สงครามเงาเริ่มขึ้น

“เจ้ากล้าดียังไงถึงเอาเรื่องโง่เขลาพวกนี้มาบอกข้าในห้องทรงพระอักษร!” เสียงกระแทกจอกชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์ดังสนั่นหวั่นไหว แรงอารมณ์ของอวิ๋นเซียวส่งผลให้ไอร้อนจากน้ำชาที่ยังเดือดพล่านกระเซ็นเปื้อนฝ่ามือหนา ทว่าเขากลับไม่สะทกสะท้าน สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์จ้องมองเงาร่างในชุดคลุมสีนิลที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยความเกลียดชัง “ข่าวลือเรื่องกบฏไม่ได้เริ่มจากที่นี่ พ่ะย่ะค่ะท่านแม่ทัพ แต่มันเริ่มจากปากของพวกขุนนางชั้นผู้น้อยที่จงรักภักดีต่อ... อดีตราชินี” สายลับในเงามืดตอบเสียงสั่นพร่า หลินเฟยหรงที่ยืนพิงเสาไม้แกะสลักอยู่มุมห้องเยื้องไปเล็กน้อย ขยับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างผู้กุมชัยชนะ นางหมุนแหวนหยกสีมรกตที่นิ้วชี้อย่างใจเย็น เสียงผ้าไหมเสียดสีกันเบาๆ ในความเงียบงันกลับดูบาดลึกในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ “อดีตราชินีงั้นหรือ?” เฟยหรงเดินเยื้องกรายเข้าไปหาแม่ทัพอวิ๋นเซียว กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวชวนให้บุรุษผู้เกรี้ยวกราดต้องชะงักงัน “ท่านแม่ทัพ ท่านดูเดือดร้อนเกินเหตุไปหรือเปล่าคะ หรือว่า... ความทรงจำบางอย่างในคืนที่สายฝนพรำเมื่อชาติก่อน กำลังย้อนกลับมาหลอกหลอนท่าน?” อวิ๋นเซียวหันขวับมามองนาง ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ แต่เมื่อประสานสายตากับนัยน์ตาสีเข้มที่สงบนิ่งดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรของเฟยหรง เขากลับพบเพียงความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยคมมีด “เจ้ากำลังวางแผนอะไรอยู่ เฟยหรง” อวิ๋นเซียวเอ่ยเสียงต่ำ กระชากแขนหญิงสาวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน “เจ้าปล่อยข่าวลือเรื่องกบฏ เพื่อให้ข้าต้องระดมพลเข้าสู่กับดักของเจ้าใช่หรือไม่!” เฟยหรงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของนางราบเรียบราวกับกำลังสนทนาเรื่องฟ้าฝน “กับดัก? ท่านพูดคำนี้ได้เต็มปากหรือคะ ในเมื่อคนที่ขีดเส้นตายให้กับอาณาจักรนี้คือตัวท่านเอง ท่านสั่งตัดหัวขุนนางไปกี่คนแล้วในสัปดาห์นี้? การข่มขู่ด้วยเลือดไม่ได้ทำให้ใครสยบ แต่มันกำลังทำให้พวกเขารวมตัวกันเพื่อล้มล้างท่านต่างหาก” มือบางแตะลงบนอกเสื้อของชายหนุ่ม นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ลากผ่านรอยกระดุมทองคำอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง “ตอนนี้คนทั้งเมืองกำลังซุบซิบว่าท่านแม่ทัพกำลังจะชิงบัลลังก์เสียเอง ไม่ใช่ข้าหรอกที่ปล่อยข่าว... แต่เป็นความหวาดระแวงของท่านต่างหาก ที่กำลังจุดไฟเผาตัวเอง” อวิ๋นเซียวคว้าข้อมือนางไว้แน่น บีบจนผิวขาวเนียนขึ้นรอยแดงก่ำ ความรู้สึกปรารถนาที่พยายามกดทับไว้แทบระเบิดออก เขาเกลียดที่ตัวเองยังคงโหยหาผู้หญิงที่เคยเป็นศัตรูหัวใจคนนี้ เขาก้มหน้าลงไปจนหน้าผากเกือบจะชนกัน “หากข้าต้องตายด้วยน้ำมือใคร ข้าก็จะลากเจ้าลงนรกไปกับข้าด้วย” “ถ้าเช่นนั้น ก็จงรีบทำเดี๋ยวนี้เลยสิคะ” เฟยหรงกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจของนางพ่นผ่านผิวแก้มเขาอย่างยั่วยวน “ก่อนที่ทหารหน้าประตูพระราชวังจะเปลี่ยนใจหันปลายหอกมาทางท่านแทน” บรรยากาศในห้องทรงพระอักษรตึงเครียดจนแทบขาดสะบั้น ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและไร้จังหวะก็ดังขึ้น ขัดจังหวะห้วงอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน “ท่านแม่ทัพ! แย่แล้วขอรับ! กองกำลังรักษาการณ์ที่ประตูด้านตะวันออกถูกสั่งระงับการเคลื่อนไหวโดยตราประทับของ... ของพระองค์ท่าน!” อวิ๋นเซียวผลักเฟยหรงออกห่างด้วยความตกตะลึง เขาก้าวไปกระชากประตูเปิดออก สายตาจ้องเขม็งไปยังองครักษ์ที่ใบหน้าอาบไปด้วยเลือดและเหงื่อ “ข้าไม่ได้เป็นคนออกคำสั่ง!” อวิ๋นเซียวคำรามลั่น “ใครเป็นคนใช้ตราประทับนั่น!” องครักษ์ผู้โชคร้ายก้มหน้าลงชิดอก “คนสนิทของท่านหญิงหลิน... เป็นคนนำตราประทับไปแสดงและสั่งการทั้งหมดขอรับ” อวิ๋นเซียวหันขวับกลับมามองเฟยหรงด้วยความแค้นที่สุมอก ทว่าภายในห้องทรงพระอักษรที่ควรจะมีร่างของหญิงสาวผู้เป็นต้นเหตุ กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า หน้าต่างบานกว้างเปิดอ้าออกรับลมยามค่ำคืน และบนโต๊ะไม้จันทน์ตรงที่เขานั่งเมื่อครู่ มีจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่ เมื่อเขาคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก ลายมือบรรจงที่คุ้นเคยในอดีตชาติกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบหยุดหายใจ *‘หมากตัวนี้ข้าเดินเพียงเพื่อหยั่งเชิง แต่ดูเหมือนท่านแม่ทัพจะติดกับดักความหวาดกลัวของตัวเองจนถอนตัวไม่ขึ้น... คืนนี้เลือดจะนองเต็มพื้นเมืองหลวง แต่ไม่ใช่เพราะกบฏหรอกนะ เพราะมันคือการทำความสะอาดบัลลังก์... จากมือของข้าเอง’* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทัพที่กำลังกรูเข้ามาล้อมห้องทรงพระอักษรดังใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้ทุกอย่างจบสิ้นลง “จับตัวอวิ๋นเซียว! โทษฐานทรยศแผ่นดิน!” กุหลาบหนามเงินขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันมืดมิดและงดงามนี้ไปกับเฟยหรงนะคะ