กลยุทธ์การทูต

“ท่านทูตหวัง... ท่านคิดว่าโซ่ตรวนที่ล่ามข้อมือแม่ทัพอวิ๋นเซียวอยู่ตอนนี้ มันคืองานศิลปะที่สวยงาม หรือเป็นเครื่องยืนยันความล้มเหลวของมิตรภาพระหว่างสองแผ่นดินกันแน่คะ?” หลินเฟยหรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องรสชาติของน้ำชา มากกว่าจะพูดถึงความเป็นความตายของบุรุษที่ทรงอิทธิพลที่สุดในกองทัพ นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์หอม จิบชาช้าๆ สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าบวมฉุและนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ตรงหน้า ทูตแห่งแคว้นเป่ยหลันกระตุกยิ้มมุมปาก เขาขยับกายบนเก้าอี้ด้วยความอึดอัดที่พยายามปกปิด “ท่านหญิงเฟยหรง... การที่แม่ทัพผู้เกรียงไกรถูกคุมขังด้วยข้อหาทรยศแผ่นดิน เป็นเรื่องที่แคว้นข้าตระหนกตกใจยิ่งนัก แต่นี่เป็นกิจการภายในของพวกท่าน มิใช่หรือ?” “กิจการภายในหรือคะ?” นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “ท่านข้ามพรมแดนมาด้วยกำลังทหารสามพันนาย อ้างว่าเพื่อมาเจริญสัมพันธไมตรี แต่ในมือท่านกลับถือตราประทับลับของอวิ๋นเซียวที่ข้าเพิ่งยึดมาได้เมื่อคืน... ท่านจะให้ข้าเชื่อว่าคนแปลกหน้าสามพันคนมารวมตัวกันที่ชายแดนเพื่อมาดื่มน้ำชาชมจันทร์กับข้าอย่างนั้นหรือคะ?” ทูตหวังหน้าถอดสี มือที่ถือจอกเหล้าสั่นไหวเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าสตรีที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงหมากบนกระดานการเมือง จะกุมความลับเรื่องการลักลอบติดต่อกับแม่ทัพอวิ๋นเซียวไว้ได้แน่นหนาถึงเพียงนี้ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนเกือบจะขาดผึง เสียงโซ่ตรวนที่ลากไปกับพื้นศิลาอ่อนดังแว่วมาจากมุมมืดของท้องพระโรง ร่างสูงใหญ่ในชุดนักโทษสีมอซอเดินเข้ามาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง แม้จะอยู่ในสถานะผู้ถูกคุมขัง อวิ๋นเซียวไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองหลินเฟยหรงอย่างท้าทาย “ดูเหมือนว่าท่านหญิงกำลังจะทำให้แผนการทูตที่งดงามกลายเป็นโศกนาฏกรรมเลือดนะคะ ท่านแม่ทัพ” หลินเฟยหรงวางจอกชาลง เสียงกระทบของถ้วยกระเบื้องเคลือบดังกังวานในความเงียบ อวิ๋นเซียวหยุดยืนตรงหน้าแท่นบัลลังก์ เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับใบหน้านาง “ข้าไม่ได้ทรยศใคร เฟยหรง... ข้าเพียงแค่รอเวลาที่จะได้เห็นว่าเจ้าจะเล่นละครฉากนี้ไปได้ไกลสักแค่ไหน” “ละครหรือคะ?” นางลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปหาชายผู้ที่ชาติก่อนเคยปลิดชีพนางด้วยมือของเขาเอง กลิ่นกายบุรุษที่คุ้นเคยทำให้นางนึกถึงเลือดที่หลั่งนองในตำหนักเย็นชา “ในเมื่อท่านมั่นใจนักว่านี่คือละคร งั้นข้าจะมอบบทนำที่สาสมให้ท่าน... ทูตหวัง หากท่านอยากรักษาชีวิตกลับแคว้นเป่ยหลัน ท่านจงเลือกมาตอนนี้ ว่าจะส่งหัวของแม่ทัพผู้นี้ให้ข้าเพื่อเป็นหลักฐานความผิด หรือจะยอมให้ข้าเปิดโปงสัญญาซื้อขายอาวุธที่ท่านเพิ่งทำกับเขาเมื่อสามวันก่อน?” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องโถง ทูตหวังเหงื่อกาฬไหลท่วมกาย การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ได้มีแค่ชีวิตของเขา แต่หมายถึงสงครามที่อาจปะทุขึ้นในชั่วข้ามคืน อวิ๋นเซียวแค่นหัวเราะ “เจ้ามันปีศาจ... เจ้าไม่ใช่หญิงสาวที่ข้าเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว” “คนตายไปแล้วหนึ่งครั้ง ย่อมไม่เหลือความอ่อนโยนให้ใครหรอกค่ะ” นางกระซิบที่ข้างหูเขา พลางหยิบมีดสั้นเล่มงามออกจากแขนเสื้อ ปลายมีดแตะที่ลำคอแกร่งของชายหนุ่ม “ท่านทูตคะ... คำตอบของท่านล่ะ?” ทูตหวังทรุดเข่าลงกับพื้นทันที “ข้า... ข้าไม่รู้จักแม่ทัพคนนี้! ตราประทับนั่นเป็นของปลอมที่พวกเขาสร้างขึ้นเพื่อโยนความผิดให้แคว้นข้า!” หลินเฟยหรงยิ้มกว้าง แต่เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบไปถึงกระดูก “ดีค่ะ... ในเมื่อท่านเลือกทิ้งมิตรเก่า ข้าก็จะส่งท่านกลับไปพร้อมกับมิตรภาพที่ว่างเปล่าเช่นเดิม ส่วนท่านแม่ทัพ...” นางหันกลับมามองอวิ๋นเซียวด้วยสายตาที่ซับซ้อน “ในเมื่อไม่มีใครยอมรับท่านแล้ว ท่านก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องเป็น ‘สุนัขรับใช้’ ของข้าแต่เพียงผู้เดียว... จนกว่าข้าจะพอใจ” ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารองครักษ์นับสิบก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูที่ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! หัวหน้าองครักษ์ก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่ซีดเผือด “ท่านหญิง... ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะ แต่กองทัพลับของพระพันปีหลวงได้ล้อมวังหลวงไว้หมดแล้ว และพวกเขากำลังเรียกร้องให้ปล่อยตัวแม่ทัพอวิ๋นเซียวทันที!” อวิ๋นเซียวเงยหน้าขึ้น สบตานางด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากความเกลียดชังเป็นความกระหายในอำนาจ “ดูเหมือนว่าหมากตัวนี้จะไม่ได้มีแค่เจ้าที่ถือไว้นะ เฟยหรง... ดูที่มือข้าสิ” เขายกข้อมือที่ถูกพันธนาการขึ้นมา โซ่ตรวนที่แน่นหนาในตอนแรก บัดนี้กลับถูกคลายออกด้วยกลไกบางอย่างที่เขาซ่อนไว้แต่แรก เขาย่างสามขุมเข้าหานางพร้อมรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น “ใครกันแน่ที่เป็นผู้คุมเกม... ตอนนี้เจ้าเริ่มรู้ตัวหรือยัง?” กุหลาบหนามเงินหวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความเข้มข้นในบทนี้ และพร้อมที่จะลุ้นไปกับชะตากรรมของนางเอกของเราในตอนถัดไปนะคะ