คำสารภาพของแม่ทัพ

“เจ้าไม่ได้กลับมาเพื่อแก้แค้น... เจ้ากลับมาเพื่อทรมานข้าด้วยความเงียบงันใช่หรือไม่?” เสียงทุ้มต่ำของแม่ทัพอวิ๋นเซียวสั่นพร่า เขาไม่ได้ตะคอกเหมือนเช่นเคย มือหนาที่เคยจับกระบี่อาบเลือดสั่นระริกขณะบีบข้อมือของหลินเฟยหรงไว้แน่น แต่ไม่ใช่ในเชิงคุกคาม หากแต่เป็นความพยายามที่จะยึดเหนี่ยววิญญาณที่เขารู้สึกว่ากำลังจะหลุดลอยไปจากอุ้งมือของเขาตลอดกาล หลินเฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปรียบเสมือนใบมีดกรีดลงบนหัวใจของชายตรงหน้า นางไม่ได้สะบัดข้อมือออก แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขา ดวงตาคู่เดิมที่เคยสั่งประหารชีวิตนางในชาติภพก่อน “ท่านแม่ทัพเข้าใจผิดไปมากแล้ว” นางเอ่ยช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบดุจผืนน้ำนิ่งสงบที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำไว้มิดชิด “คนอย่างข้าไม่เคยให้ค่ากับการ ‘ทรมาน’ ใครด้วยความเงียบ ข้าเพียงแค่... กำลังรอเวลาที่จะได้เห็นท่านพังทลายลงด้วยมือของท่านเอง ก็เท่านั้น” อวิ๋นเซียวชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด เขาปล่อยมือจากนางราวกับถูกไฟลวก ก่อนจะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าคมเข้มที่เคยหยิ่งทะนงบัดนี้ฉายแววแตกสลายที่ปิดไม่มิด “ข้าฝันเห็นแต่ภาพนั้น... ทุกคืน” เขาพึมพำ ราวกับละเมอ “ภาพที่ข้าเสียบกระบี่ทะลุอกเจ้า ในตอนที่เจ้าเงยหน้ามองข้าด้วยสายตาที่ไม่มีความเกลียดชัง แต่มันคือความสมเพช... เฟยหรง เจ้าส่งยิ้มให้ข้าในวาระสุดท้าย ข้าไม่ได้ฆ่าเจ้าเพื่อบัลลังก์ แต่ข้าฆ่าเจ้าเพราะข้ากลัว... กลัวว่าหากเจ้ายังอยู่ ข้าจะไม่มีวันเป็นตัวของตัวเองได้เลย” หลินเฟยหรงนิ่งงัน นางไม่ได้ขยับตัว แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในห้องทรงอักษรทำให้นางดูราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก แต่ในใจของนางกลับปั่นป่วนดั่งพายุคลั่ง นี่คือครั้งแรกที่เขายอมเปิดเปลือยความอ่อนแอที่เก็บซ่อนไว้ใต้เกราะเหล็กกล้ามานานนับปี “กลัวหรือ?” นางทวนคำ ก้าวเข้าหาเขาหนึ่งก้าว บีบบังคับให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริง “ท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรกลัวสตรีเพียงคนเดียวงั้นหรือคะ? ท่านไม่ได้ฆ่าข้าเพราะกลัวเสียอำนาจ ท่านฆ่าข้าเพราะในวินาทีนั้น ท่านตระหนักได้ว่าข้าคือคนเดียวที่มองเห็นว่าภายใต้หน้ากาก ‘แม่ทัพผู้ภักดี’ ของท่าน มันคือหัวใจที่เน่าเฟะและโดดเดี่ยวเพียงใด” อวิ๋นเซียวพุ่งเข้าคว้าไหล่นางไว้แน่น แรงกดนั้นบ่งบอกถึงความอัดอั้นที่พรั่งพรู “ใช่! ข้าโดดเดี่ยว! ข้าถูกบีบให้เป็นอาวุธของราชวงศ์ ต้องแบกรับชีวิตคนนับหมื่น แต่เจ้า... เจ้ากลับมองเห็นข้าในมุมที่แม้แต่ตัวข้ายังรังเกียจ! ข้าถึงได้โง่เขลา... ข้าถึงได้ทำลายสิ่งที่ข้าปรารถนาจะครอบครองมากที่สุดทิ้งไป!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของชายหนุ่มที่พยายามสะกดกลั้นหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิด หลินเฟยหรงมองดูชายที่เคยเป็นดั่งยมทูตของนาง บัดนี้เขากลับคุกเข่าลงแทบเท้าของนางโดยไม่สนศักดิ์ศรีของแม่ทัพใหญ่ “หากข้าบอกว่า ข้าไม่เคยอยากแก้แค้นท่านเลยล่ะ?” นางเอ่ยขึ้น แววตาที่เคยเย็นชากลับอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง “แต่ข้าต้องการให้ท่านมีชีวิตอยู่... อยู่เพื่อดูว่าโลกที่ท่านพยายามสร้างด้วยเลือดของข้า มันจะพังทลายลงอย่างไรด้วยน้ำมือของข้าเอง” อวิ๋นเซียวเงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาที่แดงก่ำฉายแววประหลาดใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะช่วยเจ้า... ข้าจะช่วยเจ้าทำลายมัน ไม่ใช่เพื่อแผ่นดิน ไม่ใช่เพื่อบัลลังก์ แต่เพื่อแลกกับลมหายใจของข้าที่จะจงรักภักดีต่อเจ้าแต่เพียงผู้เดียว... เฟยหรง ได้โปรด ใช้ข้าเป็นเครื่องมือของเจ้าเถอะ” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าเกราะก็ดังขึ้นจากหน้าประตู ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานไม้สั่นสะเทือน “ท่านแม่ทัพ! มีราชโองการด่วนจากฝ่าบาท! ฮ่องเต้ทรงทราบแล้วว่าท่านแอบเข้ามาพบตัวการสำคัญของคดีกบฏ... ทหารกำลังล้อมตำหนักนี้ไว้หมดแล้ว!” สีหน้าของอวิ๋นเซียวเปลี่ยนไปในพริบตา เขาลุกขึ้นยืนดึงกระบี่ออกจากฝักด้วยความรวดเร็วที่น่าเกรงขาม มืออีกข้างรีบคว้าข้อมือของหลินเฟยหรงไว้แน่น ก่อนจะหันมาสบตานางด้วยความเด็ดขาดที่หาได้ยาก “ข้าบอกแล้วว่าข้าจะจงรักภักดีต่อเจ้า... แต่อย่าได้คิดว่าข้าจะยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากเจ้าไปจากมือข้าได้ แม้แต่ฮ่องเต้ก็ตาม!” เขากระชากนางเข้าสู่อ้อมกอด ก่อนจะพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างที่เปิดอ้าอยู่ท่ามกลางเสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าที่กรูเข้ามาของกองทัพหลวง หลินเฟยหรงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่โชยมากับสายลม นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางวางแผนไว้... และดูเหมือนว่าแม่ทัพผู้บ้าคลั่งคนนี้ กำลังจะทำให้ทุกอย่างที่นางก่อร่างสร้างมา... พังไม่เป็นท่าในค่ำคืนนี้ กุหลาบหนามเงินขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความแค้นที่แสนเข้มข้นนี้ไปกับหลินเฟยหรงนะคะ