ความทรงจำที่หายไป

"จดหมายฉบับนี้... ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยมือของคนรักอย่างที่เจ้าหลงเชื่อหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยกระแสเย้ยหยันดังก้องขึ้นในห้องลับใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและไอเย็นจากก้อนน้ำแข็ง หลินเฟยหรงวางกระดาษแผ่นบางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม ดวงตาคู่สวยดุจหงส์จ้องมองแม่ทัพอวิ๋นเซียวที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า ทว่าภายในแววตาคู่นั้นกลับสั่นไหวราวกับผิวน้ำที่ถูกก้อนหินกระทบ อวิ๋นเซียวไม่ตอบโต้ทันที เขานิ่งเงียบราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก เพียงแต่สันกรามที่ขบแน่นจนนูนขึ้นมานั่นเองที่ฟ้องว่าเขากำลังพยายามสะกดกลั้นพายุอารมณ์ภายใน มือหนาที่วางอยู่บนด้ามดาบประจำกายบีบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เจ้าพูดอะไรออกมา เจ้าจะบอกว่าสิ่งที่ข้าพร่ำเพียรอ่านมาตลอดสามปีคือเรื่องโกหกงั้นหรือ" น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูหนักอึ้งขึ้นถนัดตา เฟยหรงแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูสง่างามทว่าเย็นเยียบถึงกระดูกสันหลัง นางก้าวเท้าเดินวนรอบบุรุษตรงหน้าอย่างช้าๆ ชุดกระโปรงผ้าไหมสีแดงสดลากผ่านพื้นหินเกิดเสียงสั่นประสาท ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเขา แล้วเชยคางชายผู้เคยเป็นมัจจุราชในชาติก่อนให้สบตา "จดหมายฉบับที่เจ้าเก็บไว้ในอกเสื้อนั่น... อักษรที่เขียนบอกรักมิได้มาจากปลายพู่กันของหญิงนางนั้นหรอกนะอวิ๋นเซียว" นางเว้นจังหวะ เพื่อให้ความจริงค่อยๆ กัดกินหัวใจที่เคยแข็งแกร่งของเขา "มันคือลายมือของคนที่ต้องการให้เจ้าเป็นเพียง 'สุนัขรับใช้' ที่เชื่องที่สุดต่างหาก" อวิ๋นเซียวปัดมือของนางออกอย่างรุนแรง พลางจ้องมองนางด้วยสายตาประดุจสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บ "เจ้าใช้อะไรมาพิสูจน์หลินเฟยหรง? หรือนี่ก็เป็นแค่หมากอีกตัวที่เจ้าใช้เพื่อปั่นหัวข้า?" "หมากเหรอ?" เฟยหรงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่ไม่มีความสดใสในเสียงนั้นเลย "หากข้าต้องการปั่นหัวเจ้า ข้าคงไม่เอาความลับนี้มาวางไว้ตรงหน้าเจ้าหรอก... สิ่งที่ทำให้เจ้าต้องก้มกราบแทบเท้าข้าในวันนี้ ไม่ใช่เพราะเจ้าพ่ายแพ้ให้กับแผนการของข้า แต่มันคือความพ่ายแพ้ต่อความโง่เขลาของตัวเองต่างหาก" นางหยิบตราประทับชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้ววางลงข้างจดหมายลับนั้น ตราประทับที่บ่งบอกถึงบุคคลผู้มีอำนาจล้นฟ้าในวังหลวง—ตราประจำตัวขององค์รัชทายาทผู้ล่วงลับ อวิ๋นเซียวชะงักไป ดวงตาที่ดุดันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำอันเลือนรางเริ่มไหลย้อนกลับมาเหมือนสายน้ำเชี่ยว เขาจำกลิ่นกำยานที่คุ้นเคยในห้องทำงานของรัชทายาทได้ กลิ่นเดียวกับที่อบอวลอยู่ในกระดาษแผ่นนี้ "เป็นไปไม่ได้..." เขาสบถออกมาเบาๆ ร่างกายกำยำเริ่มโอนเอนราวกับสูญเสียหลักยึดเหนี่ยวในชีวิต "เป็นไปได้และเป็นไปแล้ว" เฟยหรงกล่าวเสียงเรียบ ดวงตานางหม่นแสงลงวูบหนึ่งเมื่อนึกถึงชาติก่อนที่นางเองก็เคยเป็นเพียงเครื่องมือของคนผู้นี้ "เจ้าถูกหลอกให้สังหารคนบริสุทธิ์เพื่อรักษาบัลลังก์ของคนทรยศ และจดหมายเหล่านั้น... ก็คือพันธนาการที่ล่ามโซ่เจ้าไว้กับความบาปที่เจ้าไม่ได้ก่อ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องลับจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของทั้งสอง อวิ๋นเซียวทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างหมดแรง ความภูมิใจในฐานะแม่ทัพผู้เกรียงไกรพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ตนเคยจงเกลียดจงชัง บัดนี้ในดวงตาของเขามีเพียงความว่างเปล่าและคำถามที่ต้องการคำตอบ "ทำไม... ทำไมเจ้าถึงบอกข้า?" เฟยหรงโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจของนางเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "เพราะข้าต้องการให้เจ้าเห็นว่าขุมนรกที่เจ้าเคยส่งข้าไปนั้น... แท้จริงแล้วเจ้าเองก็ยืนอยู่บนขอบเหวของมันไม่ต่างกัน อวิ๋นเซียว... เจ้าไม่ได้เป็นคนฆ่าข้าด้วยใจของเจ้าเอง แต่เจ้าเป็นมือที่ถูกคนอื่นบงการ และตอนนี้... เจ้าจะยอมเป็นมือให้ข้าหรือจะให้ข้าตัดมือนั้นทิ้งเสียตั้งแต่วันนี้?" ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังก้องขึ้นจากทางเดินลับด้านบน พร้อมกับแสงคบเพลิงที่ส่องสว่างเข้ามาในห้อง แสงนั้นเผยให้เห็นเงาร่างของชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ยืนปิดทางออกไว้ทั้งหมด "แม่ทัพอวิ๋นเซียว! ท่านช่างเจรจาได้ถูกเวลาเหลือเกิน" เสียงเยือกเย็นของชายผู้หนึ่งดังขึ้นจากกลุ่มคนชุดดำ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดคลุมสีทองที่ดูคุ้นตาเป็นอย่างยิ่ง อวิ๋นเซียวหันขวับไปมอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าภายใต้หน้ากากนั่น—ใบหน้าที่ควรจะตายไปพร้อมกับเปลวเพลิงในคราวก่อน! "เจ้า... เจ้ายังไม่ตาย!" เฟยหรงถอยหลังไปหนึ่งก้าว รอยยิ้มอาบยาพิษปรากฏบนใบหน้า "ข้าบอกท่านแล้วไงแม่ทัพ... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ต่างหาก" กุหลาบหนามเงินขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่สำคัญที่สุดของเรื่องนี้ไปพร้อมกันนะคะ