น้ำตาของอดีตสามี

"คุณไม่ได้กำลังทำเพื่อไถ่บาปหรอกค่ะภาคิน คุณแค่กำลังพยายามลบความรู้สึกผิดที่มันกัดกินใจคุณอยู่ต่างหาก แต่น่าเสียดายนะคะ... ต่อให้คุณควักหัวใจออกมาวางตรงหน้าลิต มันก็ไม่มีวันเปลี่ยนความจริงที่ว่า 'มันสายไปแล้ว' สำหรับเรา" ลัลน์ลลิตเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของภาคิน น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกดั่งคมมีดที่กรีดลงบนรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย ภาคินที่เคยยืนตระหง่านดั่งภูผา วันนี้กลับดูเล็กลงถนัดตา ร่างสูงใหญ่ที่เคยใช้กดดันเธอให้สยบยอม บัดนี้กลับทรุดลงนั่งกับเก้าอี้หนังราคาแพง มือหนาสั่นเทาปิดบังใบหน้าที่เริ่มบิดเบี้ยวด้วยความปวดร้าว "ลิต... ผมรู้ว่าคำว่าขอโทษมันไม่มีค่าอะไรเลย" เสียงของเขาแหบพร่าผิดกับความถือดีที่เคยมี "แต่ภาพคืนนั้น... ภาพวันที่คุณร้องไห้อ้อนวอนให้ผมเลือกคุณแทนที่จะเป็นพิมพ์พิศา มันตามหลอนผมทุกครั้งที่หลับตา ผมทำลายชีวิตคุณไปเท่าไหร่ ผมเพิ่งเข้าใจในวันที่ความเงียบในบ้านหลังนี้มันตะโกนบอกผมว่า ผมเหลือตัวคนเดียวจริงๆ" หยาดน้ำใสไหลรินจากดวงตาคมเข้มที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งคู่นั้น มันไม่ใช่การแสดง แต่เป็นความแตกสลายที่ถูกบ่มเพาะมาเนิ่นนาน ภาคินปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไร้ศักดิ์ศรี เขาไม่เคยร้องไห้ ไม่ว่าตอนที่ธุรกิจเกือบล้มละลาย หรือตอนที่สูญเสียบิดาไป แต่ในวันนี้ ผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสให้ไปอยู่ในนรก กลับกลายเป็นคนเดียวที่สามารถกระชากวิญญาณของเขาออกมาทรมานได้เพียงแค่คำพูดประโยคเดียว ลัลน์ลลิตมองชายหนุ่มที่เธอยอมมอบทั้งชีวิตให้ในอดีตด้วยสายตาว่างเปล่า เธอไม่ได้รู้สึกสะใจ ไม่ได้รู้สึกถึงชัยชนะ สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือความเวทนาที่มอบให้คนแปลกหน้าคนหนึ่ง "คุณร้องไห้ทำไมคะ?" เธอถามพลางเดินเข้าไปใกล้ เขาหวังว่าเธอจะซับน้ำตาให้ แต่เปล่าเลย ลัลน์ลลิตเพียงแค่ก้มมองเขาด้วยแววตาที่เยือกเย็น "น้ำตาของผู้ชายที่เคยบอกว่า 'ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีค่าพอให้เขาต้องเสียเวลา' มันไม่มีความหมายสำหรับลิตหรอกค่ะ ความเจ็บปวดที่ลิตได้รับมันลึกกว่าทะเลที่ไม่มีวันแห้งเหือด... การที่เห็นคุณเจ็บปวดตอนนี้ มันก็แค่การดูหนังดราม่าฉากหนึ่งที่บทสรุปมันเดาได้ตั้งแต่วันแรกที่หย่ากันแล้ว" ภาคินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่แดงก่ำสบเข้ากับดวงตาสวยที่ไร้เยื่อใย เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากหัวใจออกมาสดๆ ความพยายามที่จะไถ่บาปด้วยการทุ่มเททุกอย่างให้เธอ บัดนี้มันกลายเป็นกรงขังที่เขาสร้างขึ้นเองโดยไม่มีทางออก "ถ้าอย่างนั้น... ถ้าชีวิตผมไม่มีค่าพอให้คุณให้อภัย อย่างน้อยช่วยบอกได้ไหม ว่าทำไมคุณถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้" เขาเอื้อมมือจะคว้าชายกระโปรงของเธอ แต่ลัลน์ลลิตขยับถอยห่างราวกับเขามีเชื้อโรคที่น่ารังเกียจ "เพราะความรักที่ลิตเคยมีให้คุณ มันตายไปตั้งแต่วินาทีที่คุณปล่อยให้คนของพิมพ์พิศาเข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลิตในบ้านของเราไงคะ ความอดทนของคนเรามันมีขีดจำกัด และเมื่อถึงวันที่มันขาดสะบั้น... มันจะไม่มีวันประสานคืนได้อีก" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ภาคินยังคงนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น มือที่เคยทรงอำนาจบัดนี้กำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาพยายามข่มกลั้นเสียงสะอื้นที่เริ่มจะควบคุมไม่ได้ ลัลน์ลลิตหันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของภาคินก็ดังขึ้น พร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา เป็นข้อความจากคนสนิทของเขาที่ส่งรูปภาพบางอย่างเข้ามา ภาคินรีบคว้าขึ้นมาดูด้วยสัญชาตญาณ แต่ทว่านิ้วโป้งของเขาดันกดเปิดรูปภาพนั้นขึ้นมาเต็มจอเสียก่อน และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอนั้น คือภาพถ่ายระยะไกลของลัลน์ลลิตที่กำลังเดินจูงมือเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งอยู่ท่ามกลางสวนสาธารณะ ใบหน้าของเด็กคนนั้น... ดวงตาคู่นั้น จมูกโด่งรั้นนั่น... มันถอดแบบมาจากใบหน้าของเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน เลือดในกายของภาคินเย็นเฉียบ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความเศร้าเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงจนไร้เสียง ลัลน์ลลิตชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นท่าทางแปลกไปของชายที่อยู่ข้างหลัง เธอหันกลับมามองด้วยแววตาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง มือบางกำแน่นจนสั่น "คุณ... คุณดูอะไร" ลัลน์ลลิตถามเสียงต่ำ พยายามก้าวเข้าไปแย่งโทรศัพท์จากมือเขา ภาคินไม่ตอบ เขานิ่งค้างราวกับถูกสาป ดวงตาจ้องมองรูปเด็กน้อยในจอนั้นสลับกับใบหน้าของเธอ ราวกับพยายามเชื่อมโยงปริศนาที่เขาไม่เคยนึกฝันถึงมาก่อน "ลิต..." เสียงของเขาแหบแห้ง สั่นพร่าด้วยความสับสนที่พุ่งพล่าน "เด็กคนนี้... เขาคือใคร? ทำไมเขาถึงมีใบหน้าเหมือนผม... เหมือนกับผมในตอนที่ยังไม่มีความเกลียดชังอยู่ในหัวใจ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครของละอองดาวเดือนเก้ามาจนถึงจุดนี้ด้วยนะคะ ทุกคอมเมนต์คือกำลังใจที่ล้ำค่าที่สุดค่ะ