องหลังย่านเมืองเก่า กลิ่นอับชื้นของน้ำครำและเศษฝุ่นละอองฟุ้งกระจายในอากาศยามที่รองเท้าหนังของธามันกระแทกพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น เขากระชากแขนของหญิงสาวให้หลบเข้าหลังกองลังไม้ผุพัง เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา กระสุนปืนนัดหนึ่งก็ฝังลงบนผนังอิฐเหนือศีรษะของพวกเขา เศษปูนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ร่วงกราวลงมาประหนึ่งหยาดฝนแห่งความตาย รินรดาหอบหายใจถี่จนหน้าอกกระเพื่อม แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก มือที่สั่นเทาของเธอขยุ้มสาบเสื้อโค้ทของธามันไว้แน่น ความเย็นเยียบจากปลายกระบอกปืนที่เพิ่งเฉียดผ่านไปเมื่อครู่ยังคงฝังอยู่ในความรู้สึก “ทำไม... ทำไมพวกเขาถึงต้องทำขนาดนี้?” เธอถามด้วยเสียงแผ่วพร่า ความเจ็บปวดจากการถูกไล่ล่าประสมปนเปกับความสงสัยที่อัดแน่นในอก “คุณหลวงพิพัฒน์... เขาต้องการอะไรจากบันทึกเล่มนั้นนักหนา จนต้องฆ่าแกงกันขนาดนี้เลยหรือคะ?” ธามันไม่ตอบในทันที เขาค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปมองผ่านช่องว่างของลังไม้ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบทิศทาง แสงไฟฉายจากกลุ่มชายชุดดำที่กวาดผ่านตรอกซอยราวกับลำแสงแห่งล่าสังหารทำให้เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่รุนแรงขึ้น “สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่แค่บันทึกรินรดา แต่มันคือ ‘รอยจารึก’ ที่อยู่ในกระแสเลือดของเธอนั่นแหละ” “รอยจารึกในเลือด...” เธอทวนคำ มือขวาสัมผัสรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือโดยสัญชาตญาณ “ใช่ บทละครที่เขาพูดถึง... เขาไม่ได้เขียนมันขึ้นมาใหม่ แต่เขาเป็นคนควบคุมตัวละครทุกตัวให้เล่นตาม ‘เส้นเรื่อง’ ที่บรรพบุรุษของเขาเคยวางไว้” ธามันหันกลับมามองเธอ แววตาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้กลับมีความอ่อนโยนที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเคร่งเครียด “รินรดา ฟังผมนะ จากนี้ไปอย่าเชื่อใจใคร แม้แต่เงาของตัวเธอเอง” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งจังหวะเข้ามาใกล้ก็ดังขึ้นกว่าเดิม พวกชายชุดดำเริ่มกระจายตัวปิดล้อมทางออก ธามันตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาคว้ามือของรินรดาไว้แน่น พุ่งตัวออกไปทางตรอกด้านหลังซึ่งเป็นบันไดหนีไฟที่เต็มไปด้วยคราบสนิม “เร็วเข้า!” พวกเขาปีนป่ายขึ้นไปบนดาดฟ้าตึกเก่า ความสูงเบื้องล่างดูน่าหวาดหวั่น แต่ความตายที่ไล่หลังมานั้นน่ากลัวกว่าหลายเท่านัก สายลมยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้าพาเอากลิ่นฝนที่กำลังจะตกมาถึง รินรดาแทบจะไร้เรี่ยวแรง แต่สัมผัสอบอุ่นจากมือของชายหนุ่มข้างกายเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้ เมื่อถึงขอบดาดฟ้า ธามันหยุดกะทันหัน เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเขาสะท้อนภาพดวงจันทร์ที่ถูกเมฆหมอกบดบัง “รินรดา... ถ้าหากวันนี้เราต้องแยกจากกัน อย่าพยายามตามหาผม แต่จงตามหา ‘ผู้คุมพู่กันคนสุดท้าย’ ให้พบ” “หมายความว่าอย่างไรคะ? คุณจะทิ้งฉันไปงั้นหรือ?” รินรดาถามน้ำตาคลอ ธามันคลี่ยิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับและคำบอกลา “ผมไม่ได้ทิ้งเธอ แต่ผมแค่กำลังทำตามหน้าที่ที่ถูก ‘จารึก’ ไว้เท่านั้น” เขายังไม่ทันขาดคำ เสียงปืนนัดที่สองก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ร่างของธามันเซไปด้านหลังเล็กน้อยก่อนจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักรินรดาให้พ้นวิถีปืน ส่งผลให้หญิงสาวเสียหลักถลาลงไปในช่องว่างระหว่างตึกที่เชื่อมต่อกับทางหนีไฟอีกฝั่งหนึ่ง “ธามัน!” เธอหวีดร้อง เสียงของเธอดังสะท้อนไปทั่วตรอกแคบ รินรดาพยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้นเหล็กที่เย็นเยียบ เธอแหงนหน้ามองขึ้นไปยังดาดฟ้าที่ธามันยืนอยู่ ทว่าสิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่ชายหนุ่มที่คอยปกป้องเธอ แต่เป็นร่างของชายชราในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นในมือถือไม้เท้าหัวกะโหลกที่ดูน่าเกรงขาม ชายชราผู้นั้นก้มลงมองเธอ สายตาของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง “หาตัวยากเสียจริงนะ แม่นกน้อยในกรงขังของโชคชะตา” เขาก้าวถอยหลังเพียงหนึ่งก้าว พร้อมกับที่เงาดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าข้างกายเขา เงานั้นไม่ใช่เงาของคน แต่มีรูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายพู่กันยักษ์ที่กำลังตวัดหมึกสีดำทมิฬลอยละล่องอยู่ในอากาศ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างเมื่อเห็นชายชราผู้นั้นยื่นมือออกมา “เจ้าไม่ใช่รินรดาที่ข้าตามหา... แต่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของน้ำหมึกที่ทำหายไปเมื่อร้อยปีก่อน” รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หมวกปีกกว้างของชายชราคนนั้น มิใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นใบหน้าที่เหมือนกับเธอ... ใบหน้าที่ปรากฏอยู่ในรูปถ่ายเก่าๆ ในสมุดบันทึกเล่มที่เธอตามหามาตลอดทั้งชีวิต แต่ทว่าใบหน้านั้นกลับเป็นใบหน้าของชายหนุ่มที่ตายไปแล้วในหน้าประวัติศาสตร์! เหมยฮวาแรกแย้มหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนหยุดอ่านไม่ได้นะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและธามันเสมอมาค่ะ