พบคนแปลกหน้า

"รอยเปื้อนหมึกตรงหน้าปกนี้... ไม่ใช่รอยหมึกธรรมดา" รินรดากระซิบกับตัวเองขณะใช้นิ้วเรียวไล้ผ่านผิวสัมผัสของสมุดบันทึกหนังเก่าคร่ำที่หอจดหมายเหตุส่วนบุคคล กลิ่นอายของกาลเวลาโชยเตะจมูก—มันไม่ใช่กลิ่นกระดาษสาที่ผุพัง แต่มันคือกลิ่นของดินปืนผสมกับกลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาที่นางคุ้นเคยในความฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่า *ตึก... ตึก...* เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้กระดานดังขึ้นเบื้องหลัง จังหวะฝีเท้าหนักแน่น ทว่าแฝงความเชื่องช้าอย่างมีจังหวะ รินรดาชะงัก เธอไม่ได้หันไปในทันที แต่สายตาที่จับจ้องอยู่บนสมุดจดบันทึกกลับเห็นเงาสะท้อนจากกระจกตู้โชว์เก่าๆ เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาหม่นที่ดูราวกับหลุดออกมาจากยุคสมัยที่ควรจะสาบสูญไปนานแล้ว "บันทึกเล่มนั้นไม่ได้มีไว้ให้ผู้ใดเปิดอ่านเพื่อความบันเทิงหรอกนะแม่หญิง" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังขึ้นใกล้จนชิดแผ่นหลัง รินรดาสะดุ้งสุดตัว หมุนกายกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียงโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะ 'ความรู้สึก' บางอย่างที่แล่นผ่านหัวใจราวกับไฟฟ้าสถิต ชายผู้นั้นยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว ใบหน้าคมสันดูเยือกเย็นราวกับรูปปั้นหินอ่อน แต่ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกลับกำลังสำรวจเธอด้วยความใคร่รู้ที่ซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ "ฉันไม่ได้มาเพื่อความบันเทิง" รินรดาตอบกลับ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงความเด็ดเดี่ยวไว้ "และฉันก็ไม่ใช่ 'แม่หญิง' อย่างที่คุณเข้าใจ" ธามันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยเย็นชากลับมีประกายวาบขึ้นชั่วครู่ เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันเป็นความอบอุ่นที่ขัดแย้งกับบรรยากาศอันน่าขนลุกของห้องเก็บเอกสารแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง "รินรดา... ชื่อของคุณใช่ไหม?" เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำเอาหญิงสาวชะงักงัน "คุณรู้จักฉัน?" "ผมรู้แค่ว่าสิ่งที่อยู่ในมือคุณ กำลังร้องเรียกหาเจ้าของที่แท้จริง" ธามันไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง เขายื่นมือออกมานิ้วชี้เรียวยาวแตะเบาๆ ที่สันปกสมุดเล่มนั้น "คุณหลวงพิพัฒน์ไม่ได้แค่ต้องการสมุดเล่มนี้เพื่อประวัติศาสตร์ แต่เขากำลังตามหา 'รอยจารึก' ที่จะเปิดประตูไปสู่สิ่งที่สูญหายไปพร้อมกับครอบครัวของคุณ" คำว่า 'ครอบครัว' กระแทกเข้ากลางใจของรินรดาเหมือนค้อนหนักๆ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ความหวาดระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นภายในจิตใจ หญิงสาวถอยหลังกรูดจนหลังชนกับชั้นวางเอกสารเหล็ก "คุณเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงรู้เรื่องของฉัน และทำไมต้องสนใจสมุดบันทึกเล่มนี้?" ธามันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสบตาเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนแปลกหน้าจะมองกัน เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนรินรดาได้กลิ่นอายของหนังสือเก่าที่ติดตัวเขามา ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน "ผมคือคนที่รอคุณอยู่ที่นี่... ตั้งแต่ก่อนที่บรรพบุรุษของคุณจะลืมตาดูโลกเสียอีก" เขาหยิบเหรียญโลหะสีทองเหลืองเก่าคร่ำออกจากกระเป๋าเสื้อ ลวดลายบนเหรียญนั้นเหมือนกับตราประทับที่อยู่บนสมุดในมือของรินรดาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน "ถ้าคุณอยากรู้ว่าเหตุใดตระกูลของคุณถึงต้องล่มสลายในคืนที่พายุหมุนถล่มคฤหาสน์... จงตามผมมา แต่เตือนไว้ก่อนว่า หากก้าวออกไปจากประตูบานนั้นแล้ว ความตายจะกลายเป็นเพียงเรื่องรองลงมาเมื่อเทียบกับสิ่งที่รอคุณอยู่ข้างหน้า" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บเอกสาร เสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานไม้สั่นสะเทือนตามมาด้วยเสียงตวาดที่รินรดาจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร "ค้นหาให้ทั่ว! ฉันรู้ว่ายัยนั่นหลบอยู่ในนี้! เอาตัวสมุดบันทึกมาให้ฉัน ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิตของใครก็ตาม!" ธามันคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น แรงบีบของเขาส่งผ่านความเด็ดขาดและความคุ้มครองมาให้ เธอหันไปมองประตูที่เริ่มมีรอยแตกร้าวจากการพังเข้ามา แล้วหันกลับมาสบตากับชายแปลกหน้าที่ชะตาชีวิตของเธอถูกผูกไว้ด้วยบ่วงปริศนา ในวินาทีที่บานประตูหน้าห้องถูกถีบจนเปิดผางออก ร่างเงาสีดำหลายร่างกรูเข้ามาพร้อมกับอาวุธในมือ ธามันไม่รอช้า เขาใช้อีกมือหนึ่งตวัดพู่กันจีนอันหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา พู่กันนั้นไม่ได้มีน้ำหมึก แต่เมื่อเขาตวัดมันกลางอากาศเป็นรูปอักขระโบราณ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจนเหล่าชายฉกรรจ์ต้องยกมือขึ้นป้องตา "หลับตาลงรินรดา!" ธามันตะโกน "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ห้ามลืมตาก่อนที่ผมจะบอก!" รินรดาหลับตาแน่น กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกจีนตลบอบอวลไปทั่วห้อง แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่เสียงการต่อสู้ที่เริ่มขึ้น แต่มันคือเสียงกระซิบข้างหูของเธอที่เป็นเสียงของ 'คนตาย' ซึ่งเธอเคยได้ยินในความฝันเสมอมา... และเสียงนั้น มันเป็นเสียงเดียวกับของธามันในชั่วขณะที่ลมพัดผ่าน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยจารึกแห่งกาลเวลานี้ด้วยกันครับ - เหมยฮวาแรกแย้ม