ความแค้นที่ฝังราก

“หยุดมือเสียเถิดรินรดา หากไม่อยากให้ความลับของบรรพบุรุษกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับความดื้อรั้นของเจ้า” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอเย็นยะเยือกดังก้องขึ้นในความมืดมิดของหอจดหมายเหตุ ธามันกระชากตัวรินรดาให้หลบเข้าหลังชั้นวางหนังสือไม้สักเก่าแก่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่วิถีของกระสุนเงียบจะพุ่งทะลุผ่านจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่ไปปักเข้าที่สันปกหนังสือจนเกิดรอยไหม้เกรียม รินรดาหอบหายใจถี่ มือที่สั่นเทาของเธอโอบกอดสมุดบันทึกหนังเก่าแก่ไว้แน่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตระหนก ความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังไม่ได้เกิดจากบรรยากาศในห้อง แต่เกิดจากความตระหนักรู้ว่าสิ่งที่เธอพยายามตามหามาตลอด ได้กลายเป็นเป้าหมายที่ใครบางคนต้องการกำจัดให้สิ้นซาก “เขาไม่ได้มาเพื่อเจรจาแล้วใช่ไหมคะ?” รินรดากระซิบถาม แววตาของเธอวูบไหวแต่ไม่ยอมแพ้ ธามันขยับเข้ามาใกล้ มือหนาของเขาประคองไหล่เธอไว้อย่างหนักแน่น สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความนุ่มนวลปกติ กลายเป็นความเด็ดขาดที่ยากจะหยั่งถึง “เขาไม่เคยคิดจะเจรจาตั้งแต่แรก ตั้งแต่ที่พวกเขากล้าแตะต้องจดหมายเหตุของตระกูลเจ้า... คนพวกนี้ไม่มีคำว่าปรานี” จากเงามืดเบื้องหน้า ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเดินเยื้องกรายออกมาอย่างไม่เร่งรีบ ท่วงท่าของเขาสง่างามราวกับกำลังเดินอยู่ในงานเลี้ยงรื่นเริง ทว่าแววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสกลับเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก—นั่นคือคุณหลวงพิพัฒน์ ใบหน้าในรูปถ่ายเก่าแก่ที่รินรดาเคยเห็นในแฟ้มประวัติ ปรากฏกายขึ้นตรงหน้าเธอในแบบที่กาลเวลาดูจะทำอะไรเขาไม่ได้เลย “ความดื้อรั้นเป็นสมบัติล้ำค่าของตระกูลรังสิมาเสมอมา” เสียงของคุณหลวงราบเรียบแต่กดดัน “แต่น่าเสียดาย... สมบัติที่ไร้ค่าในมือคนผิด ย่อมเป็นภัยต่อเจ้าของชีวิตเอง” “คุณหลวง... คุณยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร ในเมื่อบันทึกบอกว่าคุณควรจะสิ้นชีพไปตั้งแต่การรัฐประหารครั้งนั้นแล้ว!” รินรดาตะโกนถาม ท้าทายความกลัวที่เกาะกุมหัวใจ ชายสูงวัยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก “กาลเวลาสำหรับข้าไม่ใช่เส้นตรงรินรดา แต่มันคือวงกลมที่ข้าสามารถกำหนดจุดเริ่มต้นและจุดจบได้ตามปรารถนา หากเจ้าส่งบันทึกเล่มนั้นมาให้ข้าดีๆ บางทีข้าอาจจะเมตตาบอกความจริงเรื่องพ่อแม่ของเจ้าที่เจ้าเฝ้าเพียรหาคำตอบ” ธามันก้าวออกมาขวางหน้าหญิงสาวทันที มือขวาของเขาสอดเข้าไปในเสื้อสูทเพื่อเตรียมอาวุธ “อย่าได้หลงเชื่อคำลวงของคนลวงโลกคนนี้ รินรดา! เขาไม่ได้ต้องการแค่บันทึก แต่เขาต้องการพลังที่ซ่อนอยู่ในรอยจารึกนั้นเพื่อย้อนอดีตกลับไปแก้ไขโศกนาฏกรรมที่เขาเป็นคนก่อขึ้นเอง!” คำพูดของธามันทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นถนัดตา คุณหลวงพิพัฒน์ไม่ได้โกรธเคือง กลับยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น “ธามัน... เจ้าช่างเป็นเด็กที่มีความจงรักภักดีน่าชื่นชม แต่เจ้าก็รู้ดีไม่ใช่หรือว่า เลือดในกายของเจ้ามันเข้มข้นไปด้วยพันธสัญญาที่ไม่อาจหลีกหนี... หากเจ้าเลือกฝั่งผิด เจ้าก็รู้ว่าจุดจบของตระกูลเจ้าจะเป็นเช่นไร” รินรดารู้สึกถึงความสั่นไหวในน้ำเสียงของธามัน เขาไม่ได้ปฏิเสธข้อกล่าวหานั้น ความเงียบที่ทอดตัวลงมาระหว่างพวกเขาทั้งสามคนดูเหมือนจะเป็นตัวตัดสินชะตากรรมของเหตุการณ์ทั้งหมด “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยน” รินรดากล่าว พลางก้าวออกมาข้างหน้าธามันอย่างกล้าหาญ เธอเปิดหน้าสมุดบันทึกที่ลึกลับที่สุดออกมา แสงสีครามสลัวเริ่มเรืองรองจากอักขระโบราณที่ขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต “ถ้าคุณอยากได้มันนัก ก็ลองดูกันว่าบันทึกเล่มนี้จะยอมให้มือที่เปื้อนเลือดของคุณได้สัมผัสหรือไม่!” คุณหลวงพิพัฒน์ชะงักไปเล็กน้อย ท่าทีที่มั่นคงเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นอักขระเหล่านั้นเริ่มเปล่งประกายล้อมรอบตัวรินรดาเหมือนเกราะป้องกัน “อย่าทำเช่นนั้น!” ธามันร้องเตือนด้วยความตระหนก “รินรดา เจ้าไม่รู้ว่ามันจะดึงเอาอะไรออกมาจากกาลเวลา!” ทว่าสายเกินไปแล้ว เสียงกรีดร้องของกระดาษที่ถูกฉีกขาดและเสียงกระซิบจากเงามืดนับพันดังก้องไปทั่วหอจดหมายเหตุ ราวกับประตูมิติที่ถูกปิดตายมานานหลายศตวรรษกำลังถูกงัดออกอย่างรุนแรง สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดไม่ได้อยู่ที่กระบอกปืนของศัตรู แต่อยู่ที่ร่างเงาสีดำสนิทที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติตรงหน้าคุณหลวงพิพัฒน์—ร่างเงาที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับรินรดาไม่มีผิดเพี้ยน! ร่างเงานั้นแสยะยิ้มให้กับรินรดา ก่อนจะหันไปโค้งคำนับให้คุณหลวงพิพัฒน์อย่างนอบน้อม “ภารกิจกำจัดผู้สืบทอดรุ่นปัจจุบัน เริ่มต้นขึ้นแล้วเจ้าค่ะ ท่านหลวง” เหตุการณ์ในคืนนี้ช่างโหดร้ายและบีบคั้นหัวใจเหลือเกิน ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาในความมืดมนนี้ไปด้วยกันนะคะ เหมยฮวาแรกแย้ม