การจัดสรรหอพักที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

ประกายสายฟ้าสีดำที่เต้นระยับอยู่บนปลายนิ้วเรียวของเซลีนสะท้อนลงในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของลูคัส เกรย์ โดยไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงรอยย่นจางๆ ระหว่างคิ้วที่บ่งบอกถึงการประมวลผลอย่างรวดเร็วภายใต้ความเงียบงัน “ฉันไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องคุณหรอกค่ะ เกรย์” ประธานนักเรียนสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา แต่แฝงแรงกดดันมหาศาล พลังเวทสายฟ้าสีดำขยายตัววูบหนึ่งก่อนจะมลายหายไปในอากาศราวกับไม่เคยเกิดขึ้น “แต่ระบบจัดการหอพักของสถาบันอาร์คานาแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความผิดพลาดขั้นวิกฤต และชื่อของคุณ… ก็ถูกปักหมุดไว้ในเขตหวงห้ามระดับสาม” ลูคัสผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ มือขวาที่กุมศิลาธาตุดินในกระเป๋าเสื้อคลุมคลายลงเล็กน้อย เขาไม่ได้ขยับถอยหนี แต่ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกครึ่งก้าวเพื่อให้ระยะห่างระหว่างกันอยู่ในจุดที่สามารถเจรจาได้ด้วยเหตุผล “เขตหวงห้ามระดับสามหมายถึงหอพักร้างฝั่งตะวันตกไม่ใช่หรือคะ ประธานฟอสเตอร์” ลูคัสทวนคำ เสียงทุ้มต่ำเรียบสนทนา “นักเรียนทุนปีหนึ่งอย่างดิฉัน… อ้อ หมายถึงตัวดิฉัน สมควรได้รับสิทธิ์นั้นด้วยหรือคะ ทั้งที่คะแนนสอบภาคปฏิบัติอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน” “มาตรฐานมันใช้ไม่ได้กับคนที่มีรายชื่ออยู่ในบัญชีเฝ้าระวังพิเศษหรอกนะคะ” เซลีนหันหลังให้พลางสะบัดชายเสื้อคลุมสีเงินยวดยวง “เดินตามฉันมาค่ะ อย่าให้เสียเวลาไปมากกว่านี้เลย” บรรยากาศยามค่ำคืนของสถาบันจอมเวทอาร์คานายังคงอบอวลด้วยกลิ่นไอของละอองเวทมนตร์และหินเรืองแสงที่ประดับตามทางเดิน ลูคัสก้าวเดินตามแผ่นหลังเพรียวบางของประธานนักเรียนอย่างระมัดระวัง ดวงตาสีน้ำตาลกวาดสายตามองรอบด้าน ขณะที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบวิเคราะห์เงาในหัวของเขาก็ดังขึ้นเป็นระยะเพื่อประเมินความเสี่ยงรอบตัว *(เตือนภัย: ตรวจพบคลื่นพลังงานความมืดความหนาแน่นสูง 78% บริเวณพิกัด 404-B)* *(คำแนะนำ: รักษาระยะห่างจากบุคคลเบื้องหน้าไม่ต่ำกว่าสองเมตร เนื่องจากความสามารถในการควบคุมสายฟ้าสีดำมีความรุนแรงเกินขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไป)* ลูคัสปัดหน้าต่างระบบสีฟ้าจางๆ ให้หายไปในอากาศอย่างแนบเนียน เขารู้ดีว่าการมีระบบนี้คอยช่วยเหลือเป็นทั้งพรและคำสาป หากมีใครล่วงรู้ความลับนี้ ชีวิตในโรงเรียนเวทมนตร์ของเขาคงไม่สงบสุขอย่างแน่นอน หลังจากเดินผ่านสวนพฤกษศาสตร์เวทมนตร์ที่ต้นไม้ใบหญ้าสามารถขยับหลบแสงไฟได้ ทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าอาคารหอพักเก่าแก่หลังหนึ่ง โครงสร้างของตึกสร้างจากหินแกรนิตสีดำสนิท หน้าต่างทุกบานปิดทึบด้วยเหล็กดัดลวดลายประหลาด และที่สำคัญเหนือประตูทางเข้ามีป้ายไม้เก่าแก่สลักคำว่า ‘หอพัก 13’ แขวนอยู่เอียงๆ “นี่คือที่พักของคุณตลอดปีการศึกษานี้ค่ะ” เซลีนหยุดเดินแล้วหันกลับมามองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “เนื่องจากหอพักปกติเต็ม และมี… ข้อผิดพลาดบางประการในระบบฐานข้อมูล ทำให้ชื่อของคุณถูกจัดสรรให้อยู่ร่วมกับรูมเมทเพียงคนเดียวที่อาศัยอยู่ที่นี่” “ห้องพักเดี่ยวไม่มีเหลือแล้วหรือคะ?” ลูคัสขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่มีค่ะ และต่อให้มี คณะกรรมการวินัยก็คงไม่ยอมปล่อยให้คุณไปปะปนกับนักเรียนทั่วไปในตอนนี้หรอกนะคะ” เซลีนกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะยื่นกุญแจทองเหลืองโบราณที่สลักลวดลายงูพันคทาให้ “ไขเข้าไปซะ แล้วอย่าทำอะไรให้หอพักนี้พังทลายลงมาล่ะ ฉันไม่อยากมาเก็บกวาดซากตึกตอนตีสาม” พูดจบ ประธานสาวก็หันหลังเดินจากไปทันที ปล่อยให้ลูคัสยืนเผชิญหน้ากับประตูไม้บานใหญ่ที่ส่งกลิ่นอายความอับชื้นและเวทมนตร์โบราณโชยออกมา ลูคัสถอนหายใจยาวเหยียดเป็นรอบที่สามของวัน เขายกมือขึ้นจับลูกกุญแจทองเหลืองสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่วิ่งผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ใช่เหล็กธรรมดา แต่หล่อหลอมมาจากแร่มานาบริสุทธิ์ที่ผ่านการผนึกมาอย่างแน่นหนา *แอ๊ด……* เสียงบานประตูไม้หนักอึ้งเปิดออกเผยให้เห็นโถงทางเดินมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กเผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยเค្វ้งคว้างในอากาศ ลูคัสก้าวเท้าเข้าไปข้างใน ประตูไม้ด้านหลังปิดลงเองโดยอัตโนมัติด้วยแรงเวทมนตร์บางเบา บรรยากาศภายในกว้างขวางกว่าที่คิด ผนังห้องประดับด้วยชั้นหนังสือเก่าคร่ำครึที่อัดแน่นไปด้วยตำราเวทมนตร์ปกหนังสีดำ มีโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง และโคมไฟระย้าบนเพดานที่ติดๆ ดับๆ ส่งเสียงฮัมเบาๆ ในความเงียบ “โอ้… ปีนี้มีเหยื่อ… อภินันทนาการจากท่านประธานมาส่งให้อีกคนแล้วสินะ” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณโซฟาหนังสีเขียวเข้มริมหน้าต่าง ลูคัสไม่สะดุ้งโหยก เขายืนนิ่ง สงบเสงี่ยม และกวาดสายตาไปยังต้นเสียงทันที ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งค่อยๆ ขยับลุกขึ้นจากความมืด เรือนผมสีเงินยวดยวงยาวระต้นคอ ดวงตาสีม่วงเข้มเปล่งประกายเรืองรองในความสลัว เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นรอยสักรูปอักขระเวทสีดำที่พันธนาการอยู่บนท่อนแขนขวาอย่างน่ากลัว รอยยิ้มมุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและเย้ายวนใจในเวลาเดียวกัน “ยินดีต้อนรับสู่ห้องพักหมายเลข 13 ค่ะ… เอ่อ หรือจะเรียกว่าห้องกักกันดีล่ะ?” รูมเมทปริศนาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก “ฉัน ‘เอียน แบล็กวูด’ นักเรียนปีสองผู้ได้รับเกียรติให้อยู่ร่วมห้องกับปัญหาเดินได้อย่างคุณ” ลูคัสหรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้า ระบบวิเคราะห์เงาในหัวของเขาเริ่มทำงานทันทีโดยไม่ต้องสั่งการ หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นพร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่กระพริบเตือนรัวเร็ว *(เตือนภัยระดับวิกฤตสูงสุด!)* *(เป้าหมาย: เอียน แบล็กวูด)* *(สถานะ: ผู้ควบคุมพลังความมืดกลายพันธุ์ / อดีตนักโทษกักGกันแห่งหอคอยทมิฬ)* *(ระดับความอันตราย: เกินกว่าจะประเมิน)* ลูคัสเงียบไปอึดใจหนึ่ง สมองอันชาญฉลาดกำลังประมวลผลสถานการณ์ทั้งหมดในเสี้ยววินาที การที่เขาถูกส่งมาอยู่ร่วมห้องกับคนอันตรายระดับนี้ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบอย่างแน่นอน แต่มันคือ ‘การจัดฉาก’ “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ เกรย์… ลูคัส เกรย์ค่ะ” ลูคัสเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่มผู้รอบคอบ “หวังว่าเราจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข… จนกว่าจะถึงกำหนดเปิดเรียนวันแรกนะคะ” เอียนหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปทันที แทนที่ด้วยแววตาพิจารณาที่ลึกซึ้งราวกับกำลังมองทะลุผ่านเสื้อผ้าและตัวตนของอีกฝ่าย ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ลูคัสทีละน้อย จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นอายของความตายและเวทมนตร์โบราณโชyเข้าจมูกอย่างชัดเจน “สงบงั้นเหรอ?” เอียนกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างใบหูของลูคัส ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอ “เด็กทุนปีหนึ่งธาตุดินธรรมดาๆ คนอื่นคงวิ่งหนีเตลิดไปตั้งแต่เห็นหน้าฉันแล้ว… แต่คุณกลับยืนนิ่งสนิท แถมยังวิเคราะห์ฉันด้วยสายตาแบบนั้น” เอียนผละตัวออกเล็กน้อย ดวงตาสีม่วงเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลของลูคัส ราวกับต้องการค้นหาความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจ “บอกฉันมาหน่อยสิคะ ลูคัส เกรย์…” เอียนยื่นมือขวาออกไป ช้าๆ ราวกับจงใจท้าทาย “คุณซ่อน ‘อะไร’ ไว้ใต้ศิลาธาตุดินในกระเป๋าเสื้อคลุมกันแน่ ถึงได้ทำให้ท่านประธานและคณะอาจารย์ส่งคุณมาไว้ที่นี่… กับฉัน?” บรรยากาศในห้องพักพลันทึบตันลงอย่างฉับพลัน อุณห็ภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวจากลมหายใจ ลูคัสรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนไหล่ทั้งสองข้าง ราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นพยายามดึงรั้งเขาไว้กับพื้น ในจังหวะที่ลูคัสกำลังจะเอ่ยปากตอบเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เสียงกระดิ่งเวทมนตร์โบราณที่หน้าต่างก็ดังขึ้นกังวาน *กริ๊ง… กริ๊ง…* พร้อมกันนั้น แสงไฟระย้าบนเพดานก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท และในความมืดนั้นเอง… หน้าต่างระบบวิเคราะห์เงาที่ควรจะปิดตัวลงไปแล้ว กลับเด้งข้อความใหม่สีแดงสดขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรที่สั่นระริก *(แจ้งเตือนด่วนที่สุด: ตรวจพบการบุกรุกจากสิ่งมีชีวิตนอกอาณาเขต… รหัสเป้าหมาย ‘ผู้มาเยือนแห่งรัตติกาล’ กำลังยืนอยู่ด้านหลังของคุณในขณะนี้)* --- ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันลึกลับและน่าตื่นเต้นนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! 🖤✨