พันธมิตรลึกลับ

“คมดาบที่พลาดเป้าไปเพียงหนึ่งชุ่นในคืนนั้น คือความเมตตาที่เจ้าไม่ควรได้รับ หรือเป็นเพราะเจ้าจงใจให้ข้ามีชีวิตอยู่เพื่อดูวันที่เจ้าสิ้นไร้ไม้ตอกกันแน่… ท่านนักฆ่าไร้นาม” หลินเฟยหรงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโรงเตี๊ยมร้างชายป่า กลิ่นอับชื้นของไม้ผุผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามลมไม่ได้ทำให้สตรีผู้สง่างามบนเก้าอี้ไม้เก่าคร้ามสะทกสะท้าน นางวางจอกชาที่เย็นชืดลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ ของกระเบื้องเคลือบนั่นดังชัดเจนในโสตประสาทของชายในชุดดำที่ยืนแฝงตัวอยู่ในเงามืดเบื้องหลัง ชายคนนั้น—คนที่เคยสะบัดคมดาบสังหารนางอย่างเลือดเย็นในชาติก่อน และเคยไล่ล่าหมายเอาชีวิตนางนับครั้งไม่ถ้วนในชาตินี้—ก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาสาดกระทบลงบนหน้ากากเหล็กสีเงินที่ครึ่งหนึ่งของใบหน้าเขาถูกปกปิดไว้ ดวงตาคู่นั้นคมปลาบดุจเหยี่ยวที่ผ่านการฆ่าฟันมานับไม่ถ้วน แต่ยามนี้กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่นางอ่านไม่ออก “ชีวิตของเจ้า... มีค่าเกินกว่าจะทิ้งให้ตายด้วยน้ำมือของพวกสวะพวกนั้น” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยตอบ เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้ แต่ไอสังหารที่เคยแผ่ออกมากลับดูเบาบางลงอย่างประหลาด “ข้ารับเงินจากราชครูเพื่อมาเด็ดหัวเจ้า แต่คนอย่างข้า... ไม่ชอบถูกใครจูงจมูก โดยเฉพาะคนโง่ที่คิดว่าตัวเองกุมชะตาโลกได้” หลินเฟยหรงแค่นยิ้ม มุมปากของนางยกขึ้นเป็นเส้นโค้งที่ดูเย้ายวนทว่าเย็นเยียบ “ช่างเป็นเหตุผลที่ฟังดูสูงส่งนักนะ เพิ่งรู้ว่านักฆ่าไร้ใจก็รู้จักความแค้นส่วนตัว” นางลุกขึ้นยืนช้าๆ กระโปรงยาวลากพื้นผ้าไหมราคาแพงขัดกับสภาพแวดล้อมที่เสื่อมโทรม นางเดินเข้าไปหาชายผู้นั้นโดยไม่เกรงกลัวคมดาบที่พาดอยู่ข้างเอวของเขาเลยแม้แต่น้อย “ท่านช่วยข้าทำไม อวิ๋นเซียวคงส่งคนมาล้อมที่นี่ในอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ถ้าท่านพาข้าหนีตอนนี้ ท่านจะกลายเป็นกบฏที่ต้องถูกราชสำนักล่าไปตลอดชีวิต” เฟยหรงหยุดยืนตรงหน้าเขา เงยหน้าขึ้นสบตาผ่านหน้ากากนั้น “ความภักดีของท่านมีราคาสูงนัก ข้าเกรงว่าข้าอาจไม่มีทองคำมากพอจะจ่ายให้ท่านหรอกนะ” ชายปริศนาแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูแห้งแล้งและเจ็บปวด เขาเอื้อมมือขึ้นมาดึงหน้ากากออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นลึกที่พาดผ่านดวงตาซ้าย ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาดุดันบัดนี้มีเพียงความหม่นหมอง “ข้าไม่ต้องการทองคำจากเจ้า เฟยหรง... ข้าต้องการเห็นราชบัลลังก์ที่เจ้าเคยครองถูกเผาเป็นเถ้าถ่านต่อหน้าต่อตาคนที่ทรยศเจ้า และข้า... จะเป็นคนถวายดาบเล่มนั้นให้เจ้าเอง” ในวินาทีนั้น บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง หลินเฟยหรงชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของเขาไม่ได้ออกมาจากปากของมือสังหารที่เห็นแก่เงิน แต่เป็นคำพูดของคนที่แบกความแค้นที่ฝังลึกไม่ต่างจากนาง “เจ้าเป็นใครกันแน่” นางถาม เสียงของนางสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความสงสัยที่อัดอั้น ก่อนที่เขาจะได้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนนับสิบก็ดังขึ้นจากภายนอก เสียงดาบเหล็กกระทบกับโล่ดังระงมบ่งบอกว่าการโอบล้อมได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว อวิ๋นเซียวมาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้ “ไปเสีย!” มือสังหารคว้าแขนของนางไว้แน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความเร่งรีบ “ทางลับข้างหลังนี้จะนำเจ้าไปสู่เขตชายแดน ข้าจะถ่วงเวลาพวกมันไว้เอง เจ้าต้องรอด... เพื่อไปถึงวันที่คนเหล่านั้นต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตต่อหน้าเจ้า!” หลินเฟยหรงมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายผู้นี้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังและก้าวเท้าไปตามช่องลับด้วยความเด็ดเดี่ยว ทว่าก่อนที่ประตูหินจะปิดลง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านนอก—เสียงที่นางจำได้ดีที่สุด “ข้าสั่งให้พวกเจ้าจับเป็น!” อวิ๋นเซียวตวาดลั่น เสียงของแม่ทัพผู้เกรียงไกรดังก้องกังวานด้วยโทสะ “ถ้านางเป็นอะไรไปแม้แต่เส้นผมเดียว หัวของพวกเจ้าทุกคนจะต้องหลุดจากบ่า!” ขณะที่ประตูหินค่อยๆ เคลื่อนตัวปิดลง หลินเฟยหรงหันกลับมามองผ่านช่องว่างแคบๆ เห็นอวิ๋นเซียวในชุดเกราะศึกสีดำก้าวเข้ามาในโรงเตี๊ยม สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องด้วยความร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขากำดาบในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าที่ปกติจะสงบนิ่งกลับเต็มไปด้วยร่องรอยของความพ่ายแพ้ทางอารมณ์ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบไม่ใช่สายตาของอวิ๋นเซียว แต่เป็นสิ่งที่มือสังหารที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับเขาทำ... เขาไม่ได้ชักดาบออกเพื่อสู้ แต่เขากลับโยนตราสัญลักษณ์ประจำตัวของอดีตแม่ทัพผู้ล่วงลับลงแทบเท้าของอวิ๋นเซียว! อวิ๋นเซียวชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากโกรธเกรี้ยวเป็นตะลึงงันอย่างสุดขีด เขาชี้ดาบไปที่ชายผู้นั้นด้วยมือที่สั่นเทา “เจ้า... เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร ในเมื่อข้าเป็นคนฝังเจ้ากับมือเมื่อสิบปีก่อน!” กุหลาบหนามเงินขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดนี้ไปพร้อมกับหลินเฟยหรงนะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยในบทถัดไปค่ะ