พันธมิตรคนใหม่

"ใต้เท้าจ้าว... ท่านคิดว่าจดหมายฉบับนี้ จะคุ้มค่าพอที่จะแลกกับศีรษะของบุตรชายเพียงคนเดียวของท่านหรือไม่คะ?" หลินเฟยหรงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องลับใต้ดิน กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่ไม่อาจกลบกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาจากบาดแผลของชายวัยกลางคนตรงหน้าได้ นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักหรูหรา ท่วงท่าสง่างามดุจราชินีที่กำลังทอดพระเนตรมดปลวกในกำมือ จ้าวหยวน ขุนนางผู้กุมอำนาจการคลังของราชสำนักและเป็นมือขวาของศัตรูตัวฉกาจของนาง เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยดวงตาที่สั่นระริก มือที่ถูกพันธนาการไว้กับพนักเก้าอี้กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาพยายามเค้นเสียงที่แหบพร่าออกมา "เจ้า... เจ้ามันปีศาจ! นี่คือข้อหาใส่ร้าย... ข้าไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับการยักยอกเสบียงกองทัพ!" หลินเฟยหรงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะของนางไม่ได้มีความร่าเริง แต่กลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ นางลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปใกล้เขาจนปลายชุดปักลายดอกโบตั๋นสีเลือดลากผ่านพื้นหินเย็นเฉียบ นางใช้นิ้วเรียวยาวเชิดคางของเขาขึ้นบังคับให้สบตากับดวงตาที่แฝงไปด้วยความอาฆาตแค้นของนาง "ใต้เท้าจ้าวคะ... ในโลกของอำนาจ ไม่มีความจริงหรือความเท็จ มีเพียงสิ่งที่ 'ใคร' เขียนขึ้นมาต่างหาก" นางหยิบม้วนกระดาษประทับตราลับที่ได้มาจากห้องทำงานของเขาเมื่อคืนวางลงบนโต๊ะไม้ข้างกาย "ข้ามีหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีลับของท่านกับพวกกบฏชายแดน และรายชื่อพ่อค้าคนกลางที่รับช่วงต่อ... ท่านจะเลือกให้ชื่อของท่านถูกบันทึกในพงศาวดารฐานะกบฏทรยศแผ่นดิน หรือจะยอมถอดหัวโขนที่สวมอยู่ แล้วมาก้มหัวให้ข้าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป?" จ้าวหยวนตัวสั่นสะท้าน หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลซึมตามไรผม เขาเป็นคนฉลาดพอที่จะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่หลินเฟยหรงผู้อ่อนแอคนเดิมที่เขารู้จัก นางมีความอำมหิตและชั้นเชิงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจตนใดที่เขาเคยเผชิญ "เจ้าต้องการอะไรกันแน่..." เขาถามเสียงแผ่ว "ข้าต้องการกระดานหมากทั้งกระดาน และท่าน... คือเบี้ยที่ข้าจะใช้เดินเกมเพื่อโค่นล้มบัลลังก์ของพวกมัน" ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดสะบั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องลับ ประตูไม้โอ๊คหนาหนักถูกผลักออกอย่างแรง โดยไม่มีคำขออนุญาต ร่างสูงโปร่งในชุดเกราะสีนิลของแม่ทัพอวิ๋นเซียวปรากฏตัวขึ้น ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของเขากวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่แผ่นหลังของหลินเฟยหรง เขาไม่ได้ดูประหลาดใจกับฉากการรีดเค้นความลับตรงหน้า ราวกับว่าเขาคาดเดาเหตุการณ์นี้ไว้แล้ว อวิ๋นเซียวเดินตรงเข้ามาหาคนทั้งสอง รัศมีอำนาจกดขี่ที่เขาสร้างขึ้นทำให้จ้าวหยวนถึงกับตัวสั่นสะท้านมากกว่าเดิมเสียอีก "ดูเหมือนว่า 'นกต่อ' ของข้าจะทำงานได้ดีเกินคาดนะ" อวิ๋นเซียวเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตาที่เขามองนางนั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "หรือเจ้ากำลังจะทำอะไรที่ 'ล้ำเส้น' เกินกว่าที่ข้าอนุญาตไว้กันแน่ เฟยหรง?" หลินเฟยหรงหันกลับมาประจันหน้ากับเขา นางไม่ได้ก้มหัวหลบสายตาคมกล้านั้นแม้แต่น้อย กลับกัน นางเชิดหน้าขึ้นและยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย "ท่านแม่ทัพคะ... คนที่ล้ำเส้นคือท่านต่างหาก ที่บังอาจเดินเข้ามาใน 'เกม' ของข้าโดยไม่ได้รับเชิญ" นางก้าวเข้าไปใกล้เขาจนหน้าอกเกือบจะชิดกับแผงอกแข็งแกร่งนั่น กลิ่นกายของบุรุษนักรบที่กรำศึกมาอย่างยาวนานปะทะเข้ากับจมูกของนาง แต่นางหาได้สะทกสะท้านไม่ "หากท่านอยากเป็นพันธมิตร ก็จงยืนดูอยู่ห่างๆ อย่าได้เสนอหน้ามาสั่งการผู้คุมเกมอย่างข้า" อวิ๋นเซียวคว้าข้อมือนางไว้แน่น บีบจนกระดูกนางแทบร้าว แต่ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบแตะกัน เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยอันตรายที่สั่นประสาท "ผู้คุมเกมงั้นรึ? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่ากระดานนี้ใครเป็นคนสร้าง... และถ้าข้าไม่พอใจ ข้าก็แค่พลิกกระดานทิ้งเสียก็ได้" ในวินาทีนั้นเอง จ้าวหยวนที่นิ่งเงียบมานานก็พลันส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาจ้องมองคนทั้งสองด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ราวกับเห็นความหายนะที่กำลังจะมาถึง "พวกเจ้าสองคน... ช่างสมกันเหลือเกิน" จ้าวหยวนแค่นยิ้มเลือดไหลออกจากมุมปาก "แต่รู้ไว้เถอะ หลินเฟยหรง... คนที่เจ้าคิดว่ากำลังคุมอยู่น่ะ แท้จริงแล้วได้วางกับดักสังหารเจ้าไว้ตั้งแต่วันที่เจ้าก้าวข้ามธรณีประตูคฤหาสน์ของเขาแล้ว... และตอนนี้ เขาก็ได้รับข่าวสารจากองค์จักรพรรดิแล้วว่า เจ้าคือสายลับที่ต้องถูกประหารโดยบัญชาของข้าเอง!" หลินเฟยหรงชะงัก สายตาของนางวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดังเดิม นางมองไปยังอวิ๋นเซียวที่ยังคงจับข้อมือนางไว้แน่น ทว่าในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังสนั่นไปทั่วคฤหาสน์ พร้อมกับเสียงตะโกนของทหารองครักษ์หลวงที่ล้อมห้องลับเอาไว้จนมิด "พบตัวนางแล้ว! แม่ทัพอวิ๋นเซียว... องค์จักรพรรดิรับสั่งให้นำตัว 'กบฏหญิง' หลินเฟยหรง ไปรับโทษประหารโดยทันที!" กุหลาบหนามเงินขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามคมหนามของโชคชะตาไปพร้อมกันนะคะค่ะ