จุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์

“ข้าไม่ได้โง่ขนาดที่จะดูไม่ออกว่าใครกันแน่ที่ชักใยอยู่หลังม่าน และข้าก็ไม่ได้โง่พอที่จะเชื่อคำกล่าวหาที่ดูยัดเยียดจนน่าขันนี้” น้ำเสียงของอวิ๋นเซียวแหบต่ำและทรงพลัง ดาบในมือของเขาไม่ได้ชี้ไปที่หลินเฟยหรง แต่มันกลับตวัดวาบผ่านอากาศ ตัดผ่านคอเสื้อของขันทีผู้นำสารจนเส้นผมเพียงไม่กี่เส้นร่วงหล่นลงพื้นราวกับใบไม้แห้ง ท่ามกลางความเงียบงันของโถงพระโรงที่อื้ออึงด้วยแรงกดดันจากอำนาจมืด หลินเฟยหรงยังคงยืนนิ่ง แววตาของนางดุจผิวน้ำในบ่อลึกที่ไร้เงาสะท้อน แต่มุมปากกลับยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน “ท่านแม่ทัพ… ท่านกำลังจะบอกว่าม้วนพระราชโองการนี้เป็นของปลอมหรือคะ?” นางเอ่ยถามด้วยสุ้มเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเย้ายวนที่ทำให้คนฟังใจสั่นสะท้าน อวิ๋นเซียวหันกลับมาเผชิญหน้ากับนาง ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่นาง แต่พุ่งเป้าไปที่คนที่พยายามจะกำจัดพวกเขาทั้งคู่ในคราวเดียว เขาขยับกายเข้าใกล้จนกลิ่นกายบุรุษที่ปนไปด้วยกลิ่นอายของคมดาบและดินปืนอบอวลอยู่รอบตัวหลินเฟยหรง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของนางอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกระซิบชิดใบหู “พวกมันต้องการให้ข้าลงมือกับเจ้า เพื่อให้เจ้ากลายเป็นศัตรูของข้าอย่างสมบูรณ์แบบ” เขาพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมา “แต่หลินเฟยหรง… ข้าไม่ใช่หมากที่พวกมันจะใช้เดินได้ตามใจชอบ” หลินเฟยหรงไม่ได้ถอยหนี นางกลับเอียงคอรับสัมผัสนั้นอย่างถือดี แววตาของนางวับวาวด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่อวิ๋นเซียวเริ่มจะคุ้นเคย “ท่านคิดเช่นนั้นจริงหรือคะ? หรือท่านเพียงแค่กลัวว่าถ้าข้าตายไป ท่านจะไม่มีคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อให้ลิ้มรสความพ่ายแพ้อีกต่อไป?” คำพูดของนางทำให้อวิ๋นเซียวชะงัก แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความสับสนชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะกระชากแขนหญิงสาวให้ก้าวเดินตามออกไปจากโถงที่เต็มไปด้วยทหารรักษาพระองค์ที่เริ่มขยับเข้าล้อมรอบ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วระเบียงทางเดินยาวเหยียดที่ไร้ผู้คน “หยุดเดินก่อนค่ะ ท่านแม่ทัพ” หลินเฟยหรงรั้งตัวเขาไว้ด้วยแรงเพียงน้อยนิด แต่กลับหนักแน่นพอที่จะทำให้อีกฝ่ายหยุดชะงัก “ถ้าท่านก้าวออกไปจากประตูนี้ด้วยการต่อต้านราชโองการ นั่นหมายถึงการก่อกบฏโดยสมบูรณ์ตามที่พวกมันต้องการ แต่ถ้าเราเล่นตามเกมของพวกมันเพียงครึ่งเดียว… เราจะสามารถลากตัวผู้อยู่เบื้องหลังออกมาให้แสงตะวันส่องถึงได้” อวิ๋นเซียวหันกลับมา จ้องมองดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความดุร้ายของนางเสือไว้เบื้องหลังความนิ่งเฉย “เจ้ามีแผนการอะไร? อย่าได้คิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าเอาตัวรอดเพียงลำพังอีก” “ข้าไม่เคยต้องการรอดเพียงลำพังนะคะ เราสองคนต่างก็เป็นหนามยอกอกของคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์นั่นอยู่แล้ว” นางขยับเข้าใกล้จนอกของนางสัมผัสกับเกราะเหล็กที่เย็นเยียบของเขา “คืนนี้ ที่ตำหนักท้ายอุทยาน พวกมันจะพยายามใช้ยาพิษปลิดชีพท่านในขณะที่ท่านต้องโทษจำคุกชั่วคราวตามกฎมณเฑียรบาล หากท่านร่วมมือกับข้า เราจะเปลี่ยนยาพิษนั่นให้กลายเป็นหลักฐานมัดตัวคนสั่งการเสียเอง” อวิ๋นเซียวแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาที่เคยหมางเมินเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงในความเฉลียวฉลาดที่น่าสะพรึงกลัวนี้ “เจ้าช่างเป็นสตรีที่อันตรายเกินไป หลินเฟยหรง” “อันตรายพอที่จะทำให้ท่านยอมก้มหัวให้ข้าหรือเปล่าล่ะคะ?” คำท้าทายนั้นทำให้บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง อวิ๋นเซียวปล่อยมือจากข้อมือนางแล้วเปลี่ยนเป็นโอบรัดเอวคอดกิ่วไว้แน่นราวกับต้องการประกาศอาณาเขต มืออีกข้างของเขาเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาที่เริ่มมีรอยยิ้มหยันที่มุมปากของเขา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มทหารองครักษ์ชุดดำนับสิบชีวิตก็ดังแว่วมาตามระเบียง ทั้งสองหยุดบทสนทนาลงทันที อวิ๋นเซียวขยับตัวไปบังร่างบางของหญิงสาวไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ดาบในมือขวาของเขาถูกชักออกมาเพียงครึ่งฝัก สะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืนที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทว่า สิ่งที่ทำให้ทั้งสองต้องหยุดหายใจไม่ใช่จำนวนทหารที่เพิ่มขึ้น แต่เป็นร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินที่เดินนำหน้ากลุ่มทหารเข้ามา ชายผู้นั้นถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หลินเฟยหรงจำได้แม่นยำที่สุด… ใบหน้าที่ควรจะตายไปพร้อมกับความแค้นในชาติภพที่แล้ว “องค์ชายรัชทายาท?” อวิ๋นเซียวพึมพำด้วยความตกตะลึง ชายหนุ่มตรงหน้าเผยยิ้มละมุนที่ดูน่าขนลุก ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบ “ข้าบอกแล้วไงเฟยหรง… ว่าไม่ว่าเจ้าจะเกิดใหม่กี่ครั้ง เจ้าก็ไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้” กุหลาบหนามเงินขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งเลือดนี้ไปพร้อมกันนะคะ