สะสางบัญชีแค้น

เสียงกระดาษรายงานการตรวจสอบบัญชีที่ถูกสะบัดลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังขึ้นราวกับเสียงประกาศิตแห่งความพินาศ พิมพ์พิศาหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม หญิงสาวผู้เคยเชิดหน้าชูตาอยู่ในสังคมชั้นสูง บัดนี้กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าลัลน์ลลิตและภาคิน "เกมจบแล้วค่ะคุณพิมพ์พิศา" สุ้มเสียงของลัลน์ลลิตราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังราวกับราชสีห์ที่มองเหยื่อในกรงเล็บ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวที่ผ่านการหล่อหลอมมาจากกองเพลิงแห่งความเจ็บปวดในอดีต เอกสารหลักฐานการยักยอกเงิน ยอดหนี้ก้อนโตที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรม และสัญญาซื้อขายหุ้นอันเป็นโมฆะถูกกองรวมกันอยู่ตรงหน้า ชัยชนะครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือผลลัพธ์จากการวางแผนอย่างไร้ที่ติของหญิงสาวที่อดีตเคยถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง "ภรรยาไร้ค่า" "คุณคิน... ช่วยพิศด้วยนะคะ คินก็รู้ว่าพิศไม่ได้ตั้งใจ..." พิมพ์พิศารemเสียงสั่นเครือ พยายามพุ่งตัวเข้าไปหาชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล หวังจะใช้มารยาหญิงครั้งสุดท้ายเหนี่ยวรั้งความเห็นใจ ทว่า... ภาคินกลับเบี่ยงกายหลบราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ สายตาคมกริบที่เคยใช้มองเธอด้วยความลุ่มหลงในอดีต บัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "อย่ามาแตะต้องตัวผม" ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำทุบกระดูก "สิ่งที่คุณทำกับลิต... และความสกปรกที่คุณพยายามซุกซ่อนไว้ในบริษัท มันสมควรได้รับผลกรรมที่สาสมแล้ว ตำรวจกำลังรอคุณอยู่ข้างล่าง... เชิญครับ" คำว่า "เชิญ" จากปากของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง ดับฝันทุกอย่างของพิมพ์พิศาลงในพริบตา หญิงสาวกรีดร้องออกมาด้วยความคลุ้มคลั่ง ก่อนจะถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคุมตัวออกไปจากห้องประชุม ปิดฉากอבמความมืดมนและศัตรูตัวฉกาจที่คอยกัดกินชีวิตของพวกเขาในอดีตลงอย่างราบคาบ บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงลัลน์ลลิตและภาคิน หญิงสาวหมุนตัวกลับ เผชิญหน้ากับอดีตสามีที่ยืนนิ่งค้าง ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความอึดอัดและโหยหา ดวงตาคมคายคู่นั้นมองเธอด้วยความรู้สึกผิดที่ล้นทะลักจนแทบจะกลั้นไม่อยู่ "ขอบคุณค่ะ... สำหรับความร่วมมือในวันนี้" ลัลน์ลลิตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห่างเหิน เธอกำลังเก็บเอกสารใส่กระเป๋าเพื่อเตรียมตัวเดินจากไป "ลิต..." ภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็ก แต่กลับต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อหญิงสาวถอยหลังหลบอย่างทันท่วงที สายตาที่เธอมองมาทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง "เราสะสางเรื่องธุระกันเสร็จแล้วนะคะคุณภาคิน หวังว่าหลังจากนี้ เราคงไม่มีความจำเป็นอันใดที่จะต้องข้องเกี่ยวกันอีก" "แต่เรายังมีเรื่องของเรา... เรื่องที่เรายังไม่ได้เคลียร์กัน" ภาคินเค้นเสียงแหบพร่า ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่ยอมคุกเข่าทางจิตวิญญาณให้อดีตภรรยา "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำในอดีตมันเลวร้ายแค่ไหน ลิต... คุณจะลงโทษผมยังไงก็ได้ แต่โปรดอย่าทำเหมือนผมเป็นคนแปลกหน้าเลยนะ" ลัลน์ลลิตหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข แต่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ตรงๆ "คนแปลกหน้าเหรอคะ? คุณพูดถูกนะคะ... เพราะต่อให้เราเคยนอนเตียงเดียวกัน เคยใช้ทะเบียนสมรสใบเดียวกันมานับปี แต่คุณก็ไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉันเลยแม้แต่น้อย" มือเรียวบางเอื้อมขึ้นจัดปกเสื้อสูทให้เขาอย่างเชื่องช้า ทว่าน้ำคำกลับคมกริบดั่งใบมีด "ความเจ็บปวดที่ฉันได้รับ มันไม่ใช่สิ่งที่ขอโทษแล้วจะหายไปได้... และหัวใจที่ตายด้านดวงนี้ ก็ไม่มีพื้นที่เหลือให้ผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างคุณอีกแล้วค่ะ" พูดจบ ลัลน์ลลิตก็สะบัดหน้าเดินเลี่ยงออกไปทันที ทิ้งให้ภาคินยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องกว้าง ความเงียบงันและอ้างว้างโอบล้อมรอบกายเขา ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างไร้เรี่ยวแรง ความสำนึกผิดกัดกินหัวใจจนหายใจไม่ออก เขารู้แล้วว่า... การสูญเสียเธอไปอย่างถาวร คือบทลงโทษที่สาสมที่สุดสำหรับความโง่เขลาของตนเอง แต่ทว่า... ในขณะที่ภาคินกำลังจะจมดิ่งสู่ห้วงความมืดมิดแห่งความสิ้นหวัง เสียงฝีเท้าเบาหวิวของเลขานุการส่วนตัวก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลลับเฉพาะที่ถูกวางลงบนโต๊ะ "ท่านประธานคะ... ดิฉันบังเอิญไปพบเอกสารชิ้นนี้ที่แผนกบุคคลของโรงพยาบาลเมื่อตอนเช้าค่ะ เป็นประวัติการรักษาเก่าของคุณลัลน์ลลิตเมื่อสามปีก่อน... ช่วงที่เราหย่ากันพอดีค่ะ" ภาคินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย มือหนาหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดออกอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ทันทีที่กวาดสายตาผ่านตัวอักษรบรรทัดแรกและภาพถ่ายใบเล็กที่แนบมาด้วย ลมหายใจของเขาก็พลันสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ เอกสารในมือร่วงหล่นลงสู่พื้น พร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อได้เห็น "ผลตรวจ DNA" และ "ภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อย" ที่มีใบหน้าถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาทุกกระเบียดนิ้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางเคียงข้างความเจ็บปวดและการเติบโตนี้มาด้วยกันนะคะ