ขยายขอบเขตอำนาจ

"ข้าไม่ได้ต้องการให้ท่านมาเจรจาด้วยคำหวานหูหรอกนะ ท่านเจ้าเมืองหลวน แต่ข้าต้องการเห็นลายเซ็นของท่านบนหนังสือสัญญาฉบับนี้... ก่อนที่กองกำลังทหารของท่านจะถูกตัดขาดจากเสบียงชิ้นสุดท้ายในวันพรุ่งนี้" หลินเฟยหรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่าปลายนิ้วเรียวยาวของนางกลับลากผ่านขอบกระดาษเนื้อดีอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบดุจอาญาสวรรค์จ้องมองชายวัยกลางคนตรงหน้าที่เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง ทั้งที่อากาศภายในหอประชุมเมืองท่าแห่งนี้เย็นเยียบจนแทบตัดขั้วหัวใจ เจ้าเมืองหลวนสั่นสะท้าน มือที่กำพัดในมือสั่นระริก "ท่านหญิง... นี่มันเป็นการกดขี่กันเกินไปหรือไม่ เส้นทางการค้าทิศใต้เป็นของตระกูลข้ามาสามชั่วอายุคน ท่านจะมายึดเอาไปง่ายๆ เพียงเพราะอ้างเรื่องภาษีการค้าเช่นนี้ได้อย่างไร!" "สามชั่วอายุคนงั้นหรือ?" หลินเฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบเสียจนคนฟังต้องขนลุกชัน "น่าเสียดายที่ในชาติภพก่อน... ชายที่ชื่อหลวนหรงผู้นี้กลับเลือกจะขายชาติด้วยการเปิดทางให้ทัพศัตรูเข้าตีเมืองหน้าด่าน ทำให้ประชาชนนับหมื่นต้องกลายเป็นศพใต้คมดาบ ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ความเมตตากับคนขายชาติหรอกค่ะ จริงไหม?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง อวิ๋นเซียวที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้แกะสลักอยู่ด้านหลังขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาคมเข้มของแม่ทัพผู้เกรียงไกรจดจ้องแผ่นหลังบางของสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความดุดันที่เขามักใช้กดดันผู้อื่นดูจะไร้ผลโดยสิ้นเชิงเมื่ออยู่ต่อหน้าสตรีที่เขาเคยหมายมั่นจะปลิดชีพทิ้งในอดีต อวิ๋นเซียวเดินเข้ามาใกล้ หยุดลงข้างกายหลินเฟยหรง กลิ่นอายบุรุษเพศที่หนักแน่นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากตัวเขาไม่ได้ทำให้นางสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย "เจ้าเมืองหลวน" อวิ๋นเซียวเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ทรงพลังพอที่จะทำให้ชายแก่ตรงหน้าถึงกับทรุดตัวลงคุกเข่า "คำพูดของนาง... คือคำสั่งของข้า หากท่านยังยื้อเวลาเอาไว้ สิ่งที่จะได้กลับไปไม่ใช่กระดาษสัญญา แต่จะเป็นหัวของท่านที่วางอยู่บนพาน" หลินเฟยหรงเหลือบมองแม่ทัพหนุ่มข้างกาย มุมปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจ แผนการ ‘ยืมมือฆ่า’ ของนางดำเนินไปได้อย่างราบรื่น การยึดครองเส้นทางการค้าที่สำคัญที่สุดของแคว้นไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของกำไรมหาศาล แต่มันคือการตัดเส้นเลือดใหญ่ที่เลี้ยงกองทัพฝ่ายตรงข้าม เมื่อไร้เงินทองและเสบียง พวกมันก็ไม่ต่างจากมดปลวกที่รอวันถูกเหยียบซ้ำ "ข้า... ข้าตกลง" เจ้าเมืองหลวนพึมพำอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะจรดพู่กันลงบนสัญญาด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อเอกสารสำคัญอยู่ในมือ หลินเฟยหรงก็ไม่ได้กล่าวคำลา นางหมุนตัวเดินออกจากห้องโถงทันที โดยไม่สนว่าเจ้าเมืองผู้นั้นจะถูกลากตัวไปจัดการอย่างไรต่อ อวิ๋นเซียวเดินตามนางออกมาจนถึงระเบียงริมน้ำ แสงจันทร์ตกกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ตัดกับใบหน้าเคร่งขรึมของแม่ทัพหนุ่ม "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ" อวิ๋นเซียวเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ "การยึดเส้นทางการค้าของขุนนางเก่าแก่จะทำให้เจ้ามีศัตรูเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัวในราชสำนัก เจ้าไม่ได้หวาดกลัวเลยหรือ?" หลินเฟยหรงหยุดฝีเท้า นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ จนเขาสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวที่มักจะแฝงไปด้วยความร้ายกาจ "แม่ทัพอวิ๋น... ท่านกับข้าต่างก็รู้ดีว่าเส้นทางสายนี้มีความลับอะไรซ่อนอยู่" นางเชิดคางขึ้น ดวงตาหงส์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา "ความกลัวมีไว้สำหรับผู้แพ้ ส่วนข้า... ไม่คิดจะแพ้ซ้ำสอง และหากท่านยังคงยืนอยู่ข้างข้าเช่นนี้ ท่านก็ควรจะเตรียมตัวเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกไปพร้อมกับข้าด้วยนะคะ" อวิ๋นเซียวชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาดุดันแต่แฝงด้วยความโหยหาบางอย่างที่เขายังไม่กล้าเอ่ยปากยอมรับ การเผชิญหน้ากับสตรีที่ฉลาดปราดเปรื่องและโหดเหี้ยมเช่นนี้กลับทำให้เขารู้สึกว่าหัวใจที่เคยแข็งกระด้างเริ่มสั่นคลอน ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เงาร่างหนึ่งที่ควรจะอยู่ที่ชายแดนกลับปรากฏกายขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของระเบียงทางเดิน "ท่านหญิง... ช่างเป็นแผนการที่แยบคายจริงๆ" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืด ตามด้วยการก้าวออกมาของบุรุษในชุดสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกปิดบังไว้ด้วยหน้ากากเหล็กครึ่งหน้า แต่ดวงตาที่จ้องมองมานั้นกลับทำให้หลินเฟยหรงถึงกับตัวเย็นวาบ มันคือ 'องค์ชายรอง' ผู้ซึ่งนางเคยเชื่อว่าถูกกำจัดไปตั้งแต่บทเรียนแรกของการกลับมาเกิดใหม่! เขายกมือขึ้นช้าๆ ก่อนจะถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นลากยาวผ่านดวงตาซ้ายที่น่าเกลียดน่ากลัว "เสียดายที่เส้นทางการค้านี้... ข้าได้วางหมากเอาไว้ก่อนท่านก้าวเข้ามานานแล้ว และผู้ที่ควบคุมเสบียงทั้งหมดในตอนนี้... ก็ไม่ใช่ข้าหรือท่าน แต่เป็น 'คนของข้า' ที่กำลังยึดคลังแสงของท่านอยู่ในขณะนี้!" กุหลาบหนามเงินหวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความเข้มข้นในบทนี้ และพร้อมที่จะลุ้นไปกับชะตากรรมของนางเอกของเราในตอนถัดไปนะคะ