ความแค้นที่สั่งสม

“เจ้ายังกล้าถามหาความเมตตาจากข้าอีกหรือ อวิ๋นเซียว?” น้ำเสียงของหลินเฟยหรงราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านไปด้วยไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง ‘เคร้ง’ ราวกับประกาศิตแห่งความตาย นัยน์ตาคู่คมกริบดุจมีดโกนจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่กลางห้องโถง แม่ทัพอวิ๋นเซียวชะงักฝีเท้า มือหนาที่วางอยู่บนด้ามดาบข้างกายกระตุกเกร็ง ใบหน้าที่เคยนิ่งเฉยดุจหินผาบัดนี้กลับมีรอยร้าวของความไม่เข้าใจ “ข้าไม่เคยคิดสังหารเจ้าด้วยความเกลียดชัง สิ่งที่ข้าทำไปในวันนั้น คือหน้าที่เพื่อแผ่นดิน...” “หน้าที่งั้นหรือ?” เฟยหรงแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะของนางแห้งแล้งและขมขื่น “หน้าที่ที่สั่งให้เจ้าปักดาบลงกลางอกข้าในขณะที่ข้ากำลังอุ้มท้องลูกของเจ้า หน้าที่ที่ทำให้ข้าต้องสิ้นใจท่ามกลางความมืดมิดในคุกหลวงที่หนาวเหน็บเพียงลำพัง โดยมีเพียงหยดเลือดของตัวเองเป็นเพื่อนร่วมทาง หน้าที่แบบนั้นน่ะหรือที่เจ้าเรียกมันว่าความถูกต้อง!” บรรยากาศในห้องโถงหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก อวิ๋นเซียวขยับกายเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง ดวงตาคมกริบของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุซัด “ข้าไม่เคยรู้... ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเจ้าตั้งครรภ์” “เพราะเจ้าไม่เคยสนใจ!” เฟยหรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินเข้าหาเขาอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง ความทรงจำสีเลือดหวนย้อนกลับมาฉายชัดในหัว ราวกับภาพหลอนที่ไม่มีวันเลือนหาย กลิ่นคาวเลือด กลิ่นความอับชื้นของพื้นหิน และความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากมดลูกในคราวนั้น มันยังคงสดใหม่ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน นางใช้นิ้วเรียวสวยเชยคางที่แข็งแกร่งของแม่ทัพผู้เกรียงไกรขึ้นมาบังคับให้เขาสบตา “เจ้าฆ่าข้าด้วยความเย่อหยิ่ง เจ้าทำลายทุกอย่างที่ข้าสร้างขึ้นเพียงเพราะกลัวว่าอำนาจของข้าจะสั่นคลอนบัลลังก์ของท่านอา... และตอนนี้ เจ้ากลับมายืนตรงหน้าข้า บอกว่าเจ้าเสียใจ? อย่าได้ดูถูกความโง่เขลาของข้าไปหน่อยเลย ท่านแม่ทัพ” อวิ๋นเซียวไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของนาง “ถ้าความแค้นนี้ทำให้เจ้าต้องทรมาน... เจ้าจะสั่งให้ข้าชดใช้ด้วยชีวิตตอนนี้เลยก็ได้ ข้าจะไม่ขัดขืนเจ้าสักนิด” เฟยหรงชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก นางเลื่อนมือไปแตะที่อกเสื้อของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองศึก “ตาย? เจ้าคิดว่าความตายของเจ้ามันมีค่าพอจะแลกกับชีวิตที่ข้าเสียไปหรืออวิ๋นเซียว? ไม่เลย... เจ้าต้องอยู่ดูข้าพังทลายบัลลังก์ที่เจ้าปกป้องดูต่างหน้า และต้องเห็นผู้คนที่เจ้าภักดีค่อยๆ ล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา นั่นแหละคือบทลงโทษที่สาสมที่สุดสำหรับคนอย่างเจ้า” “เจ้าเปลี่ยนไปมาก เฟยหรง” เขากระซิบ น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น “ความแค้นทำให้เจ้ากลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับข้า” “ข้าไม่ได้เปลี่ยนไป... ข้าเพียงแค่ได้เรียนรู้ว่าในโลกที่เน่าเฟะใบนี้ ถ้าไม่เป็นผู้ล่า ก็ต้องเป็นเหยื่อ” นางกระซิบตอบข้างหูเขา ลมหายใจที่แผ่วเบาของนางกลับส่งผลให้ชายผู้ไม่เคยเกรงกลัวต่อศัตรูหน้าไหนต้องขนลุกชัน “และในชาตินี้ ข้าจะไม่มีวันยอมเป็นเหยื่อให้ใครหน้าไหนอีก โดยเฉพาะเจ้า” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์จากภายนอกก็ดังขัดจังหวะความตึงเครียด อวิ๋นเซียวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาจังหวะการเว้นระยะห่าง ก่อนที่บานประตูห้องโถงจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้อนุญาต ขุนนางเฒ่าผู้หนึ่งที่มีใบหน้าซีดเผือดวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาคุกเข่าลงต่อหน้าเฟยหรงด้วยความตื่นตระหนก “ท่านหญิง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... กองทัพขององค์ชายสามที่ควรจะถูกกักบริเวณ กลับพุ่งตรงมายังเมืองหลวงด้วยท่าทีคุกคาม และที่สำคัญ... ในขบวนนั้นมีร่างของสตรีคนหนึ่งที่สวมอาภรณ์ของข้าหลวงผู้มีตราประทับลับติดตัวมาด้วย!” เฟยหรงหันกลับไปมองแม่ทัพอวิ๋นเซียวที่ยืนนิ่งค้าง สายตาของทั้งคู่ประสานกันอีกครั้ง ในแววตาของแม่ทัพหนุ่มมีความตระหนกที่ปิดไม่มิดปรากฏขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะรีบหมุนตัวหันไปมองขุนนางผู้นั้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “สตรีคนนั้น... นางคือใคร?” เฟยหรงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ราวกับนางรู้อยู่แก่ใจมาตลอดว่าวันนี้ต้องมาถึง ขุนนางเฒ่าเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยดวงตาที่สั่นระริก ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้หัวใจของหลินเฟยหรงหยุดเต้นไปชั่วขณะ “นางคือ... ธิดาของขุนนางที่เจ้าเคยประหารชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน และนางอ้างว่า... นางคือคนที่ถือสาส์นลับที่พิสูจน์ได้ว่า ‘ตัวตน’ ของท่านในตอนนี้นั้นเป็นของปลอมพ่ะย่ะค่ะ!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงในทันที เฟยหรงกระชับชายแขนเสื้อแน่นขึ้น นัยน์ตาสีรัตติกาลของนางวาวโรจน์ด้วยแรงโทสะที่พุ่งพล่าน แต่ทว่าในขณะเดียวกัน รอยยิ้มบางๆ ที่ดูคล้ายกับการเยาะเย้ยชะตากรรมก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เกมนี้... กำลังจะกลายเป็นเกมที่เดิมพันด้วยชีวิตของจริงเสียแล้ว กุหลาบหนามเงินขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความแค้นที่แสนเข้มข้นนี้ไปกับหลินเฟยหรงนะคะ