กลิ่นอายความตาย

“ถ้าเจ้ากล้าส่งเสียงแม้เพียงครึ่งคำ ข้าจะทำให้ลิ้นของเจ้ากลายเป็นเพียงเศษเนื้อเน่าที่ไร้ประโยชน์เสียตั้งแต่วินาทีนี้” เสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งราดรดลงบนแผ่นหลังของนักโทษชายที่ถูกล่ามโซ่ตรวนอยู่ในมุมมืดมิดของคุกหลวง กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียนไม่ได้ทำให้หลินเฟยหรงรู้สึกหวั่นเกรงแม้แต่น้อย นางในชุดสีดำสนิทที่กลืนไปกับความมืดก้าวเท้าอย่างแผ่วเบา ร่างระหงหยุดลงเบื้องหน้ากรงขังที่กักขังชายผู้กุมความลับเรื่องการลอบสังหารคนสำคัญในราชสำนักเอาไว้ หลินเฟยหรงขยับหน้ากากผ้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อคู่คมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของชายตรงหน้า นางไม่ได้ต้องการคำสารภาพด้วยการทรมาน แต่ต้องการ 'ความจริง' ที่จะใช้เป็นอาวุธสังหารศัตรูในคราวเดียว “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง” หลินเฟยหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกถึงความตายที่จ่ออยู่ที่คอหอย “หมากที่กำลังจะถูกกระดานทิ้งเพียงเพราะเจ้าเริ่มกลายเป็นตัวถ่วง... เจ้ายอมตายเพื่อปกป้องคนที่พร้อมจะเหยียบศพเจ้าข้ามไปสู่ตำแหน่งที่สูงกว่าอย่างนั้นหรือ?” นักโทษชายพยายามจะอ้าปาก แต่สายตาของหลินเฟยหรงที่เหลือบไปเห็นเงาดำเคลื่อนไหวอยู่สุดทางเดินทำให้ต้องชะงัก นางหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณของการเป็นราชินีผู้โชกโชนบนสมรภูมิการเมืองบอกให้รู้ว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ มาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้ ฝีเท้าหนักแน่นที่ย่ำลงบนพื้นหินไม่ได้เบาบางเหมือนทหารยามทั่วไป จังหวะการเดินที่มั่นคงและกดดันนั้น... มีเพียงชายผู้นั้นคนเดียว หลินเฟยหรงถอยหลังเข้าไปในมุมมืดเพียงชั่วพริบตา แสงจากคบไฟที่ค่อยๆ สว่างไสวขึ้นเผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีนิลของแม่ทัพอวิ๋นเซียว ใบหน้าคมเข้มดุดันของเขาดูเคร่งขรึมกว่าปกติ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องขังราวกับจะมองให้ทะลุถึงความว่างเปล่าที่เพิ่งจะมีผู้บุกรุกเมื่อครู่ “ออกมา” อวิ๋นเซียวเอ่ยขึ้น สั้น กระชับ แต่ทรงพลังอำนาจ เขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้น มือหนาวางอยู่บนด้ามดาบคาดเอว “ข้าไม่นิยมเล่นซ่อนหากับแมวขโมย โดยเฉพาะแมวที่มีกลิ่นหอมของดอกกุหลาบป่าที่ข้าคุ้นเคย” หลินเฟยหรงตัดสินใจก้าวออกมาจากเงามืด รอยยิ้มมุมปากของนางมิใช่ความเกรงกลัว แต่เป็นความท้าทายที่น่าหลงใหล นางยืนเผชิญหน้ากับบุรุษผู้เคยพรากชีวิตนางในชาติก่อนด้วยความสงบนิ่ง “ท่านแม่ทัพขยันขันแข็งเกินไปแล้วนะคะ ในยามวิกาลเช่นนี้ แทนที่จะพักผ่อน กลับมาตรวจตราคุกหลวงด้วยตนเอง หรือว่าในนี้มีสิ่งที่ท่านไม่อยากให้ใครเห็นกันแน่?” อวิ๋นเซียวหรี่ตาลง จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธเคืองที่นางเอาตัวมาเสี่ยง และหลงใหลในความกล้าหาญที่ไม่มีใครเทียบได้ เขาเดินเข้ามาใกล้จนแทบจะสัมผัสถึงลมหายใจของกันและกัน “เจ้ากำลังเล่นกับไฟ เฟยหรง ถ้าเจ้าถูกจับได้โทษทัณฑ์คือความตาย เจ้าคิดว่าข้าจะช่วยเจ้าได้ทุกครั้งหรือ?” “ข้าไม่เคยขอให้ท่านช่วย” นางสวนกลับทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ “และข้าก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นกับไฟ แต่ข้ามาเพื่อเผาทำลายกระดานหมากนี้ให้สิ้นซาก” “เพื่ออะไร? เพื่ออำนาจที่เจ้าฝันถึง หรือเพื่อการแก้แค้นที่กัดกินหัวใจเจ้าอยู่ทุกคืนวัน?” อวิ๋นเซียวถามพลางเอื้อมมือไปคว้าข้อมือนางไว้ แม้จะดูรุนแรงแต่กลับแฝงไปด้วยความปรารถนาที่เขายังไม่กล้ายอมรับ ในจังหวะที่การเผชิญหน้ากำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าของทหารยามนับสิบพร้อมเสียงอาวุธกระทบกันก็ดังขึ้นจากหน้าประตูทางเข้าคุกหลวง อวิ๋นเซียวเบิกตากว้าง เขาหันไปมองทิศทางนั้นก่อนจะกลับมาจ้องหลินเฟยหรงด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “มีคนหักหลังเรา” เขาพึมพำ ก่อนจะลากแขนนางเข้าหาตัว “พวกมันรู้ว่าเจ้าจะมาที่นี่ และพวกมันวางแผนไว้หมดแล้ว!” ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้ขยับหนี นักโทษชายที่ควรจะสิ้นใจกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีดำไหลทะลักออกมาจากมุมปากของเขา “พวกเจ้าไม่มีวันหนีพ้น... นางปีศาจผู้นี้จะต้องตายที่นี่พร้อมกับท่านแม่ทัพผู้ทรยศ!” ทันใดนั้น ผนังคุกหลวงด้านหนึ่งก็ระเบิดออกด้วยแรงระเบิดจากดินปืนที่ซุกซ่อนไว้ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว และท่ามกลางความโกลาหลนั้น หลินเฟยหรงกลับเห็นเงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาอย่างประหลาดก้าวเข้ามาท่ามกลางกลุ่มทหารที่ล้อมเข้ามา... ร่างนั้นคือคนในตระกูลที่นางเคยไว้ใจที่สุด และคนผู้นั้นกำลังถืออาวุธที่ป้ายด้วยยาพิษชนิดเดียวกับที่นางเคยโดนในชาติก่อน! กุหลาบหนามเงินหวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความเข้มข้นในบทนี้ และพร้อมที่จะลุ้นไปกับชะตากรรมของนางเอกของเราในตอนถัดไปนะคะ