ความจริงที่ถูกปิดกั้น

“คุณจะบอกว่ารูปใบนี้... คือต้นเหตุที่ทำให้คนในตระกูลของฉันต้องหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์อย่างนั้นหรือคะ?” เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะถือกระดาษอัดรูปเก่าคร่ำสีซีดจางไว้ในมือ ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนใบหน้าของสตรีผู้หนึ่งในรูป—สตรีที่มีดวงตาคมกล้าและรูปหน้าพิมพ์เดียวกับเธอไม่ผิดเพี้ยน ทว่าเครื่องแต่งกายนั้นบ่งบอกถึงยุคสมัยที่ควรจะสาบสูญไปนานแล้ว ธามันที่ยืนพิงกรอบประตูห้องลับในคฤหาสน์เก่าแก่นิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันทำให้ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมยิ่งกว่าปกติ เขามองรูปใบนั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ตระกูลของคุณไม่ใช่แค่หายไป รินรดา... พวกเขาถูก ‘ลบ’ ออกไปจากบันทึกของทางการ” เขากล่าวเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยน้ำหนักของความจริงที่หนักอึ้ง “คุณหลวงพิพัฒน์ไม่ได้แค่ต้องการสมุดบันทึกเล่มนั้นเพื่ออำนาจ แต่เขากำลังทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะยืนยันว่า ตระกูลของคุณคือผู้ถือครองตราประทับแห่งกาลเวลาตัวจริง” รินรดาหันขวับมาสบตาเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดระแวง “แล้วทำไมคุณถึงช่วยฉัน? ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้... คุณมีความลับอะไรที่ยังไม่ได้บอกฉันกันแน่ ธามัน?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละออง ธามันไม่หลบสายตา ทว่าเขากลับถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เป็นจังหวะที่หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอสัมผัสได้ถึงกระแสความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากกำแพงห้องราวกับว่าวิญญาณของผู้ที่จากไปกำลังจดจ้องพวกเขาทั้งคู่ “เพราะถ้าผมไม่ช่วยคุณ... ประวัติศาสตร์ที่บิดเบี้ยวจะวนกลับมาซ้ำรอยเดิม” ธามันก้าวเข้ามาจนรินรดาต้องถอยกรูดไปชนกับชั้นวางหนังสือโบราณ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย เสียงของเขาเบาหวิวราวกับกระซิบ “คนอย่างคุณหลวงพิพัฒน์ไม่มีวันหยุด จนกว่าจะเห็นหยดเลือดสุดท้ายของสายเลือดตระกูลคุณอาบลงบนพู่กันอาคมนั่น” “เลือด?” รินรดาทวนคำ หัวใจเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก “นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องสมบัติล้ำค่าใช่ไหมคะ? นี่มันคือพิธีกรรม...” “รินรดา ฟังผมนะ...” เขายังไม่ทันพูดจบ เสียงเปียโนเก่าแก่ที่ตั้งอยู่กลางห้องโถงด้านนอกก็ดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย! ท่วงทำนองที่โหยหวนและคุ้นเคยเหมือนบทเพลงที่แม่ของเธอมักจะฮัมให้ฟังก่อนจะหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อสิบปีก่อน รินรดารีบละสายตาจากรูปถ่าย กวาดตามองรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก “ใครอยู่ที่นั่น!” เธอตะโกนก้อง ธามันรีบคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “อย่าหันไปมอง!” ทว่าสายไปแล้ว... รินรดาหันไปพบกับร่างเงาหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้องลับ แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทำให้เห็นเค้าโครงใบหน้าที่เธอคุ้นตาอย่างประหลาด ร่างนั้นค่อยๆ ขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ดูชั่วร้ายและเย้ยหยันราวกับมองเห็นชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงของเธอ ชายชราผู้มีดวงตาข้างหนึ่งขุ่นมัวจากการบอดสนิท แต่สายตาอีกข้างกลับจ้องมองมาที่รูปถ่ายในมือเธอด้วยความหิวกระหาย คุณหลวงพิพัฒน์ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นกำยานเก่าแก่ที่เขามักจะใช้ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ “ในที่สุด... บันทึกที่หายไปก็ได้กลับมาอยู่ในมือของทายาทคนสุดท้ายจนได้” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่าเหมือนเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน “ขอบใจมากนะธามัน ที่ช่วยรวบรวมชิ้นส่วนที่เหลือให้ครบ... การปลุกตระกูลของเธอให้ตื่นขึ้นมาเพื่อเซ่นสังเวยพู่กันอาคม กำลังจะเริ่มขึ้นในค่ำคืนนี้” รินรดาตัวแข็งทื่อเมื่อเข้าใจความจริงทั้งหมด ธามันไม่ได้ช่วยเธอ... แต่เขาเป็นคนพาเธอมาให้ถึงมือศัตรูในจุดที่อำนาจของเธออ่อนแอที่สุด ธามันค่อยๆ ปล่อยมือจากข้อมือเธอ เขาก้าวถอยหลังไปยืนข้างคุณหลวงพิพัฒน์อย่างนอบน้อม ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ผมขอโทษรินรดา แต่นี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้ผมได้สิ่งที่ต้องการกลับคืนมา...” เขายื่นมือออกไปหาคุณหลวงพิพัฒน์ ซึ่งส่งสมุดบันทึกหนังสีดำเล่มนั้นให้เขา ธามันเปิดสมุดออกด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะตวัดปลายพู่กันจุ่มลงในหมึกสีชาดที่หยดลงมาจากเพดานห้องดั่งฝนเลือด “และตอนนี้... ถึงตาคุณต้องชดใช้ในสิ่งที่ตระกูลของคุณเคยทำกับตระกูลของผมแล้ว” รินรดาขยับหนีด้วยความหวาดกลัว ทว่าพื้นห้องใต้เท้าของเธอกลับแยกออกเป็นช่องว่างดำมืด แรงดึงมหาศาลจากอดีตกำลังลากเธอลงไปสู่ความมืดมิดที่ไม่มีวันหวนกลับ ท่ามกลางเสียงหัวเราะก้องกังวานของคุณหลวงพิพัฒน์และเงาของธามันที่ค่อยๆ กลืนกินเธอไปทีละน้อย เธอเห็นธามันเขียนชื่อของเธอลงในหน้าสุดท้ายของบันทึกด้วยเลือดที่พุ่งออกมาจากหน้าอกของเขาเอง... และในวินาทีที่วิญญาณของเธอกำลังจะหลุดลอย รินรดาก็พบว่ารอยจารึกบนพู่กันในมือธามัน... คือชื่อของเธอที่ถูกสลักไว้ด้วยความแค้นที่ไม่มีวันดับสูญ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาท่ามกลางม่านหมอกแห่งอดีตนะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ