การตัดสินใจครั้งสำคัญ

“ปล่อยมือข้าเดี๋ยวนี้! หากเจ้ายังคิดจะเหนี่ยวรั้งวิญญาณของข้าเอาไว้ในกรงขังแห่งความแค้นเช่นนี้ ก็จงจำไว้ว่าเลือดของเจ้าจะแปดเปื้อนประวัติศาสตร์ที่ไม่มีวันลบเลือน!” เสียงกรีดร้องของรินรดาดังสะท้อนอยู่ในความว่างเปล่าที่รายล้อมไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและไอเย็นเยือกของกาลเวลา ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน แรงดึงมหาศาลจากรอยแยกใต้ฝ่าเท้าพยายามลากเธอดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความมืดมิด ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วของเธอเกือบจะหลุดจากขอบเหว มือที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งของธามันกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ทว่า... ดวงตาของธามันในยามนี้กลับไม่ใช่ดวงตาคู่เดิมที่เธอเคยรู้จัก มันว่างเปล่า ไร้แววตา และสะท้อนภาพของตัวเขาเองที่กำลังจรดปลายพู่กันเขียนชื่อของเธอลงบนบันทึกด้วยหยาดโลหิตที่ทะลักออกมาจากรอยแผลฉกรรจ์บนหน้าอก “รินรดา...” เสียงของเขาแหบพร่า ฟังดูเหมือนเสียงบดกระดูก “เจ้าไม่ได้กำลังถูกดึงลงไป... เจ้ากำลังถูก ‘จารึก’ ลงไปต่างหาก” รินรดาหอบหายใจถี่ สายตาของเธอจับจ้องไปที่พู่กันด้ามนั้น รอยจารึกที่สลักชื่อเธอไว้นั้นเริ่มเปล่งแสงสีแดงฉานราวกับมีชีวิต เธอรู้ดีว่าหากชื่อของเธอถูกเขียนจนครบถ้วนตามความอาฆาตของคนในอดีต ชีวิตของเธอในโลกปัจจุบันจะดับสูญไปพร้อมกับบันทึกเล่มนั้นทันที “ธามัน... นี่ไม่ใช่ท่าน!” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายดึงตัวเองขึ้นมา แต่แรงดึงจากใต้เท้ากลับรุนแรงขึ้น “ท่านกำลังให้เงาของคุณหลวงพิพัฒน์ครอบงำ! ท่านลืมคำสัญญาที่ว่าจะปกป้องข้าแล้วหรือ!” คุณหลวงพิพัฒน์ที่ยืนเยื้องอยู่เบื้องหลังเงาของธามันหัวเราะลั่น เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท “สัญญา? ความรักของพวกเจ้ามันก็แค่เศษเสี้ยวของเวลาที่กำลังจะหมดลง ข้าฝังความเจ็บปวดนี้ไว้ในพู่กันเล่มนั้นมานานนับร้อยปี และวันนี้... เลือดของทายาทตระกูลที่ทรยศข้า จะเป็นหมึกชั้นดีที่ทำให้บันทึกเล่มนี้สมบูรณ์!” รินรดาเหลือบมองความมืดมิดเบื้องล่าง เห็นภาพนิมิตของบรรพบุรุษที่ถูกลบเลือนจากหน้าประวัติศาสตร์ เธอมีทางเลือกระหว่างการ ‘ถอย’ เพื่อรักษาชีวิตตัวเอง โดยการสละธามันที่กำลังถูกควบคุม หรือ ‘เดินหน้า’ เข้าหาความเจ็บปวดเพื่อหยุดยั้งวัฏจักรแห่งความแค้นนี้ มือของรินรดาที่ถูกธามันจับไว้เริ่มเปลี่ยนสี เส้นเลือดดำคล้ำเริ่มวิ่งเข้าสู่ผิวหนังของเธอ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างราวกับถูกเข็มพิษนับพันเล่มทิ่มแทง ธามันเริ่มขยับพู่กันเขียนอักษรตัวสุดท้ายของชื่อเธอ... ร. เรือ ที่กำลังจะเสร็จสิ้น “ถ้าข้าต้องตาย... ข้าจะเลือกตายในแบบที่ท่านจำได้ ไม่ใช่ในฐานะเบี้ยล่างของคนชั่ว!” รินรดาตัดสินใจทำสิ่งที่ธามันคาดไม่ถึง เธอไม่ได้ดึงมือออกเพื่อหนี แต่กลับเอื้อมมืออีกข้างไปคว้า ‘พู่กัน’ เล่มนั้นไว้แน่น ความเจ็บปวดมหาศาลตีกลับเข้าสู่ร่างกายของเธอ เลือดของเธอเริ่มไหลไปตามด้ามพู่กัน ผสมรวมกับเลือดของธามันจนเกิดเป็นแสงสว่างวาบที่ทำให้บรรยากาศโดยรอบสั่นสะเทือน “เจ้าทำอะไรลงไป!” คุณหลวงพิพัฒน์แผดเสียงก้องด้วยความตกใจ ร่างเงาของเขาบิดเบี้ยวเมื่อแสงจากรอยจารึกที่เปื้อนเลือดของทั้งคู่เริ่มขับไล่ความมืดมิด ธามันชะงัก ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากสีดำขลับกลับมาเป็นสีนิลที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิด เขามองหน้ารินรดาที่ซีดเผือดเพราะเสียเลือด แต่แววตานั้นกลับเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ธามัน... เขียนชื่อของท่าน... ลงไปข้างๆ ข้า” รินรดากระซิบ เสียงสั่นแต่ทรงพลัง “ถ้าเราจะเป็นรอยจารึกแห่งกาลเวลา เราต้องอยู่คู่กัน... ไม่ใช่ในฐานะเหยื่อ แต่ในฐานะผู้เขียนชะตาชีวิตใหม่!” ธามันเบิกตากว้าง ความเข้าใจแล่นเข้าสู่สมองในชั่วพริบตา หากเขาเขียนชื่อตัวเองลงไปพร้อมกับเธอ บันทึกเล่มนี้จะกลายเป็นพันธสัญญาที่ไม่มีใครทำลายได้... แต่มันก็หมายถึงการที่ทั้งคู่ต้องผูกชะตาชีวิตไว้ด้วยกันในบันทึกที่สาปแช่งเล่มนี้ตลอดกาล เขามองรอยแยกที่กำลังจะปิดลง เสียงหัวเราะของคุณหลวงพิพัฒน์เริ่มเบาบางลงเหลือเพียงเสียงครวญครางจากนรกที่โหยหวน ธามันบีบมือรินรดาแน่น ก่อนจะตัดสินใจจรดพู่กันที่เปื้อนเลือดของทั้งคู่ลงบนหน้ากระดาษที่สว่างวาบ ทันใดนั้นเอง ประตูกาลเวลาเบื้องหลังคุณหลวงพิพัฒน์ก็เปิดกว้างออกอย่างรุนแรง ไม่ใช่เงาของคุณหลวงที่ปรากฏขึ้น แต่กลับเป็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมชุดโบราณเหมือนกับในรูปถ่ายที่รินรดาเคยพบในบ้านพักเก่าของบรรพบุรุษ เธอเดินก้าวออกมาจากความมืดพร้อมกับพู่กันอีกด้ามหนึ่งในมือ และรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดาหยุดเต้นไปชั่วขณะ “พวกเจ้าทำพลาดไปแล้ว... สิ่งที่พวกเจ้ากำลังผูกมัด คือหายนะที่จะไม่มีวันดับสูญ” หญิงสาวผู้นั้นกล่าวพร้อมกับกวาดพู่กันในมือลบชื่อของรินรดาออกไปในพริบตา ก่อนจะหันมามองธามันด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง “ธามัน... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ใครคือเจ้าของบันทึกเล่มนี้ที่แท้จริง” ทุกอย่างเงียบสงัดลงทันที รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย เมื่อเห็นหญิงสาวคนนั้นหันมาทางเธอแล้วเอ่ยคำที่ทำให้ความหวังทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา... เหมยฮวาแรกแย้มขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงวินาทีที่บีบคั้นหัวใจเช่นนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ