คำเตือนจากอนาคต

"เจ้าพูดว่าอะไรนะ... หิมะสีเลือดงั้นหรือ?" หลินเฟยหรงวางถ้วยชาเคลือบศิลาดลลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดังเคร้ง น้ำชาที่ยังอุ่นระอุฉีดกระเซ็นเปรอะเปื้อนปลายนิ้วเรียวงาม ทว่านางหาได้สนใจความร้อนไม่ สายตาคมกริบดุจมีดโกนของนางจ้องเขม็งไปยังแม่ทัพอวิ๋นเซียวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม บรรยากาศในห้องทรงงานส่วนตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานราคาแพงที่กลับดูคล้ายกลิ่นคาวเลือดจางๆ ในมโนภาพของนาง อวิ๋นเซียวขมวดคิ้วหนาเข้าหากัน นัยน์ตาสีเข้มดุดันคู่นั้นฉายแววสับสนเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่นางรู้จักเขามา "สายลับจากชายแดนเหนือส่งม้าเร็วมาเมื่อรุ่งสาง พวกเขาพบปรากฏการณ์ประหลาด ท้องฟ้ากลายเป็นสีชาดและหิมะที่ตกลงมา... กลับมีกลิ่นคาวสนิมเหล็ก" อวิ๋นเซียวกล่าวพลางกดมือลงบนด้ามดาบข้างกาย ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ให้ความมั่นใจได้ในยามนี้ "ข้าคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องงมงายของพวกชาวบ้าน แต่ทว่า... ทหารยามกว่าสิบคนเกิดอาการคลุ้มคลั่งจนต้องตัดหัวทิ้งเสียก่อนจะกัดกินพวกเดียวกันเอง" หัวใจของเฟยหรงกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วไปถึงกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่เรื่องงมงาย แต่มันคือสัญญาณเตือนของ 'มหันตภัย' ที่นางเคยพบเจอในวาระสุดท้ายของชาติก่อน "มันเริ่มแล้ว..." เสียงของนางแผ่วเบาจนแทบขาดห้วง ทว่ากลับหนักแน่นและกังวานในความรู้สึกของคนฟัง นางลุกขึ้นยืนกะทันหัน ชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดีตวัดผ่านอากาศอย่างดุดัน นางก้าวตรงไปยังแผนที่ขนาดใหญ่บนผนังหิน ก่อนจะใช้นิ้วชี้ลากผ่านเส้นทางจากทิศเหนือลงมาสู่เมืองหลวง "ท่านแม่ทัพ อวิ๋นเซียว ฟังข้านะ... สิ่งที่ท่านเห็นไม่ใช่โรคระบาด แต่มันคือการล่มสลายของโลกใบนี้ อีกไม่เกินเจ็ดวัน ความมืดมิดจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า คนตายจะฟื้นขึ้นมาเพื่อล่า และคนเป็นจะกลายเป็นปีศาจที่ไร้สติ" อวิ๋นเซียวผุดลุกขึ้นบ้าง เขาคว้าข้อมือนางไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้กระดูกร้าว แต่เฟยหรงไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้าน สายตาของนางที่ประสานกับเขานั้นว่างเปล่า เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง "เจ้าเอาอะไรมาพูด? เจ้าจะบอกว่าเจ้ามองเห็นอนาคตงั้นหรือ หลินเฟยหรง?" น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโกรธและสับสน "เจ้าไม่ใช่แม่มด และข้าก็ไม่ใช่เด็กที่จะมาเชื่อคำงมงายของสตรีที่หวังจะปั่นหัวราชสำนัก!" เฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเวทนา นางกระชากมือกลับก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายอันกำยำ "ข้าเคยตายด้วยน้ำมือท่าน อวิ๋นเซียว... จำไม่ได้หรือ? วันที่ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดเมื่อห้าปีก่อน ข้าถูกดาบของท่านแทงทะลุหัวใจ ในขณะที่โลกทั้งใบกำลังลุกเป็นไฟด้วยความหิวโหยของเหล่าคนตายที่พวกเราเรียกกันว่า 'อสูรไร้ชีพ'" อวิ๋นเซียวชะงักงัน รูม่านตาของเขาหดเกร็ง เขามองลึกลงไปในดวงตาของนาง พยายามค้นหาคำโกหก แต่สิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกและความโดดเดี่ยวที่ไม่มีใครเทียบได้ "หากท่านยังไม่เชื่อ จงส่งกองกำลังหน่วยม้าเร็วไปที่หมู่บ้านกุ่ยหยุนอีกครั้ง แล้วท่านจะเห็น... ความจริงที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง" นางกระซิบชิดใบหูของชายผู้เคยพรากชีวิตนาง "และหากท่านอยากรอด... จงก้มหัวให้ข้า เตรียมคลังเสบียงให้พร้อม และกำจัดใครก็ตามที่ขวางทางเราเสีย ก่อนที่ความตายจะมาเคาะประตูบ้านท่านในคืนที่หิมะสีเลือดตกลงมาถึงเมืองหลวง!" บทสนทนาหยุดลงเพียงเท่านั้น เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ อวิ๋นเซียวมองแผ่นหลังของนางที่เดินจากไปอย่างมั่นคง ทว่าในใจเขากลับมีพายุโหมกระหน่ำ เขาไม่เคยรู้เลยว่าสตรีที่เขาเคยดูแคลนผู้นี้ กลับถือครองความลับที่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของอาณาจักรไปตลอดกาล ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์หน้าห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับการเปิดประตูที่กระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง! "ท่านแม่ทัพ! แย่แล้วขอรับ! มีคนกลุ่มหนึ่ง... พวกเขาไม่ได้สวมชุดเกราะของใครเลย แต่ทุกคนมีดวงตาเป็นสีเทาขุ่นมัว และพวกเขากำลังบุกเข้ามาในเขตพระราชฐานโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด!" อวิ๋นเซียวหันขวับกลับมามองเฟยหรงที่หยุดชะงักอยู่หน้าประตู ใบหน้าของนางที่เคยเย็นชาบัดนี้ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะนางรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการรุกรานที่เร็วกว่ากำหนดถึงสามวัน "นางไม่ได้โกหก..." อวิ๋นเซียวพึมพำขณะคว้าดาบคู่ใจขึ้นมาเตรียมพร้อมสู้ตาย กุหลาบหนามเงินขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งเลือดนี้ไปพร้อมกันนะคะ