ทางเลือกที่ไม่มีวันถูกใจ

กลิ่นอายจางๆ ของหมึกจีนชั้นดีและกระดาษสาเก่าเก็บคละคลุ้งอยู่ทั่วห้องสมุดโบราณ แสงไฟสีส้มจากตะเกียงน้ำมันวับแวมสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านบานหน้าต่างไม้สักที่ปิดไม่สนิท รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สมุดบันทึกปกหนังสีดำสนิทเล่มนั้นวางสงบนิ่งอยู่ตรงกลาง ราวกับสัตว์ร้ายจำศีลที่รอเวลาลืมตาตื่นขึ้นมากลืนกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า "เธอคิดถี่ถ้วนดีแล้วหรือริน... การก้าวลงไปในเส้นทางนี้ ไม่มีทางที่เธอจะเดินกลับขึ้นมาบนฝั่งได้อีก" เสียงทุ้มต่ำของธามันดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความห่วงใยระคนกังวล นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ ลงบนพนักเก้าอี้หนังอย่างใช้ความคิด รินรดาไม่ตอบในทันที เธอก้มมองเงาของตัวเองที่ทาบทับลงบนโต๊ะ หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ภาพเหตุการณ์วันที่สูญเสียครอบครัวไปอย่างปริศนาผุดวาบขึ้นมาในห้วงคำนึง ความแค้น ความโหยหา และความจริงที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ซากประวัติศาสตร์กำลังร้องเรียกหาเธอ บันทึกเล่มนี้คือคำตอบ แต่มันก็แลกมาด้วยคำสาปที่พร้อมจะทำลายล้างทุกชีวิตที่เกี่ยวข้อง "ถ้าฉันเลือกความปลอดภัย... ฉันก็ต้องใช้ชีวิตอยู่กับความหวาดระแวงไปจนวันตายค่ะคุณธามัน" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำกลับหนักแน่นราวกับตอกลงบนแผ่นหิน "คุณหลวงพิพัฒน์ต้องการสมุดเล่มนี้เพื่อต่ออำนาจมืดของเขาต่อ... หากฉันเลือกที่จะทำลายมันทิ้งเสีย ความลับทั้งหมดก็จะหายไปพร้อมกับความยุติธรรมที่ครอบครัวของฉันควรจะได้รับ" "แต่ถ้าเธอเลือกเก็บมันไว้ เธอกำลังเอาชีวิตของตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้าย..." ธามันสาวเท้าเข้ามาใกล้ เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนร่างระหง เขายื่นมือออกไปราวกับจะคว้าข้อมือเธอไว้เพื่อดึงสติ "อำนาจที่ตระกูลพิพัฒน์สะสมมาหลายชั่วอายุคน ไม่ได้มีแค่ในหน้ากระดาษพวกนี้ พวกมันมีเครือข่ายที่พร้อมจะขยี้เธอให้แหลقคามือได้ทุกเมื่อ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความแน่วแน่ที่เย็นชาและเด็ดเดี่ยว "แล้วถ้าฉันเลือกเส้นทางที่สามล่ะคะ?" ธามันชะงัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "ทางเลือกที่สาม? เธอกำลังหมายความว่าอย่างไร" "ใช้สมุดเล่มนี้เป็นเหยื่อล่อ" รินรดากล่าวเสียงกระซิบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพร "เปิดโปงความชั่วร้ายทั้งหมดให้สาธารณชนได้รับรู้ ให้แสงสว่างกระชากหน้ากากของพวกมันออกมาต่อหน้าธารกำนัล ต่อให้ฉันต้องแลกด้วยลมหายใจ... มันก็คุ้มค่ากว่าการยอมจำนนให้อยู่ใต้เงาอัปยศนั้น" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจเต้นโครมครามในอกดังสะท้อนก้อง ธามันมองหญิงสาวเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้นเพียงใด และเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ไม่อาจเปลี่ยนใจได้ รินรดายื่นมือออกไป นิ้วเรียวแตะลงบนปกหนังสีดำเย็นเฉียบ ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วเข้าสู่กระดูกสันหลัง ราวกับวิญญาณของผู้ล่วงลับกำลังส่งเสียงกรีดร้องเตือนสติเป็นครั้งสุดท้าย แต่มือของเธอกลับไม่สั่นแม้แต่น้อย "ฉันจะเปิดมัน..." เธอกระซิบ พร้อมกับออกแรงเปิดหน้ากระดาษแผ่นแรกออก เพื่อเผยความลับที่ถูกปิดตายมานานนับร้อยปี *แกร๊ก...* เสียงบานประตูไม้ขนาดใหญ่ด้านหลังห้องถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน แรงลมพัดโหมกระหน่ำจนเปลวไฟในตะเกียงดับวูบลง รินรดากsะชากมือกลับและหันขวับไปมองความมืดเบื้องหน้าด้วยความตกใจ ธามันก้าวเข้ามาบังร่างของเธอไว้ทันที พร้อมกับมือที่เอื้อมไปหยิบอาวุธประจำตัวในเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอายความตายที่ลอยมากับสายลม ร่างเงาหนึ่งก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นก้องกังวาน ราวกับเสียงกะโหลกกระทบกัน "ช่างเป็นการตัดสินใจที่กล้าหาญเสียจริง... แม่หนูน้อยตระกูลรอด" เสียงแหบพร่าอันคุ้นเคยและเต็มไปด้วยอำนาจมืดดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟจากไฟฉายส่องตรงมายังใบหน้าของรินรดา ร่างชราในชุดสูทสากลสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงา ด้านหลังของเขาคือชายชุดดำนับสิบคนที่ถืออาวุธครบมือปิดล้อมทางออกไว้หมดสิ้นแล้ว คุณหลวงพิพัฒน์แย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความกระหายเลือดขณะจ้องมองสมุดบันทึกในมือเธอ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมนของความจริงในบทนี้นะคะ