ร่องรอยของคนทรยศ

"สมุดเล่มนี้ไม่ใช่กุญแจสู่ความเป็นอมตะอย่างที่คุณพร่ำบอกใครต่อใครหรอกค่ะ แต่เป็นตราประทับแห่งบาป... บาปที่ตระกูลของคุณพยายามปกปิดด้วยเลือดของผู้บริสุทธิ์มานับร้อยปี" รินรดากระชับสมุดปกหนังเก่าคร่ำในมือแน่น ราวกับว่าหากเธอปล่อยมันไปเพียงเสี้ยววินาที ความจริงที่เธอเพิ่งค้นพบจะมลายหายไปกับสายลม เธอจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่หน้าตู้เก็บสมุดโบราณใจกลางห้องสมุดลับใต้ดิน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของเขาให้ดูยาวและบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ ธามันค่อยๆ หันกลับมา แววตาที่เคยอบอุ่นดั่งผืนน้ำยามเย็นในครานั้น บัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่ยิ้มอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว "เธอฉลาดเกินไป รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของเขาแผ่วเบา แต่กังวานดั่งเสียงพิฆาต "คนในตระกูลธามันไม่ได้โง่เขลาพอที่จะเป็นเพียงเบี้ยล่างของคุณหลวงพิพัฒน์หรอกนะ พวกเราต่างหากคือคนถือหมาก และคุณหลวง... ก็เป็นเพียงแค่ตัวหมากที่ขยับตามเกมที่เราวางไว้เท่านั้น" รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น คำพูดของเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่การยอมรับ แต่เป็นการเฉลยความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด—ตลอดเวลาที่ผ่านมา คนที่คอยปกป้องเธอ ที่คอยชี้แนะทางออกให้เธอในยามวิกฤต คือคนคนเดียวกันกับคนที่บงการโศกนาฏกรรมทั้งหมดนี้ "คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?" เธอเค้นเสียงถาม ทั้งน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ "ความตายของผู้คนมากมาย การตามหาความจริงของครอบครัวฉัน... ทั้งหมดนี้เป็นเพียงฉากละครที่คุณแต่งขึ้นเพื่อให้ฉันเดินเข้ามาติดกับงั้นหรือ?" ธามันก้าวเข้ามาหาช้าๆ ทุกจังหวะฝีเท้าของเขาเหมือนการตอกย้ำความเจ็บปวดลงในหัวใจของเธอ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอพอดี ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู ความเย็นเยียบจากลมหายใจของเขาทำให้เธอขนลุกชัน "ตระกูลธามันไม่ได้ต้องการสมุดบันทึกเพื่ออำนาจ แต่เราต้องการ 'รอยจารึก' จากเลือดของสายเลือดผู้ถูกเลือก... และเธอก็คือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่ขาดหายไป รินรดา" เขาไม่ได้คว้าสมุดจากมือเธอ แต่กลับใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ระหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา ท่วงท่าที่ดูเหมือนความรักกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกเยือกเย็นจนน่าสะอิดสะเอียน รินรดาเห็นภาพสะท้อนในดวงตาของเขา—ไม่ใช่ความอาลัยอาวรณ์เหมือนที่เธอเคยหลงเชื่อ แต่มันคือแววตาของผู้ล่าที่เฝ้ารอคอยให้เหยื่อเข้าสู่กรงขังมานานแสนนาน "ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ" เขาพูดต่อพลางปัดมือไปมา ราวกับกำลังปัดฝุ่นละออง "เพราะพิธี 'ต่อชะตา' จะเริ่มต้นขึ้นในคืนจันทร์ดับนี้ เลือดของเธอจะทำให้บรรพบุรุษของฉันฟื้นคืน และตระกูลธามันจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดที่ไม่มีใครหน้าไหนจะแตะต้องได้อีก" "ฉันไม่มีวันยอม!" รินรดาร้องตะโกน ความกล้าหาญที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาในยามจนตรอกทำให้เธอตัดสินใจทำสิ่งที่คาดไม่ถึง เธอสะบัดตัวหลุดจากพันธนาการก่อนจะวิ่งไปที่ประตูลับด้านหลังห้องสมุด ทว่า... *ปัง!* เสียงปิดประตูที่ดังก้องไปทั่วห้องนั้นไม่ใช่ฝีมือของธามัน แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากทางเข้าหลัก รินรดาชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้อง แสงเทียนส่องกระทบใบหน้าของบุคคลนั้น ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอหยุดชะงักไปครู่ใหญ่ ไม่ใช่คุณหลวงพิพัฒน์... และไม่ใช่ใครที่เธอเคยคาดคิด บุคคลนั้นเดินตรงมาหาธามันด้วยท่าทีสุขุม ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งยื่นให้ชายหนุ่มที่เธอเคยไว้ใจที่สุด ธามันรับจดหมายนั้นมาอ่านด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ทำให้เธอก้าวขาไม่ออก "รินรดา... ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะซับซ้อนกว่าที่เธอคิดเสียแล้ว" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาหันไปมองบุคคลที่มาใหม่แล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "คนที่ฉันต้องส่งตัวเธอให้ในคืนนี้ ไม่ใช่เพื่อพิธีต่อชะตาของตระกูลฉันอย่างที่เธอเข้าใจ... แต่เป็นคนคนนี้ ที่เป็นเจ้าของเลือดที่แท้จริงในตัวเธอ" รินรดาหันไปมองชายที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่คนนั้น เขาค่อยๆ ถอดหมวกทรงสูงออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูคุ้นตาจนน่าใจหาย แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้น แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความกระหายอย่างอำมหิต "ในที่สุดเราก็ได้พบกัน... หลานรัก" คำพูดเพียงประโยคเดียวจากปากชายคนนั้นทำให้ทุกอย่างในหัวของรินรดาระเบิดออก บันทึกที่เธอถือไว้ร่วงหล่นลงสู่พื้น ดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบที่กดทับไปทั่วทั้งห้อง และเมื่อเธอมองเห็นรอยสักรูปมังกรที่ข้อมือของเขา รอยสักเดียวกับที่เธอเห็นในฝันร้ายมาตลอดชีวิต รินรดาก็เข้าใจทันทีว่า... คนที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่ศัตรูที่อยู่ตรงหน้า แต่คือความจริงที่เธอพยายามหนีมาตลอด ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะคะ เหมยฮวาแรกแย้มจะพาทุกคนไปพบกับความลับที่ซ่อนอยู่ใต้รอยจารึกในตอนหน้าค่ะ