ความลับใต้พรม

กลิ่นอายของกระดาษเก่าคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ในห้องเก็บเอกสารลับ ชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ตระกูลภาคินัย… นิ้วแกร่งที่สั่นเทาเล็กน้อยกำลังพลิกแฟ้มประวัติการรักษาพยาบาลที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมหนาทึบ ภาคินไม่เคยรู้เลยว่าใต้หลังคาเรือนหอที่เขาเคยตีตราว่าไร้ค่า มีความลับอีกมากมายที่ลัลน์ลลิตอดทนแบกรับไว้โดยไม่เคยปริปากบ่น ดวงตาคมกริบที่มักมองโลกด้วยความหยิ่งผยอง บัดนี้กลับแดงก่ำ ไล่สายอ่านตัวอักษรบนใบรับรองแพทย์และบันทึกการตรวจครรภ์ที่ยับยู่ยี่ *‘ภาวะแท้งคุกคามเนื่องจากความเครียดสะสม และสภาพจิตใจได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง’* วันที่ระบุบนเอกสารคือช่วงเวลาเดียวกับที่เขาเอ่ยปากไล่นางออกจากบ้านด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม พร้อมกับโยนเงินชดเชยค่าเสียเวลาหลักล้านให้ราวกับเธอเป็นเศษสวะข้างถนน ภาคินจำได้แม่นยำ… ในวันนั้น ลัลน์ลลิตไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย เธอเพียงแต่เงยหน้าสบตาเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าอย่างไร้ก้นบึ้ง ดวงตาคู่นั้นที่เขาเคยคิดว่ามันคือความด้านชา ไร้เดียงสา แท้จริงแล้วมันคือเศษซากของหัวใจที่ถูกเขาเหยียบย่ำจนแหลกละเอียดต่างหาก “คุณลิต…” เสียงทุ้มต่ำครางแผ่วลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นพรมเย็นเยียบอย่างไร้เรี่ยวแรง ความรู้สึกผิดที่โถมซัดเข้ามาประหนึ่งคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำกระแทกเข้าที่หน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก ภาพอดีตย้อนกลับมาหลอนหลอน ทุกครั้งที่พิมพ์พิศาเดินเข้ามาปั่นหัวด้วยรอยยิ้มจอมปลอม ทุกครั้งที่เขากักขฬะใส่ภรรยาตามกฎหมายโดยอ้างว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่ผู้ใหญ่จัดหาให้เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ เขามันตาบอด… ตาบอดสนิทที่มองไม่เห็นหยาดน้ำตาใต้หมอน และรอยยิ้มฝืนทนของผู้หญิงที่รักเขาหมดหัวใจ ภาคินกำแผ่นกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจบีบรัดจนเจ็บแปลบราวกับมีใครเอามือมาควักหัวใจออกไปสดๆ เขาพลิกไปดูหน้าสุดท้ายของเอกสาร ซึ่งเป็นบันทึกการส่งตัวไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งเมื่อสามปีก่อน ทว่า… มีบันทึกเพิ่มเติมด้วยลายมือแพทย์ที่ทำให้ลมหายใจของเขาแทบสะดุด *‘ผู้ป่วยสูญเสียบุตรในครรภ์ และปฏิเสธการรักษาในขั้นตอนต่อไป พร้อมทั้งย้ายออกจากพื้นที่ทันทีโดยไม่ทิ้งข้อมูลติดต่อ’* ไร้ร่องรอย… ไร้การเยียวยา… เขากลายเป็นฆาตกรทางอ้อม เป็นคนที่พรากทั้งชีวิตของลูกน้อย และพรากอนาคตของผู้หญิงที่บริสุทธิ์ที่สุดไปจากโลกใบนี้ด้วยความเย่อหยิ่งของตนเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาในห้องเก็บเอกสารพร้อมกับเลขาฯ คนสนิทที่สีหน้าไม่สู้ดีนัก “ท่านประธานครับ… ทางทีมสืบสวนตามหาตัวคุณลัลน์ลลิตเจอแล้วครับ แต่ว่า…” เลขาฯ หนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ปัจจุบันคุณลิตไม่ได้เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้วครับ เธอกลายเป็นผู้บริหารสาวมือฉกาจของบริษัทคู่แข่งสำคัญของเรา และที่สำคัญ…” “พูดมา!” ภาคินคำรามลั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน “เธอกลับมาพร้อมกับเด็กชายวัยสามขวบเศษ… ซึ่งมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับคุณคินราวกับถอดแบบออกมาครับ” สิ้นคำรายงานนั้น ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ภาคินนิ่งงันราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางกระหม่อม ลูกชายงั้นหรือ? เขามีทายาท… เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเองที่เติบโตขึ้นมาโดยที่เขาไม่เคยรู้แม้แต่ลมหายใจ! ทว่าความรู้สึกปิติยินดีกลับอยู่ได้ไม่ถึงเสี้ยววินาที เมื่อความจริงที่ว่าเขาสมควรได้รับทัณฑ์ทรมานจากบาปกรรมในอดีตกำลังรออยู่เบื้องหน้า และลัลน์ลลิตในวันนี้… คงไม่มีวันยอมยกโทษให้อดีตสามีไร้ค่าเช่นเขาอย่างแน่นอน ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในความเจ็บปวดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ