บาดแผลที่ได้รับ

"เจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนคำหวานกับเจ้าอย่างนั้นรึ อวิ๋นเซียว?" เสียงหวานเยือกเย็นดั่งใบมีดที่อาบด้วยน้ำผึ้งของหลินเฟยหรงดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของตรอกแคบหลังจวนแม่ทัพ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะจมูกก่อนที่ดวงตาของนางจะทันสังเกตเห็นเงาสีดำที่ซุ่มอยู่บนหลังคา อวิ๋นเซียวในชุดลำลองสีเข้มชะงักฝีเท้า เขาหรี่ตาลงมองสตรีที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าคมเข้มของเขาฉายแววหงุดหงิดที่ถูกรบกวน แต่ทว่านัยน์ตาคู่นั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นว่านางมายืนอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง "กลับไปเสีย เฟยหรง ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับสตรีผู้มีเล่ห์เหลี่ยมเช่นเจ้า" เขากล่าวเสียงต่ำ บ่งบอกถึงความรำคาญใจ ทว่ามือแกร่งกลับกระชับดาบที่คาดเอวไว้แน่นตามสัญชาตญาณ "ผู้มีเล่ห์เหลี่ยมรึ?" เฟยหรงแค่นยิ้ม มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเหยียดหยัน "ถ้าข้าไม่มา แล้วใครจะเตือนท่านว่าเงาที่ติดตามท่านมาตลอดสามวันไม่ใช่เงาขององครักษ์ แต่เป็นมือสังหารจากหุบเขาไร้ลักษณ์" ยังไม่ทันที่อวิ๋นเซียวจะตอบโต้ ประกายเหล็กกล้าก็วูบผ่านอากาศมืดมิด ลูกธนูอาบยาพิษนับสิบดอกพุ่งตรงเข้าหาแผ่นหลังของแม่ทัพหนุ่มอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ! อวิ๋นเซียวตวัดดาบขึ้นป้องกันด้วยความชำนาญ แต่ในจังหวะที่เขาปัดป้องธนูชุดแรก เขากลับมองไม่เห็นนักฆ่าอีกสองคนที่กระโจนลงมาจากเงามืดพร้อมกริชอาบยาพิษ พุ่งเข้าจุดตายของเขาอย่างแม่นยำ *ฉัวะ!* เสียงเนื้อถูกคมมีดบาดลึกไม่ได้มาจากร่างของอวิ๋นเซียว แต่มันมาจากร่างของหญิงสาวที่พุ่งเข้ามาขวางหน้าเขาในวินาทีเป็นตาย เฟยหรงกัดฟันแน่น ใบหน้าขาวผ่องบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด กริชเล่มนั้นฝังลึกที่หัวไหล่ของนาง เลือดสีแดงสดซึมออกมาเปรอะเปื้อนชุดผ้าไหมสีอ่อนจนกลายเป็นสีคล้ำ นางใช้มือข้างที่เหลือคว้าข้อมือมือสังหารไว้แน่นก่อนจะกระแทกฝ่ามือเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่ายจนกระอักเลือดและสิ้นใจตายในทันที "เฟยหรง!" อวิ๋นเซียวตวาดลั่น ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาคว้าตัวนางไว้ไม่ให้ทรุดฮวบลงกับพื้น กลิ่นหอมจางๆ จากกายหญิงสาวถูกกลบด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง "ท่าน... ช่างโง่เขลานัก" เฟยหรงเค้นเสียงพูด ลมหายใจของนางเริ่มติดขัด "บอกให้ระวัง... ก็ไม่เคยจะฟัง" อวิ๋นเซียวไม่ได้ตอบ เขารีบฉีกชายเสื้อตัวเองออกมาพันแผลให้นางอย่างรวดเร็วและหนักแน่น แววตาของเขาที่เคยดุดันบัดนี้กลับฉายชัดถึงความสับสนและ... ความโกรธแค้นที่ปะปนกับความห่วงใยอย่างประหลาด เขาอุ้มนางขึ้นแนบอกแน่น ราวกับกลัวว่าหากเผลอปล่อยมือไปเพียงนิด หญิงสาวผู้นี้จะเลือนหายไปเหมือนหมอกควัน "เหตุใดต้องทำเช่นนี้?" เขาถามเสียงสั่น "เจ้าต้องการตำแหน่งนางเอกในใจข้า เพื่อเอาไว้เป็นบันไดไต่เต้าสู่อำนาจหรืออย่างไร? การเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อช่วยคนที่เจ้าเคยกล่าวว่าเกลียดชังนักหนา มันคุ้มค่ากับหมากในกระดานของเจ้าแล้วหรือ!" เฟยหรงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ดูสับสนของชายที่เคยเป็นเพชฌฆาตของนางในชาติก่อน นางมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เห็นเงาสะท้อนของตนเองที่กำลังอ่อนแอ และเห็นความกังวลที่เขาไม่สามารถปิดบังได้ "ท่านคิดว่าข้าทำเพื่อหมากในกระดานอย่างนั้นหรือ?" นางกระซิบเสียงแผ่ว พลางใช้นิ้วเรียวที่สั่นเทาไล้ไปตามแนวสันกรามของเขา "ถ้าข้าไม่ช่วยท่าน... แล้วใครจะทนรับความเย็นชาของท่านได้เล่า... อวิ๋นเซียว" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ อวิ๋นเซียวชะงักค้าง ราวกับถ้อยคำของนางเป็นดั่งโซ่ตรวนที่ผูกมัดหัวใจที่แข็งกระด้างของเขาเอาไว้ เขาขบกรามแน่น พยายามจะดึงสติกลับมา แต่ทว่าสัมผัสจากปลายนิ้วนางกลับร้อนรุ่มจนเขารู้สึกเหมือนถูกแผดเผา ทว่าในตอนที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด กิ่งไม้แห้งกลับหักดัง *เป๊าะ* อยู่เบื้องหลังพุ่มไม้หนาทึบ อวิ๋นเซียวรีบหันขวับไปมอง พร้อมกับที่เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด ผู้นั้นคือ 'หลิงจื่อ' ข้ารับใช้คนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุด มือของหลิงจื่อถือดาบที่เปื้อนเลือดหยดติ๋ง และในดวงตาของเขานั้น... ไม่มีความห่วงใยหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอำมหิตที่พร้อมจะปลิดชีพทุกคนที่ขวางทาง "ท่านแม่ทัพ ข้าเสียใจที่ต้องบอกว่า... แผนการของท่านจบลงที่นี่แล้ว" หลิงจื่อเอ่ยพลางเหยียดยิ้ม "และข้าเกรงว่าท่านหญิงเฟยหรง... จะต้องเป็นศพแรกที่ถูกฝังไปพร้อมกับความลับของท่านในคืนนี้" อวิ๋นเซียวชะงักนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะกระชับดาบในมือมั่น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนน่าสะพรึงกลัว แต่ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะขยับตัว เสียงกระซิบเบาๆ จากอ้อมแขนก็ทำให้เขาต้องหยุดกึก "ท่านแม่ทัพ... อย่าหันหลังกลับไป" เฟยหรงกระซิบเสียงเย็นเยียบในขณะที่เลือดยังคงไหลซึมจากแผลที่หัวไหล่ "เพราะคนที่ทรยศท่านจริงๆ... ไม่ได้มีแค่คนเดียว" กุหลาบหนามเงินหวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความเข้มข้นในบทนี้ และพร้อมที่จะลุ้นไปกับชะตากรรมของนางเอกของเราในตอนถัดไปนะคะ