ความร้ายกาจที่แท้จริง

กลิ่นอายของชาดอกหมื่นลี้เคี่ยวกับน้ำตาลทรายแดงหอมฟุ้งกรุ่นอยู่ทั่วเรือนรับรองหลังใหญ่ ทว่าบรรยากาศภายในกลับหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าน้ำค้างกลางฤดูหนาว "เจ้าคิดว่าหลักฐานบัญชีส่วยใต้โต๊ะชุดนี้ จะทำให้ท่านเจ้าเมืองผู้ทรงเกียรติรอดพ้นจากข้อหากบฏได้จริงๆ หรือคะ ใต้เท้าโจว" หลินเฟยหรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มประดับอยู่บนมุมปาก ทว่าดวงตากลับไร้ซึ่งความรู้สึก นางกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวสวยคีบถ้วยกระเบื้องเคลือบสีมรกตจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ตรงหน้าของนางคือ โจวเหวินซู ขุนนางใหญ่ผู้เคยใช้อำนาจบาทใหญ่กดขี่ข่มเหงชาวบ้านและตระกูลหลินในชาติก่อน บัดนี้เขากลับคุกเข่าลงแทบเท้าของนาง เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจนควบคุมไม่อยู่ "คุณหนูหลิน... ไม่สิ ฮูหยินอวิ๋น ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! เรื่องทั้งหมดเป็นคำสั่งของเสนาบดีคลัง ข้าเป็นเพียงเบี้ยล่างเท่านั้น!" โจวเหวินซูปัดป้องละล่ำละลัก ศีรษะโขกกระแทกพื้นเรือนจนเกิดเสียงดังทึบ เฟยหรงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันราวกับเสียงดนตรีแห่งความตาย นางวางถ้วยชาลงกระทบโต๊ะเสียงดัง *กริ๊ง* "เบี้ยล่างอย่างนั้นหรือคะ? ตอนที่ท่านสั่งริบที่ทำกินของชาวบ้านนับร้อยครอบครัวเพื่อนำไปขายต่อให้นายทุนหน้าเลือด ท่านเคยคิดบ้างไหมว่าพวกเขามีชีวิตรอดอย่างไร? ตอนที่ท่านตวัดพู่กันลงโทษประหารชีวิตบริสุทธิ์เพื่อปิดปาก ท่านเคยมีความเมตตาอยู่ในใจบ้างหรือไม่?" ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างบอบบาง นางไม่ใช่คุณหนูในห้องหอที่วันๆ เอาแต่นั่งปักผ้าอีกต่อไปแล้ว แต่คือผู้คุมเกมที่ถือชะตากรรมของทุกคนไว้ในกำมือ ทันใดนั้น ประตูเรือนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง แม่ทัพอวิ๋นเซียวในชุดเกราะทหารสีดำสนิทเดินก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น กลิ่นอายไอสังหารจากสนามรบลอยคละคลุ้งจนโจวเหวินซูถึงกับผงะถอยหลังด้วยความหวาดผسห อวิ๋นเซียวปรายตามองขุนนางสารเลวแวบหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา สายตาที่ดุดันและเย็นชาเมื่อยามมองศัตรูแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนทันทีที่ทอดมองเฟยหรง มือหนายื่นไปหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดมาเช็ดคราบเหงื่อที่ข้างขมับให้นางอย่างเบามมือราวกับทะนุถนอมไข่มุกในกำมือ "เหนื่อยหรือไม่?" เสียงทุ้มต่ำเอמהถามด้วยความห่วงใย ผิดกับภาพลักษณ์แม่ทัพผู้โหดเหี้ยมในสายตาคนนอกลิบลับ "ไม่เลยค่ะท่านพี่ การได้สะสางบัญชีแค้นเก่าให้เรียบร้อย เป็นความสุขอย่างหนึ่งในการทำมาหากินของน้องนะคะ" เฟยหรงยิ้มรับ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมมือของนางไว้เบาๆ อวิ๋นเซียวหันกลับไปมองโจวเหวินซู รัศมีอำนาจกดดันจนอีกฝ่ายแทบกระอักเลือด "คำสั่งกวาดล้างพรรคพวกของเสนาบดีคลัง ดำเนินการเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว" โจวเหวินซูหน้าซีดเผือกจนเขียวคล้ำ เมื่อตระหนักแน่ชัดแล้วว่าตนเองไม่มีทางรอดพ้นความตายไปได้ ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากร้องขอความเมตตาครั้งสุดท้าย เงาร่างของเงาพิทักษ์ก็พุ่งเข้ามาลากตัวเขาออกไปอย่างไร้ความปรานี เสียงกรีดร้องโหยหวนค่อยๆ เงียบหายไปในความมืดมิดยามวิกาล เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป บรรยากาศในเรือนก็กลับมาสงบอีกครั้ง เฟยหรงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะทอประกายระยิบระยับด้วยความกระตือรือร้น นางหันไปหาผู้เป็นสามีพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กๆ "ท่านพี่คะ ไหนๆ เรื่องทางราชสำนักก็คลี่คลายลงแล้ว พรุ่งนี้หม่อมฉันว่าจะลองเปิดร้านขาย 'บะหมี่เนื้อตุ๋นสูตรลับเฉพาะ' ในตลาดการค้าเสรีดูสักหน่อย ท่านว่าดีไหมคะ? หม่อมฉันหมักเนื้อวัวกับสมุนไพรในมิติพิเศษไว้จนเข้าเนื้อ กลิ่นหอมคงลอยไปไกลครึ่งค่อนเมืองแน่ๆ ค่ะ" อวิ๋นเซียวหัวเราะในลำคออย่างตามใจภรรยาคนเก่งผู้นี้ไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่านางจะวางแผนโค่นล้มขุนนางใหญ่หรือคิดจะทำมาหากินอะไร นางก็ทำได้ดีและน่าทึ่งเสมอ "ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไรพี่ก็สนับสนุนทั้งนั้น... แต่อย่าลืมว่าคืนนี้เจ้ายังติดค้างรางวัลอะไรพี่ไว้" พูดจบ วงแขนแข็งแกร่งก็รวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงพร่ามัว ทว่าในจังหวะที่หัวใจของเฟยหรงกำลังเต้นระส่ำด้วยความเขินอายนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากภายนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงรายงานร้อนรนขององครักษ์เงา "เรียนท่านแม่ทัพ ฮูหยิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ม้าเร็วจากชายแดนส่งข่าวมาว่า... องค์ชายสามที่ทุกคนคิดว่าสิ้นพระชนม์ไปแล้ว กำลังนำกองกำลังทหารม้าลับมุ่งหน้ามายังเมืองหลวง และเป้าหมายแรกของพระองค์คือเรือนพักของเราพ่ะย่ะค่ะ!" กุหลาบหนามเงินหวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความเข้มข้นในบทนี้ และพร้อมที่จะลุ้นไปกับชะตากรรมของนางเอกของเราในตอนถัดไปนะคะ