ปิดฉากองค์แรก

"หุบปากของเจ้าเสีย ก่อนที่ข้าจะสั่งให้คนเอาทองคำเปลวมาแปะปิดปากเจ้าไว้เป็นอนุสาวรีย์ในจวน!" เสียงหวานเย็นเยียบดุจน้ำแข็งราดลงบนกองเพลิงกัมปนาทกลางท้องพระโรง หลินเฟยหรงก้าวเท้าลงบนพื้นหินอ่อนด้วยจังหวะที่มั่นคงมั่นคง ราวกับทุกย่างก้าวคือการขีดเส้นตายให้กับเหล่าขุนนางที่เคยจงเกลียดจงชังนาง นางหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าใต้เท้าหลี่ ผู้ที่เคยเป็นหมากตัวสำคัญในการสั่งประหารชีวิตนางในชาติก่อน บรรยากาศในท้องพระโรงเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเหล่าขุนนาง แต่ละคนก้มหน้าหลบสายตาคมปลาบดุจมีดโกนของสตรีผู้กุมชะตาเมืองหลวงไว้ในอุ้งมือ "องค์หญิง... พระองค์ทำเช่นนี้ไม่ได้ นี่คือการข้ามหน้าข้ามตาอำนาจของฝ่าบาท!" ใต้เท้าหลี่พยายามเปล่งเสียงสั่นเครือ ทว่ามือที่กำชายเสื้อกลับสั่นสะท้านอย่างปิดไม่มิด เฟยหรงคลี่ยิ้ม พัดในมือถูกสะบัดออกเบาๆ กลิ่นกำยานเย็นเยียบจางๆ ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ นางโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้ใบหูของชายชรา "อำนาจของฝ่าบาทหรือ? หากข้าสามารถตัดสายใยแห่งความภักดีของกองทัพทั่วทั้งแคว้นมาไว้ในมือได้เพียงชั่วข้ามคืน... ท่านคิดว่าบัลลังก์ที่นั่งอยู่ข้างบนนั่น ยังเป็นของใครกันแน่?" ดวงตาของนางเรียวคมดุจหงส์ แฝงไปด้วยรอยแค้นที่ถูกสั่งสมมานานนับปี แต่มันกลับถูกฉาบไว้ด้วยความสงบนิ่งที่น่าสะพรึงกลัว ในมุมมืดของเสาต้นใหญ่ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีนิลของแม่ทัพอวิ๋นเซียวเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาซับซ้อน เขามิได้ขยับกายเข้ามาแทรกแซง มิใช่เพราะไร้อำนาจ แต่เพราะเขากำลังถูกความหลงใหลในความอำมหิตที่งดงามของนางกัดกินใจจนยากจะถอนตัว "เจ้าทำเกินไปแล้ว เฟยหรง" เสียงทุ้มต่ำของอวิ๋นเซียวดังขึ้น เขาเดินออกมาจากเงามืด ประกายตาที่เคยดุดันกลับเจือไปด้วยความพ่ายแพ้ที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ เฟยหรงปรายตามองเขา แววตาไร้ซึ่งความรักใคร่ที่เคยมีในชาติก่อน เหลือเพียงความเย็นชาที่ทำให้อวิ๋นเซียวรู้สึกราวกับหัวใจถูกควักออกมาวางบนพื้น "เกินไปหรือท่านแม่ทัพ? ผู้ที่เคยปลิดชีพข้าอย่างเลือดเย็นในวันนั้น วันนี้กลับมาสอนข้าเรื่องความพอดี... ช่างเป็นตลกหลวงที่น่าขันสิ้นดี" นางหมุนตัวเดินขึ้นไปยังแท่นบัลลังก์ที่ว่างเปล่า ก่อนจะนั่งลงบนขั้นบันไดขั้นสูงสุดใต้บัลลังก์หลัก ท่าทางของนางสง่างามราวกับราชินีผู้ปกครองทุกสรรพสิ่ง "ประกาศให้ทั่วเมืองหลวง" เฟยหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่ก้องกังวานไปทั่วทุกทิศ "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ใครก็ตามที่คิดจะต่อต้านคำสั่งของข้า หรือผู้ใดที่เคยมีส่วนร่วมในการลอบสังหารข้า... จงเตรียมตัวรับความตายในแบบที่ไม่มีแม้แต่หลุมศพให้ฝังเสียเถิด" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่แม่ทัพอวิ๋นเซียวจะคุกเข่าลงเบื้องหน้าหญิงสาว ท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคนในที่นั้น เขาโน้มศีรษะลงต่ำ ปลดอาวุธประจำกายวางแทบเท้านาง เป็นการประกาศยอมสยบอย่างสมบูรณ์ "ข้าไม่เพียงจะภักดีต่อคำสั่งของท่าน" อวิ๋นเซียวกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "แต่ข้าจะถวายชีวิตนี้ เพื่อแลกกับการได้เห็นท่านก้าวขึ้นสู่จุดที่สูงที่สุด... แม้จะต้องสังหารคนทั้งแผ่นดินเพื่อท่าน ข้าก็ยินดี" เฟยหรงมองดูชายที่เคยเป็นยมทูตของนางบัดนี้กลายเป็นสุนัขรับใช้ที่จงรักภักดีที่สุด นางยื่นมือไปเชยคางเขาขึ้นช้าๆ ก่อนจะบีบแน่นจนใบหน้าคมเข้มนั้นบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดที่แฝงไปด้วยความปรารถนา "ดี... เพราะถ้าเจ้าทรยศข้าอีกแม้เพียงเสี้ยววินาที ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งว่า การมีชีวิตอยู่โดยไร้หัวใจนั้น มันทรมานเพียงใด" ทว่าในจังหวะที่ความเงียบกำลังกดทับหัวใจทุกคนจนแทบหยุดเต้น เสียงปรบมือที่ดังแผ่วเบาจากเงามืดหลังม่านพระโรงก็ดึงความสนใจของทุกคนไปสิ้น "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมจริงๆ... หลานสาวผู้เป็นที่รักของข้า" ร่างสูงโปร่งของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองเข้มก้าวออกมา แววตาของเขาซ่อนเร้นด้วยความโหดเหี้ยมที่เหนือกว่าเฟยหรงหลายเท่า มันคือจักรพรรดิองค์ก่อนที่ทุกคนคิดว่าสิ้นพระชนม์ไปแล้ว เฟยหรงชะงัก ลมหายใจของนางสะดุดลงชั่วครู่ แผนการที่นางวางไว้ทั้งหมดกำลังจะพังทลายลง หากชายผู้นี้ยังคงมีลมหายใจอยู่... กรงขังแห่งความตายที่นางอุตส่าห์สร้างขึ้น กำลังจะกลายเป็นหลุมศพของตัวนางเองในค่ำคืนนี้ กุหลาบหนามเงินขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งเลือดนี้ไปพร้อมกับเฟยหรงนะคะ