คำสารภาพจากหัวใจ

กลิ่นอายจางๆ ของชาคาโมมายล์บนโต๊ะรับแขกไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องชุดหรูหรานี้อบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมราวกับมีก้อนน้ำแข็งขนาดมหึมาลอยเคว้งคว้างอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ลัลน์ลลิตนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเบาะกำมะหยี่สีเทาเข้ม แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง สง่างาม และเย็นชาดั่งรูปปั้นน้ำแข็งที่ถูกแกะสลักขึ้นมาอย่างประณีต ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววออนแอและร้าวรานในอดีต บัดนี้กลับว่างเปล่าและไร้ซึ่งเยื่อใย ม่านตาคู่นั้นสะท้อนภาพของชายหนุ่มผู้เคยเป็นเจ้าชีวิตของเธอ... ภาคิน เขาเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน... จากนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ทะนงตน และมองโลกด้วยหางตา ภาคินในยามนี้กลับดูทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าคมคายมีหนวดเคราขึ้นครึ้ม ร่องลึกบริเวณหัวคิ้วเกิดจากการขมวดมุ่นด้วยความเครียดสะสมมานานแรมเดือน และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาคู่นั้นไม่มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความร้าวราน สำนึกผิด และความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้งที่จะสูญเสียเธอไปตลอดกาล "คุณยังมีหน้ามาเหยียบที่นี่อีกทำไมคะ, ภาคิน" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ ยิ่งกว่าคนแปลกหน้าด้วยซ้ำ แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของคนที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ใช่... เขากำลังคุกเข่า ภาพของประธานกรรมการบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังผู้กุมบังเหียนเศรษฐกิจหลายพันล้าน ยอมทิ้งศักดิ์ศรีและทิฐิทั้งปวงลงบนพื้นพรมราคาแพง เพื่อก้มลงกราบแทบเท้าของอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์จนไม่เหลือชิ้นดี ภาคินไม่ได้ขยับตัวหนีสายตาที่มองลงมาอย่างสมเพชและเหินห่าง เขากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้หญิงที่เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า... เธอคือลมหายใจเดียวที่เขายังหลงเหลืออยู่ "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวร้ายเกินกว่าจะหาคำแก้ตัวใดๆ มาลบล้าง..." เสียงทุ้มแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ผมมันโง่เง่า... โง่เง่าสิ้นดีที่ปล่อยให้ผู้หญิงที่รักผมด้วยใจจริงหลุดมือไปเพื่อความหลงผิดชั่วครู่ชั่วยาม ผมยอมรับความผิดพลาดทั้งหมด... ลัลน์... ผมยอมรับว่าผมมันเห็นแก่ตัวและใจร้ายที่สุด" ลัลน์ลลิตแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันที่ถูกส่งผ่านทางรอยยิ้มบางเบาราวกับใบไม้ร่วงหล่น "คำขอโทษเหรอคะ? หรือว่าความสำนึกผิดที่คุณเพิ่งค้นพบมันตอนนี้? น่าขันเสียจริงนะคะ... ตอนที่ฉันอุ้มท้องลูกของเราแล้วถูกคุณไล่ตะเพิดออกจากบ้านราวกับหมูเหมือนหมา ตอนที่คุณปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า คุณเคยคิดถึงคำว่าสำนึกผิดบ้างไหม?" ทุกคำพูดเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเดิมซ้ำๆ ภาคินสะท้านเฮือก ร่างกายกำยำสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่ตีตรวนอยู่ในอก เขาจำได้แม่นยำ... จำภาพวันที่เธอกลั้นน้ำตาเดินถือกระเป๋าใบเล็กๆ ออกจากคฤหาสน์หลังโตด้วยความสิ้นหวัง จำแววตาดื้อรั้นแต่เปราะบางเหมือนแก้วเจียระไนที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ และจำความใจดำของตนเองที่คิดว่าเธอเป็นแค่ภาระน่ารำคาญ "ผมขอโทษ... ลัลน์... ได้โปรด... ลงโทษผมเถอะ จะให้ผมทำอะไรก็ได้ จะให้ผมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อไถ่โทษผมก็ยอม แต่ได้โปรด... อย่าทำสายตาแบบนี้ใส่ผมเลย" ภาคินเอื้อมมือสั่นเทาหมายจะแตะปลายนิ้วเรียวที่วางอยู่บนตักของเธอ แต่ลัลน์ลลิตกลับชักมือหลบราวกับรังเกียจที่จะให้สิ่งสกปรกมาแปดเปื้อน "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอสะบัดเสียงใส่ด้วยความรังเกียจที่พรั่งพรูออกมาอย่างไม่ปิดบัง "ความรักที่คุณเคยเหยียบย่ำ มันตายไปตั้งแต่คืนวันที่ฉันสูญเสียลูกในท้องแล้วค่ะ, ภาคิน... คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอמהชื่อของฉันด้วยซ้ำ อย่ามาพูดคำว่าไถ่โทษให้มันน่า 0 สังเวชใจเล่นเลย คนอย่างคุณ... สมควรที่จะต้องโดนโดดเดี่ยวและทรมานกับความผิดบาปนี้ไปจนวันตาย!" น้ำตาที่กลั้นไว้ในดวงตาคมเข้มของอดีตสามีร่วงเผาะลงมาอาบแก้ม ภาคินไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าเขาจะต้องเผชิญกับวิกฤตทางธุรกิจที่ใหญ่หลวงแค่ไหน เขาก็ไม่เคยหลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียว แต่ในวันนี้... ผู้ชายที่เคยหยิ่งผยองคนนั้นกำลังหลั่งน้ำตาอย่างน่าสมเพชแทบเท้าอดีตภรรยา "ผมรู้... ผมรู้ว่าผมมันไม่เหลือค่าอะไรอีกแล้ว..." เขายกมือขึ้นกุมขมับ พยายามสะกดกลั้นเสียงสะื้น "แต่ลัลน์... ได้โปรดฟังผมสักครั้ง พิมพ์พิศา... เธอไม่ใช่คนที่คุณคิด เธอคนนั้นเป็นคนสร้างหลักฐานปลอมทั้งหมดเพื่อให้เราเข้าใจผิดกัน ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันที่คุณจากไป... มีแต่ผมที่โง่เขลา หูเบา และพ่ายแพ้ให้กับความโลภในอำนาจจนมองไม่เห็นความจริง" "แล้วมันต่างกันตรงไหนล่ะคะ?" ลัลน์ลลิตสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นอีกครั้ง "ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะร้ายกาจแค่ไหน แต่คนที่ลงมือทำร้ายฉัน... คนที่สั่งให้ฉันเซ็นใบหย่า... คนที่ผลักไสฉันลงมาจากจุดสูงสุดสู่ความตกต่ำ... คือคุณ! คุณคนเดียวเท่านั้น, ภาคิน!" ความเงียบงันกลับมาเข้าครอบงำอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านและเสียงสะอื้นไห้ของชายหนุ่มที่แทบจะขาดใจ ภาคินรู้ดีว่า... ต่อให้เขาเอาหัวใจมาวางแทบเท้า ก็ไม่มีวันลบล้างความผิดมหันต์ที่เขาได้กระทำลงไปได้ บาดแผลที่เขาฝากไว้บนร่างกายและจิตใจของเธอมันลึกเกินกว่าจะเยียวยาด้วยคำพูดสวยหรู แต่ถึงกระนั้น... เขาก็ไม่คิดจะถอดใจ เขาพร้อมจะชดใช้... แม้จะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อคลานตามหลังเธอก็ตาม ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อกๆ ขัดจังหวะความอึดอัดนั้น ลัลน์ลลิตขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วจะไม่ค่อยมีใครมาหาเธอที่คอนโดมิเนียมแห่งนี้ในยามวิกาลเช่นนี้ เธอหันไปมองทางประตู ก่อนจะปรายตามองอดีตสามีที่ยังคงคุกเข่าอยู่ด้วยความรำคาญใจ "ลุกขึ้นซะ แล้วก็ไสหัวออกไปจากห้องของฉัน อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก" เธอเอ่ยเสียงเฉียบขาด พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินตรงไปยังประตูเพื่อจัดการไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญออกไปให้พ้นหูพ้นตา มือเรียวบิดลูกบิดประตูแล้วดึงเปิดออกกว้าง... ทว่า ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกкаคค้าง คำพูดต่อว่าที่เตรียมไว้กลืนหายลงไปในลำคอทันที ร่างเล็กป้อมในชุดนอนลายการ์ตูนสีพาสเทลกำลังขยี้ตาด้วยความง่วงงุน เจ้าของร่างนั้นคือเด็กชายวัยราวๆ สี่ขวบเศษที่มีดวงตากลมโตเป็นประกาย จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าถอดแบบมาจากใครบางคนที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างหลังเธอราวกับพิมพ์เดียวกัน "คุณแม่ฮะ..." เสียงใสแจ๋วเอמהขึ้นพร้อมกับเงยหน้ามองมารดา "ทำไมคุณแม่เปิดประตูนานจังฮะ? น้องนะโม... หิวน้ำจังเลย..." ลัลน์ลลิตหน้าซีดเผือด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรีบก้าวถอยหลังเพื่อบังร่างเล็กของลูกชายเอาไว้ แต่มันก็สายไปเสียแล้ว... เมื่อภาคินที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกนั้น และเมื่อดวงตาคมกริบของเขาประสานเข้ากับใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู... โลกทั้งใบของเขาก็คล้ายจะหยุดหมุนในทันที ---------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่และเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครของละอองดาวเดือนเก้ามาจนถึงจุดนี้นะคะ