ใต้แสงจันทร์

“เจ้ากำลังเล่นกับไฟ อวิ๋นเซียว” เสียงของหลินเฟยหรงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันในโถงรับรอง กลิ่นกำยานราคาแพงที่พยายามอบอวลเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศกลับยิ่งทำให้กลิ่นไอสังหารที่คละคลุ้งดูชัดเจนขึ้น นางนั่งลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลักลวดลายมังกรหงส์ มือเรียวบางประคองถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ราวกับไม่สนใจว่าคมกระบี่ของรัชทายาทที่จ่ออยู่หน้าประตูจวนกำลังจะทำลายความสงบสุขของพวกเขาทิ้งไปในอีกไม่กี่อึดใจ อวิ๋นเซียวลดกระบี่ลงเล็กน้อย แต่ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ยังคงจ้องมองภรรยาของเขาไม่วางตา “ข้าปกป้องเจ้า... นั่นคือหน้าที่ของสามี ไม่ใช่หรือ?” “หน้าที่? หรือเป็นเพียงข้ออ้างของความหวาดกลัวที่เกรงว่า ‘หมาก’ ตัวนี้จะถูกคนอื่นชิงไปก่อน” นางวางถ้วยชาลง เสียงกระเบื้องกระทบโต๊ะดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ แต่มันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังจนอวิ๋นเซียวต้องขบกรามแน่น เขาเดินตรงเข้ามาหาเฟยหรง ความสูงตระหง่านของเขาบดบังแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง จนเงาของเขาทาบทับร่างบอบบางของนางจนมิด “เจ้าเปลี่ยนไปมาก เฟยหรง ตั้งแต่ฟื้นจากความตาย เจ้าดูราวกับไม่ได้มองข้าในฐานะสามี แต่มองข้าในฐานะสิ่งของที่รอวันถูกใช้ประโยชน์” หลินเฟยหรงเงยหน้าขึ้น สบประสานสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะของเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่าใจหาย นางลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะไม้ตัวใหญ่เข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นสนิมเหล็กจางๆ จากชุดเกราะที่เขายังไม่ได้ถอดออก “ความรักหรือคะ? ท่านจำได้ไหมว่าเคยถามคำนี้กับข้าตอนไหน... ในวันที่เลือดของข้าไหลนองพื้นตำหนัก หรือวันที่ท่านเลือกจะเชื่อคำครหาของสตรีแพศยามากกว่าภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมากับท่าน?” อวิ๋นเซียวชะงักไป คำพูดของนางเปรียบเสมือนแส้ที่ฟาดลงบนแผลเป็นที่เขาพยายามปิดตายเอาไว้มาตลอด “เรื่องในอดีตมันผ่านไปแล้ว ข้าแค่ต้องการ...” “ต้องการให้ข้าเป็นนางร้ายที่โง่เขลาเหมือนเดิม เพื่อที่ท่านจะได้เชิดหุ่นข้าต่อไปงั้นหรือคะ?” นางกระซิบชิดใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับผิวแก้มของชายหนุ่ม “น่าเสียดายนะคะท่านแม่ทัพ แสงจันทร์คืนนี้ไม่ได้ส่องให้เห็นเพียงความโง่เขลา แต่มันกำลังส่องให้เห็นสันดานดิบของพวกคนชั้นสูงที่กำลังจะล่มจม... รวมถึงท่านด้วย” มือเรียวของหลินเฟยหรงเลื่อนไปจับด้ามกระบี่ของเขาอย่างถือวิสาสะ บีบมันแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้น “รัชทายาทจะมาถึงในอีกหนึ่งเค่อ เขาไม่ได้มาเพื่อดื่มชา แต่เขามาเพื่อลบชื่อตระกูลอวิ๋นออกจากผังเมืองนี้ หากท่านยังมัวแต่ห่วงเรื่องศักดิ์ศรีของสามีภรรยาที่ไม่มีอยู่จริง ท่านเตรียมขุดหลุมฝังศพตัวเองได้เลยค่ะ” อวิ๋นเซียวคว้าข้อมือนางไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้กระดูกร้าว แต่เฟยหรงกลับไม่สะทกสะท้าน นางกลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความสมเพช “เจ็บหรือคะ? ความเจ็บปวดนี้เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ท่านเคยมอบให้ข้า หากท่านอยากให้ข้า ‘ศิโรราบ’ ต่อท่านจริงๆ ท่านต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าท่านมีค่าพอที่จะให้ข้าเลือก... ไม่ใช่แค่ข้าที่ต้องเลือกท่าน” เขามองใบหน้าที่สวยสง่าดุจนางพญาของนาง ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก เขาเคยเป็นผู้ควบคุมเกมนี้ แต่บัดนี้กลับกลายเป็นเบี้ยที่ถูกนางชี้นำโดยไม่รู้ตัว “เจ้าต้องการอะไรกันแน่ เฟยหรง?” “ข้าต้องการบัลลังก์ที่ท่านเคยทำลายมันทิ้งไปเมื่อชาติก่อน” นางกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความทะเยอทะยาน “และหากท่านไม่ยอมก้มหัวให้ข้า ท่านก็แค่ต้องหายไป... เหมือนกับรัชทายาทที่จะกลายเป็นศพแรกของค่ำคืนนี้” บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก อวิ๋นเซียวนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง เขารู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่หลินเฟยหรงคนเดิมที่รักเขาจนหมดใจ นางคืออสรพิษที่จำแลงกายมาในคราบกุหลาบที่สวยงามและแหลมคมที่สุด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารจำนวนมากก็ดังขึ้นที่หน้าประตูจวน พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำลายความเงียบงันยามค่ำคืน “ท่านแม่ทัพ! รัชทายาทเสด็จมาถึงแล้ว! เขามีรับสั่งให้ท่านออกไปรับโทษฐานสมคบคิดกับกบฏ!” อวิ๋นเซียวหันไปทางประตู แต่ก่อนที่เขาจะขยับตัว หลินเฟยหรงกลับรั้งคอเสื้อเขาไว้แล้วจูบลงที่มุมปากอย่างแผ่วเบา รสสัมผัสที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “ไปสิคะท่านแม่ทัพ” นางยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ “แล้วอย่าลืมถามเขาด้วยว่า... จดหมายลับที่เขาเขียนถึงฮ่องเต้ในคืนที่ข้าสิ้นใจน่ะ เขาเก็บไว้ในอกเสื้อด้านซ้าย หรือขวา?” อวิ๋นเซียวเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อรับรู้ได้ทันทีว่าคนที่เป็นกบฏตัวจริงไม่ใช่เขา... แต่คือภรรยาที่กำลังกุมชะตาชีวิตของทุกคนในแผ่นดินนี้ไว้ในกำมือ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมหนามของโชคชะตาไปกับกุหลาบหนามเงินนะคะ