ทำลายกำแพงวัง

"ดื่มเสียเถอะ ความอดทนของข้ามีจำกัดพอๆ กับความเมตตาที่เจ้าจะได้รับหากยังดื้อดึงไม่ยอมกลืนยาถ้วยนั้นลงไป" เสียงทุ้มต่ำของแม่ทัพอวิ๋นเซียวดังก้องไปทั่วตำหนักเย็นที่ถูกปิดตาย กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ จากสนามรบที่ติดตัวเขามาปะทะเข้ากับกลิ่นกำยานราคาถูกที่หลินเฟยหรงแอบจุดไว้เพื่อพรางตาผู้คุมขัง หลินเฟยหรงไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่หลังม่านโปร่ง นางเพียงแต่นั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งไม้เก่าๆ นิ้วเรียวยาวค่อยๆ บรรจงกรีดกรายปิ่นเงินลงบนผิวโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า สายตาของนางจ้องมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลืองมัวหมอง ดวงตาคู่นั้นเย็นชาเสียจนผู้ที่ได้พบเห็นต้องสั่นสะท้าน "ท่านแม่ทัพ..." นางเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีกระแสเย้ยหยันแฝงอยู่เบาบาง "ในเมื่อท่านกักขังข้าไว้ดั่งนกในกรงทองที่ไร้ซึ่งทองคำ เหตุใดถึงยังกังวลเรื่องสุขภาพของข้านัก? หรือว่าหากข้าตายไป แผนการใหญ่ที่ท่านกำลังร่ายรำอยู่บนความพินาศของผู้อื่น... จะขาดหมากตัวสำคัญไปเสียเล่า?" อวิ๋นเซียวเดินแหวกม่านเข้ามา ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนหลินเฟยหรงสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายกำยำ มือหนาคว้าคางมนของนางให้หันไปเผชิญหน้า บังคับให้นางต้องสบตากับดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อให้เป็นชิ้นๆ "อย่าได้ริอ่านท้าทายข้า หลินเฟยหรง" เขาขู่ฟ่อข้างใบหู น้ำเสียงดุดันนั้นสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "เจ้าเป็นคนของข้า และแม้แต่ความตายก็ไม่มีสิทธิ์พรากเจ้าไปจากกรงนี้หากข้ายังไม่อนุญาต" "ท่านช่างเป็นเจ้าของที่ประเสริฐเหลือเกินนะคะ" นางยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวของนางขยับไปสัมผัสแผงอกแกร่งใต้ชุดเกราะอย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยความหมายที่ทำให้คนตัวสูงกว่าต้องชะงัก "ทว่า... ท่านลืมไปแล้วหรือว่า กรงที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ แท้จริงแล้วก็แค่กำแพงที่รอวันพังทลายด้วยมือของผู้ที่ถูกขังอยู่ข้างใน" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที อวิ๋นเซียวขมวดคิ้วแน่น เขาสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างในแววตาของหญิงสาวเบื้องหน้า แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว ทันทีที่เขากดแรงบีบที่คางนางมากขึ้น นางกลับพุ่งตัวเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมประหลาดจากแขนเสื้อที่นางจงใจสะบัดใส่หน้าเขาทำให้แม่ทัพผู้เกรียงไกรถึงกับโซเซ อวิ๋นเซียวยกมือขึ้นกุมขมับ ความมึนงงจู่โจมอย่างรวดเร็ว เขาพยายามจะชักกระบี่ข้างกาย ทว่ามือกลับไร้เรี่ยวแรงจนแทบประคองร่างไว้ไม่อยู่ "ยาพิษ... เจ้ากล้า..." เขาคำรามพลางพยายามตั้งสติ "ไม่ใช่ยาพิษหรอกค่ะท่านแม่ทัพ มันเป็นเพียงสมุนไพรที่ทำให้ท่านได้ 'พัก' อย่างสงบชั่วคราวต่างหาก" หลินเฟยหรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นางดูสง่างามราวกับราชินีที่กำลังเดินบนกองซากปรักหักพังของศัตรู นางก้มลงกระซิบข้างหูชายหนุ่มที่กำลังล้มลงคุกเข่าต่อหน้านาง "ท่านถามถึงกำแพงวังหรือ? ข้าได้ทำลายมันทิ้งไปตั้งแต่ก้าวแรกที่ท่านย่างเข้ามาในห้องนี้แล้ว... ผู้คุมของท่านด้านนอกน่ะหรือ? ดูเหมือนพวกเขาจะหลับลึกกว่าท่านเสียอีก" นางหยิบตราประทับแม่ทัพที่ห้อยอยู่ที่เอวเขาออกมาอย่างใจเย็น จ้องมองมันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองที่สะสมมานานนับปี ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศในชาติก่อนกำลังถูกชำระสะสางทีละน้อย เสียงฝีเท้าหนาหนักขององครักษ์นับสิบดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง หลินเฟยหรงไม่ได้ตกใจ นางเพียงแต่ขยับผ้าคลุมหน้าขึ้นปิดบังใบหน้า แล้วหมุนตัวไปทางหน้าต่างบานแคบที่นางแอบทำลายกลอนไว้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อน "ฝ่าบาท..." เสียงของแม่ทัพอวิ๋นเซียวหลุดรอดออกมาอย่างยากลำบากในจังหวะที่เขาพยายามคว้าชายกระโปรงของนางไว้ "เจ้าไม่มีวันหนีจากข้าพ้น... แม้แต่แผ่นดินที่เจ้าจะไปเหยียบก็เป็นของข้า!" หลินเฟยหรงหยุดชะงัก นางหันกลับมามองเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง "ท่านเข้าใจผิดแล้ว อวิ๋นเซียว" นางเอ่ยเสียงเย็น "ข้าไม่ได้หนี... ข้ากำลังจะไป 'ปกครอง' แผ่นดินที่ท่านเคยคิดว่าเป็นของท่านต่างหาก" ปัง! เสียงประตูด้านนอกถูกพังลงอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายผู้หนึ่งที่หลินเฟยหรงไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏกายในยามนี้ เขาผู้นั้นยืนตระหง่านอยู่ในเงามืดของประตู มือที่ถือดาบอาบเลือดนั้นสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่อวิ๋นเซียวที่กำลังหมดสติ แต่จ้องเขม็งมาที่นางราวกับจะกลืนกิน "ในที่สุดข้าก็เจอเจ้า... นังผู้ทรยศ!" ลมแรงพัดวูบผ่านหน้าต่างบานที่เปิดค้างไว้ ทำให้แสงไฟในตะเกียงดับพรึบลงพร้อมกับเสียงกริชที่พุ่งเข้าใส่ทิศทางที่หลินเฟยหรงยืนอยู่! กุหลาบหนามเงินหวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความเข้มข้นในบทนี้ และพร้อมที่จะลุ้นไปกับชะตากรรมของนางเอกของเราในตอนถัดไปนะคะ