การทรยศของน้องสาว

“หลักฐานชิ้นนี้... น้องคิดว่าท่านพ่อจะเห็นว่าอย่างไรหรือคะ หลินเหมย?” น้ำเสียงของหลินเฟยหรงราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าในมือของนางกลับถือม้วนกระดาษจารึกที่เปื้อนคราบหมึกสีชาด ซึ่งเป็นบันทึกการติดต่อลับระหว่างน้องสาวต่างมารดาของนางกับกลุ่มกบฏชายแดน หลินเหมยที่เคยใบหน้าเชิดรั้นด้วยความริษยา บัดนี้กลับซีดเผือดจนดูแทบไม่ได้ มือที่กำชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดีเริ่มสั่นระริก ดวงตาของนางกวาดมองไปรอบห้องโถงส่วนตัวที่ปิดตาย หวังจะหาทางรอดจากสายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งของพี่สาว “ท่าน... ท่านพี่ ท่านเอาสิ่งนี้มาจากไหน!” หลินเหมยเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง “นี่มันของปลอม! ท่านคิดจะใส่ร้ายข้าเพื่อยึดอำนาจในตระกูลหลินเพียงผู้เดียวใช่ไหม!” เฟยหรงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแผ่วเบาแต่กลับดังก้องในโสตประสาทของคนฟัง นางค่อยๆ ก้าวเดินช้าๆ รอบตัวน้องสาว ราวกับพญาเสือโคร่งที่กำลังสำรวจเหยื่อที่ติดบ่วง กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาจากกายของเฟยหรงกลับดูคล้ายกลิ่นไอของความตายสำหรับหลินเหมยในยามนี้ “ใส่ร้ายหรือคะ?” เฟยหรงหยุดเดินที่ด้านหลังของหลินเหมย มือเรียวงามเชยคางน้องสาวให้แหงนขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาที่ผ่านการมองความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง “ในชาติก่อน... เจ้าวางยาพิษในชาของข้าด้วยมือคู่นี้ เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าคนตายย่อมไม่ลืมรสชาติของความทรมาน แต่ข้าไม่ได้มาเพื่อทวงคืนความหลัง ข้ามาเพื่อปิดบัญชีในปัจจุบัน” “ท่านมันปีศาจ!” หลินเหมยหวีดร้อง พยายามสะบัดหน้าหนี “ท่านจะฆ่าข้าที่นี่ไม่ได้ ท่านแม่ทัพอวิ๋นเซียวไม่มีวันปล่อยท่านไว้แน่ หากเขารู้ว่าท่านกำจัดคนในครอบครัวอย่างไร้ปรานี!” ทันทีที่ชื่อนั้นหลุดออกมา บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไปทันที เฟยหรงหรี่ตาลง ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างบอบบาง นางโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างใบหูของน้องสาวด้วยน้ำเสียงที่เย็นยิ่งกว่าเดิม “อวิ๋นเซียวงั้นหรือ? ชายที่เจ้าคิดจะใช้เป็นเครื่องมือหนุนหลังน่ะหรือ” เฟยหรงแค่นยิ้ม “เขาจะไม่มีวันรู้ เพราะในเวลานี้ เขากำลังนั่งรอคำตอบจากข้าอยู่ในห้องรับรอง และเขาก็เป็นคนส่ง ‘หลักฐาน’ นี้มาให้ข้าด้วยมือของเขาเอง” หลินเหมยเบิกตากว้าง ร่างกายทรุดฮวบลงกับพื้นหินอ่อน ความหวังสุดท้ายพังทลายลงในพริบตา เมื่อประตูปานยักษ์ถูกผลักเปิดออก เสียงรองเท้าบูทเหล็กที่คุ้นเคยย่ำเข้ามาเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง แม่ทัพอวิ๋นเซียวในชุดเกราะเต็มยศก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองร่างบนพื้นด้วยความสมเพชมากกว่าสงสาร “ท่านแม่ทัพ! ท่านต้องช่วยข้า เขา... เขาบังคับให้ข้าทำ!” หลินเหมยคลานเข้าไปหาชายหนุ่มหมายจะเกาะขา แต่เพียงแค่เขาสะบัดชายเสื้อเบาๆ แรงลมนั้นก็ทำให้หลินเหมยเซถลา อวิ๋นเซียวไม่ได้แม้แต่จะปรายตามองหญิงสาวที่อ้อนวอน เขาเดินตรงไปหยุดเบื้องหน้าเฟยหรง ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม—ท่าทีที่ทำให้คนทั้งตระกูลหลินต้องอับอายและหวาดกลัวหากได้เห็น “จัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ” อวิ๋นเซียวเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ในเมื่อนางกล้าทรยศต่อตระกูล และมีส่วนรู้เห็นกับการลอบสังหารท่าน ข้าก็ได้ส่งคนไปกวาดล้างพรรคพวกของนางในค่ายกักกันเรียบร้อยแล้ว ไม่มีผู้ใดรอดชีวิต” เฟยหรงมองดูชายหนุ่มที่เคยสังหารนางในชาติก่อน บัดนี้เขากลับศิโรราบแทบเท้าอย่างเต็มใจ ความรู้สึกสะใจลึกๆ วูบผ่านในใจนาง แต่นางยังคงใบหน้าที่เรียบเฉยเอาไว้ “ดี... กวาดให้สะอาด อย่าให้เหลือแม้แต่เศษฝุ่น” เฟยหรงหันกลับไปมองหลินเหมยที่บัดนี้ไร้หนทางสู้ “ในฐานะพี่สาว ข้าจะเมตตาเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย บอกข้ามาว่าใครคือ ‘ผู้อยู่เบื้องหลัง’ ที่แท้จริงของเจ้า หากคำตอบทำให้ข้าพอใจ ข้าอาจจะให้เจ้าตายโดยไม่เจ็บปวด” หลินเหมยสั่นเทา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเงยขึ้นมองเฟยหรง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความแค้นที่ปะทุขึ้น “ท่านคิดว่าท่านชนะแล้วงั้นหรือ? ผู้อยู่เบื้องหลังข้า... ไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่คือคนที่ท่าน ‘รัก’ มากที่สุดในตอนนี้ต่างหาก!” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังก้องขึ้นจากด้านนอกห้องโถง ไม่ใช่ทหารของอวิ๋นเซียว แต่เป็นเสียงขององครักษ์หลวงที่กรูเข้ามาพร้อมหมายจับในพระหัตถ์ของขันทีเฒ่าที่เดินนำขบวนเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มเยาะ “หลินเฟยหรง! เจ้ามีโทษฐานกบฏ ร่วมมือกับแม่ทัพอวิ๋นเซียวซ่องสุมกำลังพลหวังยึดอำนาจในเมืองหลวง!” ขันทีประกาศก้องพร้อมคลี่ม้วนกระดาษสีทองออก ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของอวิ๋นเซียวที่ค่อยๆ ลุกขึ้นชักดาบออกมาจากฝักด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยในตัวนาง! กุหลาบหนามเงินขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามการชิงไหวชิงพริบในวังวนแห่งอำนาจนี้ไปกับเฟยหรงนะคะ