บาดแผลที่ไม่มีวันหาย

“อย่า... ธามัน! ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!” เสียงกรีดร้องของรินรดาขาดห้วงไปในลำคอ เมื่อเธอมองเห็นเงาที่ทอดตัวอยู่เบื้องหลังธามันไม่ได้มีเพียงร่างเดียว แต่มันบิดเบี้ยวและยืดขยายราวกับอสรพิษที่กำลังรัดพันลำคอชายหนุ่มแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับเขาปูดโปน ธามันกัดกรามแน่น เสียงกระดูกคอลั่นเปรี๊ยะราวกับกิ่งไม้แห้งที่ถูกหักทิ้งด้วยแรงมหาศาลจากสิ่งที่มองไม่เห็น รินรดาไม่รอช้า เธอคว้าด้ามปากกาพู่กันโบราณที่ตกอยู่บนพื้น มือสั่นเทาแต่สายตาแน่วแน่ เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้ ‘บันทึกมรณะ’ เล่มนั้นเขียนชะตาชีวิตเขาจนจบ ธามันจะไม่มีวันรอดไปจากห้องนี้ “เจ้าไม่มีสิทธิ์... เจ้าไม่มีสิทธิ์พรากใครไปจากข้า!” รินรดาตะโกนสุดเสียงก่อนจะแทงหัวพู่กันที่เปื้อนหมึกสีชาดลงบนหน้ากระดาษที่เปิดค้างอยู่—หน้ากระดาษที่มีชื่อของเธอปรากฏหราอยู่เบื้องล่าง ฉับพลัน! แรงปะทะมหาศาลกระแทกเข้าที่อกของเธอจนร่างกระเด็นไปกระแทกผนังห้อง ลมหายใจสะดุดหายไปราวกับถูกสูบออกไปจากปอด ทว่าในวินาทีนั้นเอง ธามันที่หลุดจากการจองจำก็พุ่งเข้ามารับร่างเธอไว้ได้ทันท่วงที ทว่าเขากลับพลาดท่าให้กับคมเงาที่แหลมคมดุจใบมีดโกนที่กรีดผ่านแผ่นหลังของเขาจนเสื้อเชิ้ตสีขาวโพลนฉีกขาดและอาบไปด้วยเลือดสีสด “ริน... อย่าไปแตะต้องมัน...” เสียงของธามันแหบพร่า ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องสมุดเก่าแก่ที่ดูเหมือนจะสั่นไหวราวกับมีชีวิต รินรดามองแผลที่หลังของเขา มือของเธอสั่นสะท้าน เธอพยายามจะกดแผลนั้นไว้ แต่เลือดกลับไหลทะลักออกมาไม่หยุดหย่อนราวกับว่าแผลนี้ไม่ใช่แผลธรรมดา แต่มันคือตราประทับที่บ่งบอกว่าเขากำลังถูกชดใช้แทนเธอ “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้... ทำไมต้องเอาตัวมารับแทนฉัน!” รินรดาปล่อยโฮออกมาโดยไม่อาย ดวงตาที่พร่ามัวมองดูใบหน้าของชายหนุ่มที่เริ่มสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด ธามันฝืนยิ้ม มุมปากของเขามีรอยเลือดไหลซึม “เพราะถ้าชื่อของเจ้าต้องถูกลบเลือนจากหน้านี้... ข้าจะเป็นคนเดียวที่ยินยอมให้หมึกนั้นเปื้อนเลือดของข้าแทน... รินรดา ความรักไม่ใช่เรื่องของโชคชะตา แต่มันคือการแลกเปลี่ยน... ข้ายอมแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งบันทึกชีวิตที่เหลืออยู่ของข้า” “ไม่! ฉันไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรไปเด็ดขาด!” รินรดาก้มลงมองสมุดบันทึกที่ตกอยู่ข้างๆ อีกครั้ง หมึกสีชาดที่เธอกรีดลงไปเมื่อครู่เริ่มขยับเขยื้อน ราวกับว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตที่กำลังกินเนื้อที่ของกระดาษ ตัวอักษรชื่อ ‘รินรดา’ เริ่มจางหายไป และถูกแทนที่ด้วยชื่อของ ‘ธามัน’ ที่เข้มขึ้นจนน่ากลัว ราวกับว่าสมุดเล่มนี้กำลังหัวเราะเยาะความพยายามอันไร้ค่าของมนุษย์ตัวเล็กๆ สองคน ขณะที่ความโกลาหลภายในห้องกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูไม้บานใหญ่ เสียงนั้นไม่ได้เร่งรีบ แต่กลับหนักแน่นและทรงพลัง จนทำให้บรรยากาศภายในห้องที่เต็มไปด้วยไอปีศาจดูจะสงบนิ่งลงชั่วขณะ ประตูค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างเชื่องช้า ร่างของชายชราในชุดสูทวินเทจสีเข้มก้าวเข้ามา เขาคือ ‘คุณหลวงพิพัฒน์’ ผู้ที่ควรจะดับสูญไปตามกาลเวลาตั้งแต่นานมาแล้ว ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย เขาเหลือบมองรอยเลือดบนพื้น แล้วยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้ “ดูเหมือนว่า ‘เงา’ ของข้าจะทำงานได้ดีเกินคาดนะธามัน...” คุณหลวงพิพัฒน์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ทว่าแฝงไปด้วยความอำมหิต “สมุดเล่มนี้เลือกเหยื่อได้ถูกคนเสมอ... และดูเหมือนว่าในบทที่ 31 นี้ พล็อตเรื่องจะเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง” รินรดากอดร่างของธามันไว้แน่น สายตาจ้องเขม็งไปที่ผู้บงการเบื้องหน้า ขณะที่สมุดมรณะบนพื้นเริ่มพลิกหน้ากระดาษไปเองอย่างรวดเร็วราวกับถูกพายุหมุน ก่อนจะหยุดกึกที่หน้าที่ 32... หน้ากระดาษที่ว่างเปล่า ทว่ากลับปรากฏรอยหมึกสีดำค่อยๆ ซึมขึ้นมาเป็นตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือของเธอเอง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอเคยเขียน! มันคือคำสารภาพบาปที่เธอไม่เคยทำ... และชื่อผู้ที่ต้องตายในหน้าถัดไป คือชื่อของตัวเธอเอง เหมยฮวาแรกแย้มหวังว่าตอนนี้จะทำให้คุณนักอ่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและธามันเสมอมาค่ะ