คาถาแรกและสายตาที่มองมา

ผงหินแกรนิตสีเทาเข้มร่วงกราวลงจากปลายนิ้ว ก่อนจะถูกบดขยี้ด้วยแรงกดมหาศาลจากสนามพลังรอบตัว จนสลายกลายเป็นละอองธุลีสีนวลที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ลูคัส เกรย์ ยืนนิ่งอยู่กลางลานประลองธาตุดิน แผ่นหลังเหยียดตรงภายใต้เสื้อคลุมนักเรียนปีหนึ่งสีเทาเรียบง่าย แววตาคู่คมกริบสะท้อนภาพของหุ่นฝึกซ้อมศิลาสูงสามเมตรที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า นี่คือคาบเรียนปฏิบัติการเวทมนตร์ธาตุดินของอาจารย์วอลเตอร์ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและเกลียดความมักง่ายเป็นที่สุด รอบลานประลองมีสายตานับคู่จับจ้องมาที่เด็กทุนคนนี้ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเหยียดหยาม สงสัย และรอดูความล้มเหลว เนื่องจากลูคัสเลือกที่จะไม่ใช้คาถาบทใหญ่โตหรืออลังการเหมือนลูกหลานตระกูลขุนนางคนอื่น ๆ "ลูคัส เกรย์ เธอจะยืนมองหุ่นนั่นจนกว่ามันจะผุพังไปเองหรืออย่างไร?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของอาจารย์วอลเตอร์ดังขึ้นจากอัฒจันทร์ฝั่งผู้สอน มุมปากของอาจารย์หนวดเคราครึ้มกระตุกยิ้มเยาะเล็กน้อย "เวทธาตุดินไม่ใช่การยืนทำสมาธิ หากเธอไม่มีปัญญาแม้แต่จะสร้างศิลาแหลมแทงทะลุเกราะป้องกันของหุ่นฝึก ฉันจะได้บันทึกผลคะแนนต่ำสุดสำหรับเธอในวันนี้" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นเบา ๆ จากกลุ่มนักเรียนแถวหน้า นำโดยทาเรก ทายาทตระกูลขุนนางสายบูชาพลังดิบ เขากอดอกมองลูคัสด้วยสายตาสสมเพชเวทนา เวทธาตุดินของตระกูลทาเรกนั้นเน้นความรุนแรงและขนาดมหึมา การที่เด็กทุนไร้ชื่อเสียงมายืนทำอะไรเรียบง่ายไร้รสนิยมย่อมเป็นเป้าสายตาให้กลายเป็นตัวตลกได้ไม่ยาก ทว่า ลูคัสกลับไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายังคงรักษาจังหวะการหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ในห้วงความคิดของเขา เสียงแจ้งเตือนจากระบบวิเคราะห์เงาที่คุ้นเคยกำลังรันข้อมูลอย่างรวดเร็ว [ระบบวิเคราะห์เงาทำงาน] [เป้าหมาย: หุ่นฝึกซ้อมศิลาเสริมอาคม (เกรด C)] [จุดอ่อน: จุดเชื่อมต่อระหว่างข้อต่อหัวเข่าและสะโพกขวา แรงต้านทานเวทต่ำกว่าจุดอื่น 45%] [ข้อแนะนำ: การใช้เวทสร้างศิลาแหลมพุ่งชนตรง ๆ จะสูญเสียมานา 78% และใช้เวลา 4.2 วินาที แนะนำให้ใช้กระบวนการ 'แทรกซึมโมเลกุล' เพื่อสลายโครงสร้างจากภายใน ใช้มานาเพียง 5% และเห็นผลทันที] ลูคัสกะพริบตาช้า ๆ เป็นเชิงรับรู้ เขายกมือขึ้นระดับอก ฝ่ามือแบราบออกไปเบื้องหน้า ไม่มีการท่องบทสคริปต์ยาวเหยียด ไม่มีวงแหวนเวทระยิบระยับอลังการ มีเพียงละอองมานาสีเหลืองหม่นที่ไหลรินออกจากปลายนิ้วอย่างเงียบเชียบราวกับสายน้ำใต้ดิน "ปวกเปียกสิ้นดี..." ทาเรกพึมพำออกมาเสียงดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน "นั่นมันเวทเด็กอนุบาลชัด ๆ" แต่ก่อนที่ประโยคของทาเรกจะขาดคำ ความเปลี่ยนแปลงอันน่าสะพรึงกลัวก็เกิดขึ้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของหุ่นฝึกศิลาสูงสามเมตรพลันสั่นสะเทือนเบา ๆ เสียงก้องกังวานต่ำ ๆ ดังขึ้นจากใต้พิภพ ราวกับแผ่นดินกำลังสูดลมหายใจเข้า ลูคัสเพียงแค่ขยับนิ้วชี้ลงพื้นหนึ่งครั้ง แครก! เสียงแตกร้าวราวน้ำแข็งเปราะบางดังขึ้นจากภายในตัวหุ่นฝึกศิลา ละอองมานาสีเหลืองหม่นที่ลูคัสโรยราไว้ก่อนหน้านี้ได้แทรกซึมเข้าไปตามรอยต่อและรูพรุนของหินทรายจนหมดสิ้นแล้ว มันไม่ได้ใช้ความรุนแรงเข้าปะทะ แต่มันเข้าไป 'ทำลายความสามัคคี' ของโมเลกุลหินจากแกนกลาง พึ่บ! ร่างยักษ์ของหุ่นฝึกศิลาขยับไหวเล็กน้อย ก่อนที่ส่วนขาขวาจะยุบตัวลงไปเฉย ๆ ราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัดใต้ฐาน น้ำหนักมหาศาลนับตันพังครืนลงมาทับตัวเองในพริบตา เสียงหินถล่มดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วลานประลองจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาของหุ่นฝึก ความเงียบงันเข้าปกคลุมลานประลองในทันที นักเรียนทุกคนอ้าปากค้าง ตาโตมองซากปรักหักพังตรงหน้าสลับกับร่างของเด็กหนุ่มปีหนึ่งที่ยังคงยืนกอดอกนิ่งสงบ แม้แต่อาจารย์วอลเตอร์ที่ถือสมุดบันทึกคะแนนอยู่ก็ถึงกับชะงัก ดินสอในมือร่วงหล่นลงพื้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่งแกแกมตะลึงงัน ในฐานะผู้เชี่ยวชาญธาตุดินมายาวนาน เขาย่อมรู้ดีว่าการทำให้หุ่นศิลาเกรด C พังทลายลงได้โดยไม่ต้องใช้แรงกระแทกจากภายนอกนั้น มันต้องอาศัยการควบคุมมานาที่ละเอียดอ่อนและเข้าใจโครงสร้างธาตุลึกซึ้งถึงระดับไหน เด็กนี่... ทำมันได้อย่างไรด้วยอายุเพียงเท่านี้? "10 เต็ม 10..." อาจารย์วอลเตอร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยประกาศคะแนนออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "ลูคัส เกรย์... ผ่านการทดสอบด้วยคะแนนสมบูรณ์แบบ" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีหลังจากนั้น สายตาของเพื่อนร่วมชั้นที่เคยเต็มไปด้วยความดูถูกแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นและทึ่งจัด ไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะเขาอีกต่อไป ทว่า ลูคัสไม่ได้สนใจเสียงชื่นชมหรือสายตาอิจฉาริษยาเหล่านั้น เขากำลังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ลานประลองเพื่อตรวจเช็กความปลอดภัยตามนิสัยรอบคอบ และในจังหวะนั้นเอง สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างระหงที่ยืนพิงเสาหินอยู่บริเวณระเบียงชั้นสองของอาคารเรียน เซลีน ฟอสเตอร์ ประธานนักเรียนสาวผู้ใช้เวทสายฟ้า ร่างกายของเธอยังคงสวมชุดยูนิฟอร์มเนี๊ยบกริบ เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนแสงแดดอ่อนยามบ่าย ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นเย็นชาไร้ความรู้สึกตามเคย แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่บางเบาราวกับภาพลวงตา แต่กลับคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีด เธอยืนมองเขามาตั้งแต่ต้น และสายตานั้น... ไม่ได้มองในฐานะรุ่นพี่มองรุ่นน้องทั่วไป แต่มันเป็นสายตาของนักล่าที่พบเหยื่ออันน่าสนใจเข้าอย่างจัง เซลีนขยับริมฝีปากพูดไร้เสียง ส่งสัญญาณบางอย่างมาให้เขาจากระยะไกล แม้จะไม่ได้ยินเสียง แต่ลูคัสก็สามารถอ่านรูปปากของเธอได้อย่างชัดเจน *'ตามฉันมาที่ห้องประธาน... หลังเลิกเรียน'* ระบบวิเคราะห์เงาในหัวของลูคัสส่งเสียงเตือนทันทีด้วยโทนสีแดงฉาน [คำเตือนระดับสูง: ตรวจพบความหนาแน่นของพลังงานสายฟ้าบริสุทธิ์ในรัศมีใกล้เคียง เป้าหมาย 'เซลีน ฟอสเตอร์' กำลังมีความสนใจในตัวผู้ใช้เกินระดับปกติ ความเสี่ยงในการถูกลากเข้าไปพัวพันกับคดีลับเพิ่มขึ้น 95%] ลูคัสถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างนึกระอาใจ เขารู้ดีว่าความสงบสุขในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ได้จบลงอย่างเป็นทางการแล้วในวินาทีนี้เอง ก่อนที่เขาจะได้ทันขยับตัวไปไหน ร่างของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาขวางทางเดินเอาไว้เสียก่อน กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกลิลลี่ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ชวนให้รู้สึกขนลุก "ไม่เลวเลยนี่... น้องใหม่ ลูคัส เกรย์" เจ้าของเสียงคือชายหนุ่มรุ่นพี่ปีสามผมสีบลอนด์ทองสว่าง ดวงตาสีอำพันพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ เขาสวมเข็มกลัดสภานักเรียนฝั่งบริหารที่แตกต่างจากเซลีนอย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มบนใบหน้านั้นดูเป็นมิตร แต่กลับซ่อนความอันตรายเอาไว้ภายใต้หน้ากากอย่างแนบเนียน "ฉันชื่อ 'คริส' รองประธานสภานักเรียน..." รุ่นพี่หนุ่มยื่นมือมาข้างหน้า พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของลูคัสสะดุดกะทันหัน "พอดีว่าฉันกำลังตามหารายชื่อคนอันตรายที่หายไปจากหอสมุดต้องห้าม... และบังเอิญเหลือเกิน ที่ชื่อแรกในนั้น คือชื่อของเธอเองนะ" —โปรดติดตามตอนต่อไป— (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของแอสทริดธาตุมนต์เสมอนะคะ!)