รอยยิ้มอาบยาพิษ

"ท่านแม่ทัพ... ท่านจะลองเสี่ยงดูไหมเจ้าคะ?" ประโยคคำถามทิ้งท้ายที่เปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตดังสะท้อนอยู่ในความเงียบงันของห้องบรรทม อวิ๋นเซียวชะงักฝีเท้า มือหนาที่วางอยู่บนด้ามดาบข้างเอวสั่นสะท้านเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับสตรีที่เคยเป็นเพียงเบี้ยล่างในสายตาของเขา หลินเฟยหรงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักลวดลายมังกร นางไม่ได้อยู่ในชุดนอนที่ดูอ่อนแอเหมือนทุกวัน แต่กลับเป็นชุดกระโปรงสีแดงสดราวกับสีของเลือดที่เพิ่งหลั่งไหล ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ราวกับนางกำลังมองทะลุผ่านความโอหังของเขาไปถึงกระดูกดำ "เจ้าขู่ข้าหรือ... เฟยหรง?" อวิ๋นเซียวแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่ถูกสตรีที่ตนเคยเหยียบย่ำท้าทาย เฟยหรงไม่ตอบนางเพียงแค่ยกถ้วยชาที่เย็นชืดขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นใบชาหอมอ่อนลอยอบอวล ก่อนที่นางจะวางถ้วยลงบนโต๊ะเสียงดัง 'กริ๊ก' ดังกังวานเสียจน 'จื่อหลิน' นางกำนัลรับใช้คนสนิทที่ยืนอยู่มุมห้องถึงกับสะดุ้งสุดตัว "ข้าไม่ได้ขู่เจ้าค่ะท่านแม่ทัพ..." เฟยหรงลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าของนางสง่างามดั่งหงส์ที่กำลังสยายปีก "ข้าเพียงแค่ 'เตือน' ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น หากท่านยังคงปล่อยให้ความถือดีบังตาจนมองไม่เห็นว่า ใครกันแน่ที่เป็นผู้ถือหมากกระดานนี้ไว้ในกำมือ" จื่อหลินเห็นท่าทีที่ไม่ชอบมาพากลของเจ้านาย จึงรีบก้าวเข้ามาทำทีเป็นปรนนิบัติ "พระชายาเจ้าคะ ดึกมากแล้ว ท่านแม่ทัพคงเหนื่อยล้า... ให้บ่าวจัดเตรียมที่ทางให้ท่านแม่ทัพพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ" นางกำนัลผู้นี้พยายามส่งสายตาอ้อนวอนไปยังอวิ๋นเซียว ราวกับจะบอกว่าให้รีบพาตนออกไปจากบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ เฟยหรงเหลือบมองจื่อหลิน สายตาคู่นั้นเย็นเยียบเสียจนนางกำนัลคนนั้นต้องก้มหน้าหลบ "จื่อหลิน... เจ้าดูร้อนรนจังนะ" "ขะ... ข้าเพียงแต่เป็นห่วงท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ" จื่อหลินตอบเสียงสั่น "เป็นห่วงเจ้านายใหม่หรือเป็นห่วงอนาคตของเจ้ากันแน่?" เฟยหรงก้าวเดินเข้าไปหาจื่อหลินอย่างแช่มช้า แต่ละย่างก้าวดูมั่นคงและทรงพลัง นางหยุดลงตรงหน้าหญิงสาวผู้นั้น ก่อนจะยื่นมือเรียวบางไปเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมา "เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่า จดหมายที่ถูกส่งออกไปเมื่อคืนนี้... ใครเป็นคนนำไปส่งให้ตระกูลหลิน?" ใบหน้าของจื่อหลินซีดเผือดลงทันที มือไม้เริ่มสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ "พระ... พระชายา บ่าวไม่เข้าใจที่ท่านพูดเจ้าค่ะ!" "ไม่เข้าใจงั้นหรือ?" เฟยหรงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูไพเราะทว่าแฝงไปด้วยพิษร้าย "ถ้าไม่เข้าใจ งั้นข้าจะช่วยรื้อฟื้นความจำให้เอง... ตั้งแต่ที่เจ้าแอบใส่ยาพิษลงในถ้วยชาของข้าเมื่อสามวันก่อน หรือการที่เจ้าคอยรายงานความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวของข้าให้กับพี่สาวคนดีของข้า... เจ้าทำได้ดีมากจริงๆ" อวิ๋นเซียวขมวดคิ้วแน่น เขามองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความหวาดระแวงเริ่มเข้าครอบงำจิตใจ เขาไม่เคยเห็นนางในมุมนี้มาก่อน มุมที่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดและการหยั่งรู้ที่เหนือชั้น "นางทำเช่นนั้นจริงๆ หรือ?" อวิ๋นเซียวเอ่ยถามเสียงเข้ม "ท่านแม่ทัพ!" จื่อหลินร้องลั่น "อย่าไปฟังนางนะเจ้าคะ! นางเสียสติไปแล้ว!" เฟยหรงไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พูดต่อ นางตวัดฝ่ามือลงบนใบหน้าของจื่อหลินฉาดใหญ่ เสียงกระทบดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้อง จื่อหลินล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความตกตะลึง "ที่ข้ายังเก็บเจ้าไว้ ไม่ใช่เพราะข้าโง่ แต่เพราะข้าต้องการให้เจ้าดู... ว่าจุดจบของคนที่หักหลังข้า มันจะทรมานกว่าความตายอย่างไร" เฟยหรงก้มลงกระซิบข้างหูนางกำนัลที่กำลังสั่นงันงก "จงไปบอกคนที่จ้างเจ้ามา ว่าเกมนี้... ข้าเป็นคนเริ่ม และข้าจะเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะให้ใคร 'ตาย' ก่อน!" เฟยหรงหันกลับมามองอวิ๋นเซียวที่ยืนนิ่งอึ้ง "ส่วนท่าน... หากยังอยากรักษาจวนแม่ทัพไว้ ก็จงเลือกข้างให้ถูก ตั้งแต่นี้ไป ข้าไม่ใช่สตรีผู้โง่เขลาที่ท่านจะรังแกได้ตามอำเภอใจอีกต่อไป" นางก้าวผ่านตัวเขาไปอย่างไม่สะทกสะท้าน กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางทำให้หัวใจของอวิ๋นเซียวเต้นผิดจังหวะ เขาคว้าข้อมือของนางไว้แน่นด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น "เจ้าคิดว่าเจ้าจะคุมเกมนี้ได้ตลอดไปงั้นหรือ เฟยหรง?" เฟยหรงหันกลับมา รอยยิ้มอาบยาพิษค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยสง่า นางโน้มตัวเข้าใกล้เขาจนลมหายใจรินรดกัน "ท่านแม่ทัพเจ้าคะ... ท่านยังไม่รู้จัก 'หลินเฟยหรง' ดีพอหรอก" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารองครักษ์นับสิบชีวิตก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงตะโกนแจ้งข่าวที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความโกลาหลในทันที "รายงานท่านแม่ทัพ! พบศพสายลับในชุดดำถูกสังหารอยู่หน้าจวน... และในมือของมันมีตราประทับของ 'ตระกูลอวิ๋น' ซ่อนอยู่ขอรับ!" อวิ๋นเซียวเบิกตากว้าง ความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นพล่านไปทั่วร่าง เพราะเขาจำได้แม่นยำว่า ตราประทับนั้นหายไปจากห้องหนังสือของเขาตั้งแต่เมื่อวานนี้... และคนที่เข้ามาในห้องนั้นเป็นคนสุดท้าย ก่อนที่เขาจะออกมาหาเฟยหรง คือสตรีที่ยืนยิ้มเยือกเย็นอยู่ตรงหน้าเขาในขณะนี้เอง! หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะถูกใจรี้ดทุกท่านนะคะ และกุหลาบหนามเงินสัญญาว่าจะเร่งปั่นตอนถัดไปมาเสิร์ฟให้ถึงที่แน่นอนค่ะ!