แม่ทัพผู้คลั่งไคล้

กลิ่นอายความอับชื้นของคุกใต้ดินและกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่จางหาย ไม่ได้ทำให้ร่างเพรียวบางในชุดอาภรณ์สีนิลสะท้านไหวแม้แต่น้อย หลินเฟยหรงวางจอกชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ เสียงกระทบเบาๆ ทว่าดังก้องกังวานในความเงียบงัน นางช้อนสายตาขึ้นมองเงาร่างสูงใหญ่ที่พังทลายประตูเหล็กหนาเข้ามาด้วยพละกำลังอันบ้าคลั่ง ดวงตาของอวิ๋นเซียวแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนตามขมับและลำคอหนา ลมหายใจหอบกระชั้นราวกับสัตว์ป่าที่หลุดจากกรงขัง ชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทของแม่ทัพผู้เกรียงไกรมีคราบเลือดและฝุ่นดินเปรอะเปื้อนจนแทบดูไม่ได้ เขากวาดสายตามองไปทั่วห้องขัง ก่อนที่ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นจะมาหยุดอยู่ที่นาง—สตรีผู้ซึ่งเขาเคยเหยียบย่ำอย่างไร้ความปรานีในชาติก่อน และตอนนี้กำลังนั่งจิบชาอุ่นๆ รอรับการมาเยือนด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น "เจ้า..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเย่อหยิ่งบัดนี้แหบพร่าและสั่นเครือ อวิ๋นเซียวพุ่งเข้าประชิดตัวนางในพริบตาเดียว มือหนาที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของนาง แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้กระดูกแหลกสลายได้ แต่นางกลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว "เจ้าคิดจะหนีข้าไปไหน... หลินเฟยหรง!" เฟยหรงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพชเวทนา นางไม่ดิ้นรน ขัดขืน ปล่อยให้อีกฝ่ายบีบแขนจนขึ้นรอยแดงช้ำ นางเพียงแต่เงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายระยิบระยับของเกมกระดานที่นางเป็นผู้ถือหมากเหนือกว่า "แม่ทัพอวิ๋นผู้ยิ่งใหญ่ ไฉนจึงมีสภาพน่าสมเพชถึงเพียงนี้คะ?" น้ำเสียงหวานใสเอื้อnเอ่ยด้วยความเยือกเย็น ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ท่านตามหาข้าพลิกแผ่นดินด้วยความคลุ้มคลั่งเช่นนี้ หรือว่า... กลัวว่าหมากตัวสำคัญบนกระดานจะหลุดลอยหายไป จนทำให้บัลลังก์ที่ท่านไขว่คว้ามาอย่างไร้หัวใจมันสั่นคลอนกันแน่คะ?" อวิ๋นเซียวชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายกำยำสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะความหวาดกลัว—ความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจเขามาตลอดหลายวันที่นางหายตัวไป ความรู้สึกที่ว่าสตรีตรงหน้าสามารถหายลับไปจากชีวิตเขาได้ทุกเมื่อโดยไม่แยแสต่อชีวิตหรือความตาย ทำให้แม่ทัพผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดต้องคุกเข่าลงต่อหน้าความไร้หัวใจของนาง ในชาติก่อน นางคือดอกไม้พิษที่เขาต้องกำจัดทิ้งเพื่อความมั่นคงของแคว้น แต่นาทีนี้ เขากลับยอมก้มหัวลงต่ำ ปลายเข่ากระแทกพื้นหินเย็นเฉียบ เสียงเกราะกระทบกันดังสะท้อนก้อง อวิ๋นเซียวซบหน้าลงกับฝ่ามือเรียวบางของนาง ริมฝีปากหนาสั่นระริกขณะจูบลงบนหลังมือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "ข้าผิดไปแล้ว..." เสียงนั้นไม่ใช่การสั่งการ ไม่ใช่การขู่เข็ญ แต่มันคือเสียงคร่ำครวญของบุรุษผู้สูญสิ้นศักดิ์ศรีทั้งหมดเพื่อแลกกับการเหนี่ยวรั้งนางไว้ "เจ้าจะลงทัณฑ์ข้าอย่างไรก็ได้ จะเอาชีวิตข้าไปตอนนี้เลยก็ได้... แต่อย่าหายไปจากสายตาของข้าอีก เฟยหรง ได้โปรด..." เฟยหรงมองดูบุรุษผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางจนจมดิน บัดนี้กลับยอมสยบแทบเท้าด้วยความคลุ้มคลั่งและความรักอันบิดเบี้ยว นางค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวเกลียวเส้นผมที่ปรกหน้าผากชื้นเหงื่อของเขาออกอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มบนริมฝีปากสวยลึกล้ำและอันตรายยิ่งกว่าเดิม "ท่านอวิ๋นคะ ความตายมันง่ายดายเกินไปสำหรับคนที่ทำลายทุกอย่างของข้าในอดีต..." เฟยหรงกระซิบชิดริมหูเขา น้ำเสียงหวานหยดแต่เย็นเยือกดั่งน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว "หากท่านอยากให้ข้าอยู่... ก็จงพิสูจน์ให้เห็นสิคะ ว่าท่านยอมเป็นสุนัขรับใช้ที่เชื่องที่สุดใต้เงาของข้าแต่เพียงผู้เดียว" อวิ๋นเซียวเงยหน้าขึ้นสบตานาง แววตาของเขาไม่ได้มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความลุ่มหลงมืดบอดที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งแม้กระทั่งตัวเองให้มอดไหม้ เขากำลังจะอ้าปากรับคำบัญชาและมอบทุกอำนาจที่เขามีให้อยู่ในกำมือของนาง ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นก้องกังวานจากทางเดินเบื้องนอก พร้อมกับเสียงกระบี่กระทบฝักที่หยุดชะงักลงตรงหน้าประตูคุกใต้ดิน เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นความมืดเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่อวิ๋นเซียวไม่มีวันลืม—ฮ่องเต้ผู้ซ่อนคมเขี้ยวไว้ใต้รอยแย้มพระสรวล ทรงปรบพระหัตถ์ช้าๆ เป็นจังหวะ ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองภาพแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่กำลังคุกเข่าแทบเท้าสตรีที่พระองค์หมายปอง "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง..." สุรเสียงเยียบเย็นเอ่ยขึ้นท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งถึงขีดสุด "ไม่นึกเลยว่าแม่ทัพผู้ภักดีของ朕 จะยอมกลายเป็นสุนัขซื่อสัตย์ของนักโทษกบฏได้ถึงเพียงนี้... เช่นนั้นแล้ว朕ควรจะประทานความตายให้พวกเจ้าทั้งคู่พร้อมกันเลยดีไหม?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในเกมอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — กุหลาบหนามเงิน