กับดักมืด

"คำพูดพล่อยๆ ของคุณเมื่อครู่... คงต้องใช้หลักฐานชิ้นใหญ่มาพิสูจน์แล้วล่ะค่ะคุณภาคิน ว่าระหว่างสติสัมปชัญญะของคุณ กับภาพลวงตาที่คุณสร้างขึ้นเอง อะไรมันน่าสมเพชกว่ากัน" น้ำเสียงของลัลน์ลลิตราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังเสียจนคนที่เคยอยู่เหนือเธอมาตลอดอย่างภาคินถึงกับสะท้อนในอก ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยมีแต่ความอ่อนแอและหยดน้ำตา บัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับคมมีดที่เคลือบยาพิษ เธอกำลังจะก้าวเดินหนีจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้ ทว่าความโกลาหลที่ถูกจัดฉากไว้ล่วงหน้าก็ระเบิดขึ้นเสียก่อน แสงแฟลชจากกล้องโทรศัพท์และสื่อมวลชนที่ถูกซ่อนตัวตามมุมอับของห้องจัดเลี้ยงสว่างวาบขึ้นพร้อมกันราวกับฝูงหิ่งห้อยกระหายเลือด แก้วไวน์ราคาแพงใบหนึ่งถูกปัดตกกระทบพื้นหินอ่อนแตกกระจาย เสียงกรีดร้องหวาดผวาจอมปลอมดังขึ้นจากลำคอของพิมพ์พิศา ผู้หญิงคน In Medias Res ที่จงใจเดินเข้าประชิดตัวลัลน์ลลิตในจังหวะที่เปราะบางที่สุด "อุ๊ย! คุณลลิตคะ... อย่าผลักฉันเลยค่ะ! ถึงคุณจะไม่พอใจที่ฉันมาพูดเรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับคุณคิน แต่ก็ไม่ควรใช้ความรุนแรงนะคะ!" พิมพ์พิศาแสร้งล้มพับลงไปกองกับพื้น มือเรียวแกล้งกุมข้อศอกตัวเองจนเสื้อผ้าเนื้อดีร่นขึ้น เผยให้เห็นรอยแดงที่เธอจงใจทำร้ายตัวเองเพื่อสร้างหลักฐานเท็จ ภาพที่ปรากฏแก่สายตาสื่อมวลชนและแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติในงานจึงกลายเป็นภาพของ 'อดีตภรรยาผู้ไร้การศึกษาและเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา กำลังใช้กำลังทำร้ายผู้บริสุทธิ์' อย่างเหมาะเจาะ เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นระงมราวกับผึ้งแตกรัง สายตานับสิบคู่มองตรงมาที่ลัลน์ลลิตด้วยความเคลือบแคลงและดูถูกเหยียดหยาม พิมพ์พิศาซ่อนรอยยิ้มหยันไว้ภายใต้ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจอมปลอม หล่อนคิดว่านี่คือแผนการสมบูรณ์แบบที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลัลน์ลลิตให้จมดินอีกครั้ง แต่ทว่า... ความจริงกลับไม่ได้วิ่งตามเกมที่พิมพ์พิศาวาดฝันไว้ ก่อนที่คมมีดแห่งคำครหาจะทันได้กรีดแทะจิตใจของลัลน์ลลิต ร่างสูงใหญ่ของภาคินที่ยังคงคุกเข่าอยู่ครึ่งหนึ่งจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ก็ดีดตัวลุกขึ้นด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ร่างกายของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งพุ่งเข้ามาขวางกั้นระหว่างลัลน์ลลิตกับฝูงชนและกล้องทุกตัวในห้องนั้นราวกับกำแพงเหล็กกล้า ดวงตาคมกริบของภาคินไม่ได้มองพิมพ์พิศาที่กำลังบีบน้ำตาเรียกคะแนนความน่าสงสารแม้แต่น้อย เขากวาดสายตาดุดันกราดมองสื่อมวลชนและผู้แอบอ้างเป็นเหยื่อด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนหนาวเยือก "ใครอนุญาตให้พวกคุณยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปอดีตภรรยาผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ ในจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นเอง พิมพ์พิศาที่กลัวว่าแผนการจะล่มไม่เป็นท่า หล่อนรีบคว้าแจกันแก้วคริสตัลประดับดอกไม้เนื้อหนาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัวด้วยความหน้ามืดตามัว ความอิจฉาริษยาทำให้ขาดสติ หล่อนเง้าง่าแจกันในมือหมายจะปัดกระแทกเข้าใส่ร่างของลัลน์ลลิตที่ยืนอยู่ด้านหลังภาคิน เพื่อให้ใบหน้างามๆ นั้นเสียโฉมและอับอายต่อหน้าธารกำนัล สัญชาตญาณดิบของนักธุรกิจผู้ผ่านสมรภูมิการค้าและอันตรายมาโชกโชนทำงานเร็วกว่าความคิด ภาคินหันขวับกลับมามองและเห็นเงาวับวาวของวัตถุพุ่งตรงมาทางอดีตภรรยาโดยไม่ต้องคิดชีวิต ร่างหนาโถมเข้าโอบกอดลัลน์ลลิตเอาไว้แน่น พร้อมกับเบี่ยงตัวรับแรงกระแทกจากแจกันแก้วหนักอึ้งนั้นด้วยแผ่นหลังของตัวเองเต็มแรง! *เพล้ง!* เสียงแก้วแตกกระจายสนั่นหวั่นไหว เศษคริสตัลคมกริบบาดลึกเข้าที่หัวไหล่และแผ่นหลังของภาคินจนเนื้อผ้าสีเข้มขาดวิ่น หยาดโลหิตสีสดไหลซึมทะลุเนื้อผ้าออกมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในอากาศ ลัลน์ลลิตเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอถูกกอดรัดไว้ด้วยอ้อมแขนที่สั่นเทาเล็กน้อยของอดีตสามี ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงในชั่วพริบตา ทุกคนต่างอึ้งงันกับเหตุการณ์นองเลือดที่เกิดขึ้นตรงหน้า ไม่มีใครคาดคิดว่าท่านประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา จะเอาเนื้อตัวของตัวเองเข้ามารับคมแผลแทนผู้หญิงที่เขาเคยผลไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดี "คุณ..." ลัลน์ลลิตเปล่งเสียงออกมาได้เพียงแค่นั้น หัวใจดวงน้อยที่ตั้งกำแพงน้ำแข็งไว้อย่างหนาแน่น กลับสั่นไหววูบไหวอย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นและหยาดเลือดที่เปรอะเปื้อนมือของเธอเอง ภาคินสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าคมคายซีดเผือกเล็กน้อยจากพิษบาดแผล แต่เขากลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ผู้หญิงในอ้อมแขนจะหายวับไปกับตา ดวงตาคมดุหันไปตวัดมองพิมพ์พิศาที่ตอนนี้หน้าซีดเผือกตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่อความผิดมหันต์ที่ตนเองก่อขึ้น "การกระทำของคุณเมื่อครู่... มันเกินคำว่า 'เข้าใจผิด' ไปไกลมากแล้วนะคะพิมพ์พิศา" ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวขั้นสุด "การทำร้ายร่างกายผู้อื่นต่อหน้าธารกำนัล และพยายามทำลายชื่อเสียงคนอื่น เตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาพยายามทำร้ายร่างกายและหมิ่นประมาทได้เลย ผมจะไม่ปล่อยให้คุณลอยนวลแม้แต่คนเดียว!" เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้งเมื่อสถานการณ์พลิกผันอย่างรวดเร็ว ตำรวจนอกเครื่องแบบและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรมที่ถูกตามตัวมาต่างกรูเข้าควบคุมตัวพิมพ์พิศาที่กรีดร้องโวยวายด้วยความสติแตก หล่อนพยายามดิ้นรนและกล่าวโทษลัลน์ลลิต แต่ไม่มีใครฟังเสียงของคนสติหลุดอีกต่อไปแล้ว ลัลน์ลลิตผละออกจากอ้อมแขนของภาคินอย่างนุ่มนวล แต่แววตาที่มองเขากลับเต็มไปด้วยความซับซ้อน เธอมองเห็นรอยเลือดที่ซึมออกมาไม่หยุดบนเสื้อสูทของเขา ความรู้สึกเจ็บปวดในอดีตและภาพความห่วงใยที่แปลกประหลาดในปัจจุบันกำลังตีรันกันอยู่ในอก "คุณทำบ้าอะไรลงไปคะ ทำไมต้องเอาตัวมารับ..." ลัลน์ลลิตเอ่ยถาม เสียงของเธอเจือความสั่นเครือเล็กน้อยที่พยายามเก็บซ่อนไว้อย่างสุดความสามารถ ภาคินฝืนยิ้มมุมปากด้วยความเจ็บปวด ทว่าแววตากลับทอประกายล้ำลึกและอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานานนับปี เขายื่นมือที่มีรอยเลือดเปื้อนออกหมายจะแตะแก้มนวลของเธอ แต่ลัลน์ลลิตกลับเบือนหน้าหนีอย่างเว้นระยะห่าง "ถ้าชีวิตของผมมันมีค่าพอที่จะเอามาแลกกับการปกป้องคุณจากคนพวกนั้น... ต่อให้เจ็บกว่านี้ร้อยเท่า ผมก็ยอมค่ะ ลิต..." คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างสัตย์จริงและแววตาสำนึกผิดอย่างสุดซึ้งทำให้ลัลน์ลลิตต้องเม้มปากแน่น หัวใจที่ด้านชากำลังถูกกระเทาะเปลือกนอกออกทีละน้อยอย่างน่ากลัว ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบกำลังเข้าปกคลุมและสถานการณ์คลี่คลายลง เสียงฝีเท้าของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลังประตูห้องจัดเลี้ยง พร้อมกับเสียงร้องใสแจ๋วของเด็กชายวัยราวสามขวบที่วิ่งเข้ามาหาลัลน์ลลิตด้วยรอยยิ้มแป้น "คุณแม่ครับ! น้องธามหิวน้ำแล้ว..." ร่างเล็กๆ ของเด็กชายหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู หยุดชะงักลงเมื่อเห็นบรรยากาศตึงเครียดและชายแปลกหน้าเนื้อตัวเปื้อนเลือดที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณแม่ ภาคินชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบไปที่ตาตุ่มเมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นหันมาสบตากับเขาเต็มๆ ใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตาคมกริบ และโครงหน้าที่ถอดแบบพิมพ์นิยมมาจากกระจกเงาของเขาเอง... เด็กชายตัวน้อยเอียงคอถามด้วยความสงสัยใสซื่อ โดยไม่รู้เลยว่าการปรากฏตัวของเขาในวินาทีนี้กำลังจะพังทลายความลับทั้งหมดที่ลัลน์ลลิตพยายามปกปิดมาตลอดสามปีลงอย่างราบคาบ! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ละอองดาวเดือนเก้า" เสมอมานะคะ!