ความไม่น่าไว้วางใจ

“ท่านแม่ทัพมั่นใจได้อย่างไรว่าเลือดที่ไหลซึมออกมาจากรอยแผลนั่น คือเลือดของกบฏจริงๆ ไม่ใช่เลือดของผู้ที่ถูกใส่ร้ายว่ากบฏเพื่อปิดปากคำให้การบางอย่าง?” เสียงเรียบเฉยทว่าบาดลึกของหลินเฟยหรงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในคุกหลวง มือของนางที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนขยับเล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้คมดาบของอวิ๋นเซียวจะจ่ออยู่ที่ลำคอระหงจนผิวเนื้อเริ่มปรากฏรอยแดงช้ำ อวิ๋นเซียวหรี่ตาลง ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์จ้องมองเหยื่อ เขากดดาบให้ลึกขึ้นอีกเพียงนิดจนหยดเลือดสีสดไหลริน “ปากดีนักนะหลินเฟยหรง ราชโองการประหารชีวิตในมือข้ามิใช่สิ่งที่เจ้าจะมาใช้ลิ้นพลิกฟื้นให้กลายเป็นความอธรรมได้ เจ้าคือหนอนบ่อนไส้ที่คิดล้มล้างราชบัลลังก์ หลักฐานมัดตัวเจ้าแน่นหนาเสียจนแม้แต่พระมหากษัตริย์ยังต้องสั่งเก็บกวาดให้สิ้นซาก” เฟยหรงเงยหน้าขึ้น สบตากับชายตรงหน้าอย่างไม่หลบเลี่ยง แววตาของนางในยามนี้มิใช่ความหวาดกลัวที่เขาเคยพบเจอ แต่มันคือความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง ราวกับเขากำลังมองลงไปในหุบเหวที่ไร้จุดจบ “หลักฐาน? ท่านหมายถึงบันทึกบัญชีลับในจวนอัครเสนาบดี หรือศพคนรับใช้ที่ถูกตัดลิ้นตายในเรือนพักของข้ากันล่ะเจ้าคะ?” นางแค่นยิ้มที่มุมปาก “ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังพลครึ่งค่อนแผ่นดิน แต่กลับมองไม่ออกว่าใครคือคนชักใยอยู่เบื้องหลังการฆ่าปิดปากครั้งนี้... น่าสมเพชเหลือเกินนะอวิ๋นเซียว” คำว่า ‘น่าสมเพช’ ที่หลุดออกมาจากปากหญิงสาวผู้กำลังจะเดินขึ้นแท่นประหาร ทำให้อวิ๋นเซียวชะงักไปชั่วครู่ มือที่ถือดาบของเขาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยโทสะที่พุ่งพล่าน แต่ลึกๆ ในใจเขากลับมีบางอย่างเตือนว่า หญิงสาวตรงหน้าคนนี้ไม่ใช่ ‘หลินเฟยหรง’ คนเดิมที่เขาเคยรู้จัก หลินเฟยหรงผู้นี้... สายตาของนางไม่ได้มีไว้เพื่ออ้อนวอน แต่มีไว้เพื่อสังเกตการณ์ สังเกตแม้กระทั่งจังหวะการหายใจของเขา การกะพริบตาของเขา และความลังเลที่เขากำลังซ่อนไว้ “เจ้ากำลังปั่นหัวข้า” อวิ๋นเซียวดึงดาบออกก่อนจะโยนลงพื้นเสียงดังสนั่น เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวนางจนได้กลิ่นหอมจางๆ จากกายที่เขาคุ้นเคยอย่างประหลาด “เจ้าคิดว่าการท้าทายข้าจะช่วยให้เจ้ามีชีวิตรอดได้งั้นหรือ? ในเมื่อข้าได้รับคำสั่งให้หัวเจ้าต้องหลุดออกจากบ่าก่อนตะวันตกดิน” “ถ้าข้าตาย... ข้อมูลเรื่องการขายอาวุธเถื่อนให้แคว้นศัตรูที่ท่านกำลังตามหาอยู่ จะสูญหายไปพร้อมกับข้าตลอดกาล” นางกระซิบเสียงต่ำ พลางเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน “ท่านเลือกได้นะท่านแม่ทัพ ว่าจะเชื่อในราชโองการที่เปื้อนเลือดคนบริสุทธิ์ หรือจะร่วมมือกับคนตายที่รู้ความลับของโลกใบนี้ดีกว่าใคร” อวิ๋นเซียวขมวดคิ้วแน่น หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความสับสน เขารู้ดีว่ามีบางอย่างผิดปกติในการกวาดล้างครั้งนี้ ความเร่งรีบขององค์จักรพรรดิในการสั่งประหารนั้นไม่สมเหตุสมผลนัก หากนางเป็นเพียงกบฏธรรมดา เหตุใดต้องรีบเร่งจนดูรุกลี้รุกลนเช่นนี้? “เจ้าไปรู้อะไรมา?” เขาถามเสียงต่ำ พยายามข่มความโกรธ “ข้ารู้ว่าใครเป็นคนวางยาพิษในถ้วยชาของพระพันปีเมื่อสามปีก่อน และข้ารู้ว่าคนที่ส่งข้อความลับให้ข้าไปอยู่ในจวนอัครเสนาบดีในคืนเกิดเหตุ คือคนที่ท่านให้ความไว้วางใจที่สุด” เฟยหรงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขสม แต่มันคือเสียงของชัยชนะที่กำลังก่อตัว อวิ๋นเซียวเม้มริมฝีปากแน่น เขาไม่ได้โง่ เขาเพียงแค่ถูกบดบังด้วยความภักดี แต่สิ่งที่นางกล่าวมานั้นช่างน่าตกใจ หากสิ่งที่นางพูดเป็นจริง นั่นหมายความว่าฐานอำนาจที่เขารับใช้มาตลอดชีวิตกำลังสั่นคลอนจากภายใน “ข้าจะให้โอกาสเจ้าพิสูจน์” อวิ๋นเซียวกล่าวพลางหันหลังกลับ “แต่หากเจ้าตุกติกเพียงนิดเดียว ข้าจะตัดลิ้นเจ้าด้วยมือข้าเอง” “ข้าไม่ทำอะไรโง่ๆ แบบนั้นหรอกค่ะ เพราะสิ่งที่ข้าต้องการ... คือให้ท่านเห็นด้วยตาตนเองว่าบัลลังก์ที่ท่านปกป้อง มันทำด้วยกระดูกของผู้บริสุทธิ์มากมายเพียงใด” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มทหารรักษาพระองค์ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูคุก พร้อมกับเสียงตะโกนของขันทีคนสนิทของจักรพรรดิที่แทรกผ่านความมืดเข้ามา “แม่ทัพอวิ๋นเซียว! ฝ่าบาทรับสั่งให้สังหารนางเดี๋ยวนี้! ห้ามชักช้าแม้แต่นาทีเดียว!” อวิ๋นเซียวหันกลับมามองเฟยหรงด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ทันใดนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงไอสังหารที่รุนแรงแผ่พุ่งเข้ามาจากเงามืดด้านหลังของกลุ่มทหารที่เพิ่งเข้ามา ไม่ใช่ทหาร... แต่เป็น ‘นักฆ่า’ ที่แต่งกายเลียนแบบทหารหลวง! เฟยหรงยิ้มกว้างออกมาทันทีที่เห็นเงาร่างของนักฆ่าเหล่านั้นพุ่งเข้ามาพร้อมอาวุธลับ “ดูเหมือนว่าคนที่ไม่อยากให้ท่านรู้ความจริง... จะใจร้อนกว่าที่ข้าคิดนะคะท่านแม่ทัพ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับกุหลาบหนามเงินนะคะ