แผนล้มราชบัลลังก์

“เจ้ากล้าสาบานต่อหน้าหุบเหวแห่งความตายหรือไม่ว่า หากแผนการนี้ล้มเหลว ศีรษะของเจ้าจะเป็นสิ่งแรกที่ข้าหยิบยื่นให้แก่กษัตริย์ไร้น้ำยาผู้นั้น?” น้ำเสียงราบเรียบเย็นเยียบของหลินเฟยหรงดังก้องอยู่ในห้องลับใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสนิมเหล็กและมวลมหาศาลแห่งแผนการที่ถูกวางไว้ นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักสไตล์โบราณ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะหินเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงราวกับค้อนที่ตอกลงบนอกของผู้ฟัง ชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีเข้มที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซึมผ่านไรผม แม้เขาจะเป็นยอดฝีมือที่สังหารคนมานับไม่ถ้วน แต่เมื่อเผชิญกับดวงตาเรียวคมที่ฉายแววราวดั่งงูพิษจำศีลของสตรีผู้นี้ เขากลับรู้สึกราวกับว่ากระดูกทั่วร่างกำลังจะแหลกสลาย “ข้า... ข้าจงรักภักดีต่อท่านเพียงผู้เดียว ขอให้ท่านมั่นใจว่ากองกำลังในเงามืดพร้อมปฏิบัติการทันทีที่สัญญาณถูกส่งออกไป” “ดี” หลินเฟยหรงแค่นยิ้ม มุมปากของนางยกขึ้นเพียงนิดแต่ทว่ากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น “คนโง่มักจะคิดว่าอำนาจได้มาจากการครอบครองบัลลังก์ แต่พวกเขาลืมไปว่า บัลลังก์ที่ปราศจากฐานรากที่แข็งแกร่ง ก็ไม่ต่างอะไรกับโลงศพที่ตั้งตารอผู้มานอน” ในจังหวะนั้นเอง ประตูบานหนักถูกผลักออกโดยไม่มีการเตือน แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านเข้ามาพร้อมกับบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของแม่ทัพอวิ๋นเซียวตวัดมองคนแปลกหน้าที่หมอบกราบอยู่ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างระหงของหลินเฟยหรง เขาไม่ได้เอ่ยทักทาย ทว่ารอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากนั้นบอกชัดว่าเขาได้ยินสิ่งที่เขาไม่ควรได้ยินเข้าแล้ว “สนทนากันถึงเรื่องปลดแอกกษัตริย์อย่างนั้นหรือ? ดูเหมือนว่าข้าจะมาผิดเวลา... หรือบางที ข้าอาจจะมาถูกเวลาที่สุด” อวิ๋นเซียวเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังก้องสะท้อนไปมา เขาหยุดลงข้างเก้าอี้ของนาง ก่อนจะโน้มตัวลงจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอระหง “เจ้ากำลังเล่นกับไฟนะเฟยหรง และไฟกองนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะควบคุมได้เพียงลำพัง” หลินเฟยหรงไม่แม้แต่จะหลบตา นางเงยหน้าขึ้นสบประสานสายตาที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้และกระหายอำนาจของเขาอย่างท้าทาย “ท่านแม่ทัพ หากท่านกังวลว่าไฟจะลวกมือ ท่านก็เพียงแค่ถอยห่างไปเสีย แต่หากท่านเลือกที่จะยืนตรงนี้... ก็จงวางดาบของท่านลง แล้วร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเถ้าถ่านที่จะแผดเผาบัลลังก์นี้ให้สิ้นซาก” “เจ้าไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ” อวิ๋นเซียวหัวเราะในลำคอ มือหนาคว้าคางนางให้เชิดขึ้น “ยังคงร้ายกาจ ยังคงหิวกระหายอำนาจ... และยังคงทำให้น่าหลงใหลจนข้าแทบอยากจะสังหารเจ้าทิ้งเสียตอนนี้ ก่อนที่เจ้าจะทำลายทุกอย่างที่ข้าปกป้องมา” “ปกป้อง?” หลินเฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของนางแฝงไปด้วยความรวดร้าวที่ถูกซ่อนเร้น “ท่านไม่ได้ปกป้องเมืองนี้ อวิ๋นเซียว ท่านเพียงแค่ยึดติดกับหน้าที่ที่คนโง่เขลาหยิบยื่นให้ แต่หากท่านยอมหันคมดาบเข้าหาคนที่ท่านก้มหัวให้มาตลอดชีวิต... เราอาจจะมีโอกาสเห็นรุ่งอรุณที่ไม่มีเลือดของใครต้องหลั่งรินโดยเปล่าประโยชน์อีก” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันใด มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสามที่สอดประสานกัน อวิ๋นเซียวนิ่งงัน มือที่กุมด้ามดาบสั่นไหวเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกนางต้อนจนมุมด้วยคำพูด แต่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าหัวใจที่เคยแข็งกระด้างเริ่มสั่นคลอนต่อแผนการที่บ้าบิ่นนี้ “เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร?” เขาถาม เสียงแหบพร่า หลินเฟยหรงยื่นม้วนกระดาษหนังเก่าแก่ให้เขา “นำสิ่งนี้ไปวางไว้ในห้องบรรทมของกษัตริย์ในคืนที่มีจันทร์เต็มดวง... นี่คือตราประทับแห่งทรยศที่จะทำให้เมืองทั้งเมืองลุกเป็นไฟ” อวิ๋นเซียครับกระดาษแผ่นนั้นมา เขามองมันสลับกับใบหน้าของนาง ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนเกือบชิดริมฝีปากของนาง “หากข้าทำสำเร็จ... สิ่งตอบแทนของข้าไม่ใช่เมืองนี้ แต่เป็นเจ้า” “หากข้าเหลือรอดจากแผนนี้ ท่านก็คงได้ทุกอย่างที่ท่านต้องการ...” หลินเฟยหรงกระซิบตอบ สายตาของนางเหม่อมองไปยังความมืดมิดนอกหน้าต่างช่องเล็กๆ ทว่าในจังหวะที่แม่ทัพกำลังจะหันหลังกลับ สัญญาณเตือนภัยจากด้านนอกก็ดังขึ้นต่อเนื่องอย่างรวดเร็ว กลิ่นควันไฟลอยคลุ้งเข้ามาในห้องใต้ดิน อวิ๋นเซียวเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำหลายร่างพุ่งเข้ามาผ่านช่องระบายอากาศ พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำเอาหัวใจคนในห้องหล่นวูบ “แม่ทัพอวิ๋นเซียว! ฮ่องเต้ทรงมีพระบัญชาให้จับกุมตัวท่านในข้อหาขบถ... และผู้ที่นำทัพมาล้อมห้องนี้ คือคนที่ท่านไว้ใจที่สุด!” หลินเฟยหรงผุดลุกขึ้น ดวงตาของนางฉายแววอำมหิตที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่ง ทุกอย่างที่วางแผนไว้ดูเหมือนจะถูกคนในดักคอได้เสียก่อน ความลับที่ควรจะมีเพียงเราสองคน กลับกลายเป็นหอกที่ทิ่มแทงกลับมาในเวลาที่ไม่มีใครคาดคิด กุหลาบหนามเงินหวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความเข้มข้นในบทนี้ และพร้อมที่จะลุ้นไปกับชะตากรรมของนางเอกของเราในตอนถัดไปนะคะ