ผู้กุมอำนาจเบื้องหลัง

"เจ้าเปลี่ยนไปมาก... เฟยหรง" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว กังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องลับใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานจางๆ 'อาจารย์' ผู้นี้ไม่ได้ขยับกายไปไหน แต่ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่ผ่านการกรำศึกมานับสิบปีกลับจ้องมองทะลุผ่านม่านตาของหลินเฟยหรง ราวกับเขาสามารถอ่านพินัยกรรมที่ซ่อนอยู่ใต้จิตใต้สำนึกของนางได้ เฟยหรงกำพัดในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นางสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ชาติก่อน... นางคือหมากที่เขาหยิบยื่นไปวางบนกระดานแห่งอำนาจ และนางก็เป็นคนแรกที่ถูกเขาเขี่ยทิ้งเมื่อหมดประโยชน์ แต่วันนี้ หญิงสาวไม่ใช่หมากตัวเดิมอีกต่อไป "เปลี่ยนไป หรือท่านไม่เคยรู้จักข้ากันแน่?" เฟยหรงย้อนถามพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหยิ่งทะนง นางก้าวเดินเข้าไปหาชายชราผู้ครองตำแหน่งที่ปรึกษาเงาของแผ่นดินอย่างไม่เกรงกลัว "โลกที่ข้าเคยรู้จักไม่มีมิตรแท้ มีเพียงผลประโยชน์ที่สอดคล้องกัน และในวันนี้... ข้าก็ต้องการสร้างกระดานของข้าเอง" "กระดานที่ไร้เงาอาจารย์อย่างข้า?" เขาเลิกคิ้ว ถามด้วยท่าทีนิ่งสงบ "กระดานที่ข้าจะเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์เสียเองต่างหาก" เฟยหรงกล่าวพลางกวาดสายตามองไปยังชายฉกรรจ์สี่คนที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นอยู่ในเงามืดเบื้องหลังอาจารย์ของนาง พวกเขาคือยอดฝีมือที่เคยเป็นความลับสุดยอดของสำนักลับแห่งตะวันออก ซึ่งตอนนี้พวกเขากำลังรอคอย 'นาย' คนใหม่ นางวางม้วนกระดาษแผนที่เมืองหลวงและผังการเคลื่อนไหวของหน่วยงานลับในวังหลวงลงบนโต๊ะไม้สัก แสงเทียนที่วูบไหวสะท้อนให้เห็นแววตาที่ดุดันของนาง "ข้าต้องการเครือข่าย... เครือข่ายที่แม้แต่แม่ทัพอวิ๋นเซียวก็ไม่อาจหยั่งถึง ท่านอาจารย์ ท่านสอนข้าว่าข้อมูลคืออาวุธที่คมที่สุด แต่ท่านลืมสอนไปอย่างหนึ่ง... ว่าอาวุธที่น่ากลัวที่สุด คืออาวุธที่ศัตรูคิดว่าไม่มีวันถูกนำมาใช้" "เจ้าจะสร้างสายลับจากเหล่าขอทาน หญิงคณิกา และพ่อค้าเร่?" เขาแค่นหัวเราะ "ช่างเป็นความคิดที่ไร้ราคาเสียจริง" "ราคาถูก... แต่กลับมีหูตาอยู่ทั่วทุกตารางนิ้วในเมืองหลวง" เฟยหรงก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจของนางปะทะกับใบหน้าของเขา "ขณะที่ท่านมัวแต่คัดเลือกยอดฝีมือจากตระกูลขุนนางที่จงรักภักดี ข้าจะแทรกซึมเข้าไปในจุดที่ไม่มีใครมองเห็น ข้าจะทำให้คนพวกนี้กลายเป็นดวงตาและหูของข้า ในวันที่แม่ทัพอวิ๋นเซียวตัดสินใจจะกวาดล้างใครสักคน... เขาจะพบว่าข้อมูลที่เขาถืออยู่ในมือ เป็นเพียงสิ่งที่ข้าอนุญาตให้เขาเห็นเท่านั้น!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น เฟยหรงเดินไปที่มุมห้อง ก่อนจะหยิบตลับตราประทับสีหยกออกมาวางลงตรงหน้าเขา "นี่คือข้อเสนอของข้า ร่วมมือกับข้า แล้วข้าจะมอบสิ่งที่ท่านตามหามาตลอดชีวิตให้... ชื่อของบุคคลที่ทรยศท่านในเหตุการณ์กบฏครั้งก่อน" มือของชายชราสั่นเทาเพียงเล็กน้อย เขาจ้องมองตลับตราประทับนั้นด้วยความลังเล ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาว "เจ้าช่างร้ายกาจกว่าที่ข้าคิดไว้มาก... เฟยหรง" "ข้าก็แค่เรียนรู้จากสิ่งที่ดีที่สุด" นางตอบสั้นๆ แต่ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังตกลงเงื่อนไขสำคัญ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูห้องลับ *ตึง... ตึง...* เสียงรองเท้าบูทเหล็กที่ย่ำลงบนพื้นไม้บงบอกถึงตัวตนของผู้มาเยือนได้เป็นอย่างดี เฟยหรงชะงักไป ดวงตาคู่สวยหรี่ลงด้วยความตึงเครียด อวิ๋นเซียว... เขามาที่นี่ได้อย่างไรในเวลานี้! "ดูเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด" อาจารย์ของนางกระซิบเบาๆ ปัง! ประตูห้องลับถูกผลักออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬของแม่ทัพอวิ๋นเซียวปรากฏกายขึ้นท่ามกลางความมืด แววตาของเขาดุดันและทรงอำนาจ เขากวาดสายตามองอาจารย์ของนางก่อนจะหยุดลงที่หลินเฟยหรง มือหนาของเขาวางลงบนด้ามดาบข้างเอว บรรยากาศรอบตัวเขากดดันจนคนในห้องแทบหยุดหายใจ "หลินเฟยหรง..." อวิ๋นเซียวเอ่ยชื่อนางด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางขนลุกซู่ "ข้าตามรอยท่านอาจารย์มาจนถึงที่นี่ แต่สิ่งที่ข้าพบ... กลับเป็นเจ้าที่กำลังวางแผนทำลายบัลลังก์ที่ข้าต้องปกป้อง" เขาก้าวเข้ามาหาเฟยหรงช้าๆ กดดันจนนางต้องถอยหลังไปชิดผนัง "เจ้าคิดจะสร้างเครือข่ายของตัวเองงั้นหรือ? น่าสนใจ... แต่น่าเสียดายที่กฎของเมืองหลวงนี้มีอยู่ว่า ใครก็ตามที่คิดจะตั้งตนเป็นผู้กุมอำนาจเบื้องหลัง... ต้องแลกด้วยชีวิต หรือไม่ก็ต้องยอมสยบอยู่ใต้เท้าข้าแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น" ทันใดนั้น เขาก็คว้าข้อมือนางไว้แน่นก่อนจะกระชากเข้ามาใกล้จนร่างของทั้งคู่แทบชิดกัน "หรือว่าเจ้าคิดจะลองเล่นเกมเดิมพันชีวิตกับข้า... ดูซิว่าเจ้าจะมีความสามารถพอจะหนีพ้นจากกรงเล็บของข้าไปได้กี่น้ำ?" กุหลาบหนามเงินขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความแค้นและการแก้เกมของนางเอกในตอนนี้นะคะ