จดหมายเหตุเลือด

"ริน... ถอยออกมา!" เสียงตะโกนของธามันขาดห้วงไปพร้อมกับแรงกระชากมหาศาลที่ฉุดร่างของฉันให้เซถลา แสงสีเงินยวงที่แตกกระจายจากรอยแยกบนพื้นไม้พุ่งเข้าใส่ดวงตาจนพร่าเลือน มันไม่ใช่แค่แสงสว่าง แต่มันคือแรงบีบอัดของกาลเวลาที่รุนแรงราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณออกจากร่าง กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งขึ้นมาจากช่องว่างนั้นรุนแรงจนฉันแทบอาเจียน ทันทีที่สติเริ่มกลับคืนมา ฉันพบว่าตัวเองและธามันไม่ได้อยู่บนชั้นลอยของหอจดหมายเหตุอีกต่อไป ความมืดมิดที่หนาวเหน็บโอบล้อมรอบตัวเรา มีเพียงแสงสลัวจากสมุดบันทึกเล่มสองที่วางอยู่บนแท่นศิลาเบื้องหน้า ที่นั่น... คือสถานที่ที่ความจริงถูกฝังกลบ "อย่าแตะต้องมัน..." ธามันกระซิบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ มือหนาของเขาสั่นเทาขณะเอื้อมมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น สายตาของเขาจับจ้องไปยังตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษราวกับมีเลือดไหลรินออกมาจากร่องรอยการเขียนนั้นจริงๆ ฉันขืนตัวออกแล้วก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจสะดุดเมื่อเห็นเนื้อหาในสมุด มันไม่ใช่บันทึกประวัติศาสตร์ทั่วไป แต่มันคือ ‘คำสารภาพบาป’ ของบรรพบุรุษตระกูลที่ฉันสืบเชื้อสายมา *‘ข้าทำพันธสัญญาด้วยเลือด เพื่อแลกกับความรุ่งเรืองของวงศ์ตระกูล หมื่นชีวิตมิใช่สิ่งใด หากเทียบกับอำนาจที่อยู่เหนือโชคชะตา’* ลายมือนั้นตวัดลากอย่างเกรี้ยวกราด ทุกตัวอักษรบอกเล่าถึงพิธีกรรมที่น่าสะพรึงกลัว การสังเวยชีวิตผู้บริสุทธิ์นับร้อยเพื่อยืดอายุขัยและรักษาความมั่งคั่งของ ‘คุณหลวงพิพัฒน์’ และเครือข่ายอำนาจมืดในอดีต ภาพนิมิตเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในหัวของฉัน เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ความแค้นที่ถูกปิดตาย และรอยยิ้มเย้ยหยันของบุรุษผู้หนึ่งที่ถือพู่กันจุ่มเลือด—นั่นคือบรรพบุรุษของฉันเอง "ริน ดูนี่..." ธามันชี้ไปที่บันทึกหน้าถัดไป "นี่ไม่ใช่บันทึกของผู้ถูกกระทำ แต่มันคือแผนที่... แผนที่ของการกักขังวิญญาณเพื่อใช้เป็นดั่งทาสรับใช้ในโลกหลังความตาย" ฉันไล้นิ้วผ่านรอยจารึกที่นูนเด่นขึ้นมา ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ "พวกเขาไม่ได้แค่ฆ่าเพื่ออำนาจ แต่พวกเขาต้องการสร้างอาณาจักรที่ไม่มีวันล่มสลาย โดยมีคนในตระกูลเราเป็นโซ่ตรวนล่ามวิญญาณเหล่านั้นไว้... นี่คือเหตุผลที่ตระกูลฉันต้องหายสาบสูญไป เพราะเราคือผู้เฝ้าคุกนรกนี่มาโดยตลอดหรือคะ?" ธามันนิ่งเงียบ แววตาของเขาที่เคยเยือกเย็นกลับฉายแววแตกสลาย "ฉันขอโทษริน ที่ผ่านมาฉันพยายามปิดบัง... ว่าทำไมฉันถึงรู้เรื่องสมุดพวกนี้ดีนัก ที่แท้ครอบครัวของฉันก็เป็นเพียงแค่ 'ผู้คุม' ที่คอยส่งเหยื่อมาให้บรรพบุรุษของเธอได้รับใช้" ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังพุ่งขึ้นมาจนน้ำตาแทบไหลริน แต่มันไม่ใช่เวลาที่จะมาร้องไห้ ความโกรธแค้นต่อความโหดร้ายที่ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์เลือดนี้กำลังปะทุขึ้น ฉันหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา พลังงานประหลาดเริ่มไหลเวียนเข้าสู่ตัวฉัน ความทรงจำของบรรพบุรุษที่ชั่วช้าเริ่มหลอมรวมเข้ากับจิตสำนึกของฉันอย่างเลี่ยงไม่ได้ "ถ้าฉันคือทายาทของคนพวกนี้..." ฉันพูดพลางแสยะยิ้มที่แม้แต่ตัวเองยังหวาดกลัว "ฉันนี่แหละจะเป็นคนทำลายโซ่ตรวนนี้ด้วยมือของฉันเอง" ทว่าในวินาทีที่ฉันตัดสินใจจะฉีกหน้ากระดาษเหล่านั้นทิ้ง ประตูกลขนาดยักษ์เบื้องหลังก็เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังก้องกังวานสม่ำเสมอ เป็นจังหวะที่แสนเยือกเย็นและคุ้นเคยเกินไป ร่างสูงโปร่งของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาในความมืด เขาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่กลับมองมาที่เราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูที่น่าขนลุก "ช้าไปนิดนะรินรดา... บรรพบุรุษของหนูรอให้หนูอ่านจบบทนี้มานานเหลือเกิน" คุณหลวงพิพัฒน์หยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เขาขยับถุงมือสีขาวอย่างเชื่องช้า ก่อนจะยื่นมือมาข้างหน้า "สมุดเล่มนั้นไม่ใช่ของหนูคนเดียวหรอกนะ มันเป็นสมบัติที่ตระกูลของหนู 'ติดค้าง' ตระกูลฉันมานานนับร้อยปี... ได้เวลาชำระหนี้เลือดเสียที" ทันใดนั้น เงาสีดำที่กระจัดกระจายอยู่รอบห้องก็เริ่มรวมตัวกันเป็นรูปเป็นร่างของผู้คนนับร้อยที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน พวกเขาทั้งหมดหันหน้ามาทางฉัน ดวงตาสีโลหิตที่ไร้แววชีวิตคู่นั้นจับจ้องมาราวกับจะฉีกร่างฉันให้เป็นชิ้นๆ ธามันคว้าแขนฉันไว้แน่น แต่ทว่ามือของเขากลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นโปร่งแสงและเย็นเฉียบลงทุกขณะ "ธามัน? นี่มันอะไรกัน..." ฉันถามด้วยเสียงที่สั่นพร่าขณะหันไปมองเขา เขามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้โลกของฉันพังทลายลงในพริบตา "จำไว้ริน... ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม อย่าส่งสมุดเล่มนั้นให้เขา... เพราะคนที่จะต้องถูกสังเวยแทนฉันในพิธี 'ต่อชะตา' นี้ คือคนรักเพียงคนเดียวที่เธอเหลืออยู่" เหมยฮวาแรกแย้มขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงบทที่แสนเข้มข้นนี้นะคะ